Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

ΤΟ ΤΑΪ ΤΣΙ ΤΣΟΥΑΝ ΩΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΕΧΝΗ Εκτύπωση E-mail
Του Bruce Kumar Frantzis
Απόδοση: Δημήτρης Πιτιανούδης





Εισαγωγή

Το Ταϊτσί είναι πολεμική τέχνη και ταυτόχρονα ένα σύστημα υγείας. Το ξεκίνησα κυρίως για τις πολεμικές του δεξιότητες. Μέχρι την ηλικία των 18 μου χρόνων μάθαινα διάφορες Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες σε επίπεδο μαύρης ζώνης. Μετά πέρασα έναν επίπονο χρόνο στην Ιαπωνία κάνοντας προπόνηση στο Καράτε, το Τζούντο και το Αϊκίντο. Παρ’ όλα αυτά, στην Ταϊβάν είναι που ανακάλυψα το Ταϊτσί. Το χρησιμοποιούσαν ως εξαιρετικά αποτελεσματική πολεμική τέχνη. Βρέθηκα να χάνω σε μια αναμέτρηση από έναν εβδομηντάχρονο ο οποίος έγινε ο πρώτος μου δάσκαλος στο Ταϊτσί, τον Ουάνγκ Σου-Τσιν, και, ακόμα χειρότερα, βγήκα νοκ άουτ από ένα δεκαεξάχρονο μαθητή του. Από τότε πέρασα πάνω από 8 χρόνια στην Ταϊβάν, Χονγκ Κονγκ και Κίνα μαθαίνοντας το Ταϊτσί ως πολεμική τέχνη και σύστημα υγείας.
Οι περισσότεροι, εκτός από λίγους, μαθαίνουν το Ταϊτσί αποκλειστικά για την ευεργετική του επίδραση στην υγεία. Από την εμπειρία μου, νομίζω ότι πρέπει να προηγηθεί μία ειδική διαδικασία για να το μάθεις ως πολεμική τέχνη. Δεν φτάνει απλώς να κάνεις τη φόρμα σου για είκοσι χρόνια. Οι ειδικοί μηχανισμοί και τεχνικές που περιγράφονται στα Κλασσικά κείμενα του Ταϊτσί δεν είναι το θέμα αυτού του άρθρου. Αντίθετα, ο στόχος εδώ είναι να παρουσιαστεί η περίληψη της όλης διαδικασίας που αναπτύσσει το Ταϊτσί ως πολεμική τέχνη. Είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι αυτή η διαδικασία αποτελείται από στάδια: χαμηλότερο, μεσαίο και ανώτερο.

Το Χαμηλό/Αρχικό Επίπεδο του Ταϊτσί

Στο χαμηλότερο επίπεδο του Ταϊτσί, ο μαθητής αρχίζει μαθαίνοντας τη μηχανική των κινήσεων του σώματος. Με σταθερές στάσεις, προχωράει σταδιακά προς τον συντονισμό χεριών-μέσης και ποδιών-μέσης. Μετά δουλεύει τις κινήσεις που έχουν αφετηρία τους τη σπονδυλική στήλη και στο τέλος όλες τις κινήσεις που πηγάζουν από το Ταντιέν (σημείο κάτω από τον ομφαλό που είναι και το κέντρο της ενέργειας του σώματος ή του Τσι).
Υπάρχουν μόνον δύο τρόποι για να ασκήσεις το Ταϊτσί:
1. Μόνος, κάνοντας τη φόρμα και τις στάσεις του Τσι κούνγκ (τεχνικές ανάπτυξης της ενέργειας).
2. Με αντίπαλο, του οποίου οι κινήσεις μπορεί να είναι προβλέψιμες ή όχι.

Η Φόρμα

Όταν μαθαίνετε τις τεχνικές της φόρμας, θα πρέπει να φαντάζεστε πώς θα μπορούσε να φαίνεται ή τι αίσθηση θα μπορούσε να έχει ο αντίπαλος, σαν να επρόκειτο δηλαδή για πραγματική μάχη. Για παράδειγμα, το χέρι σας μπλοκάρει ή χτυπάει; Στρίβει την άρθρωση κάποιου ή αποκρούει; Επιτίθεστε ή αμύνεστε; Αν το πόδι σας κλωτσάει, σταματάει την κλωτσιά, βάζει τρικλοποδιά ή χτυπάει με δύναμη από πάνω την άρθρωση του αντιπάλου;
Όταν αποκτιέται κάποια ικανότητα με τις σωματικές κινήσεις, η συγκέντρωση μετατοπίζεται στη σύνδεση τού νου με το σώμα. Για να το πετύχετε, επιβραδύνετε τις κινήσεις σας ώστε να κατανοήσετε και να βελτιώσετε την ισορροπία, τη ροή και τη δύναμή σας. Έτσι το Γιανγκ και Γου στιλ θα το ασκείτε σε αργό ρυθμό, αλλά και τα γρήγορα κομμάτια φόρμας του Τσεν στιλ πρέπει να γίνονται πιο αργά. Αυτό κάνει πιο εύκολη τη μετάβαση από μια τεχνική σε μια άλλη. Έχοντας αποκτήσει την ικανότητα ομαλής μετάβασης από τη μια τεχνική στην άλλη, ο μαθητής μαθαίνει να επιταχύνει τον νου και το σώμα του μέχρι οι κινήσεις του να γίνουν αστραπιαίες. Όταν αποκτηθεί αυτή η σβελτάδα, οι κινήσεις πάλι γίνονται αργά, διατηρώντας την ίδια δύναμη και εσωτερική ενέργεια που είχαν στη γρήγορη κίνηση. Αυτή η αργή ταχύτητα τώρα δημιουργεί την εσωτερική (συμ)πίεση που στην πραγματικότητα συσσωρεύει την ενέργεια μέσα στο σώμα για μελλοντική χρήση. Εν τέλει, πρέπει να εκλεπτυνθεί η κατανόηση για να αντιληφθούμε τις αργές και τις γρήγορες κινήσεις απλά ως Γιν και Γιανγκ, ως όψεις της ίδιας ενέργειας που κινείται μέσα στο σώμα.




Όταν μελετάνε τις (σόλο) φόρμες, από στάσεις ή μέσα από την ίδια τη φόρμα, οι ασκούμενοι πρέπει να μάθουν πώς να κινούν την ενέργεια (το Τσι) σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αποκλειστικά με τη χρήση του νου τους. Διαφορετικοί δάσκαλοι θα χρησιμοποιούν διαφορετικές μεθόδους του Τσι κούνγκ για να το διδάξουν αυτό. Στο τέλος ο στόχος είναι να έχεις πάντα και σε όλο σου το σώμαΤσι.

Ασκήσεις με συμπαίκτη

Όταν μάθει τη φόρμα, ο μαθητής μπορεί να αρχίσει τις ασκήσεις με τον συμπαίκτη του. Από δω και πέρα, η φόρμα και οι ασκήσεις με τον συμπαίκτη του θα είναι και απαραίτητες και συμπληρωματικές. Αυτές οι ασκήσεις μαθαίνουν τις εφαρμογές τής φόρμας σε συνθήκες μάχης.

Τα Push Hands


Αν και τα αρχικά στάδια των Push Hands φαίνονται να μην έχουν μεγάλη σχέση με πολεμική τέχνη, αυτή η άσκηση έχει αξία για την ανάπτυξη του συντονισμού, των αντανακλαστικών, της ταχύτητας και της δύναμης. Υπάρχουν τριών ειδών Push Hands:
1. Με σταθερά πόδια
2. Με βηματισμό
3. Με τα πόδια που μπορούν να κινούνται ή όχι.
Το κάθε είδος αναπτύσσει διαφορετικές δεξιότητες. Αυτό εξαρτάται από την κατά περίπτωση χρήση των χεριών και των ποδιών.
Τα Push Hands δεν πρέπει να συγχέονται με ρεαλιστική μάχη - αλλά να τα εκλαμβάνουμε μόνον σαν προετοιμασία για τη μάχη.

Οι Εφαρμογές της Φόρμας

Η εικονοποίηση ενός φανταστικού αντιπάλου την ώρα που κάνετε τη (σόλο) φόρμα τώρα γίνεται μια πραγματικότητα. Ο ασκούμενος μαθαίνει να μην παραλύει από φόβο όταν δέχεται επίθεση, γιατί με την εξοικείωση ο συμπαίχτης γίνεται ένας ρεαλιστικός αντίπαλος, εκτοξεύοντας κανονικά γροθιές και λακτίσματα. Όμως το θέμα εδώ δεν είναι να αναπτύξεις ένα «φονικό ένστικτο», αλλά να προβάλλεις την πρόθεσή σου, χωρίς κακία, ώστε να εξουδετερώσεις τον αντίπαλό σου. Οι εφαρμογές της φόρμας θα πρέπει να εκτελούνται έτσι, ώστε ο νους και οι μύες να είναι εντελώς χαλαροί.
Το Τσι φέρεται στο χέρι ή το πόδι τη στιγμή που απαιτείται η σωματική δύναμη ή όταν το σώμα πρέπει να αντέξει το χτύπημα. Αυτή η ιδέα της δύναμης και ταχύτητας χωρίς καμία σωματική ένταση διαφοροποιεί τις Εσωτερικές Πολεμικές Τέχνες (Ταϊτσί, Χσιν-Γι και Μπάγκουα) από τις Εξωτερικές Πολεμικές Τέχνες. Η ικανότητα να μένεις χαλαρός κάτω από πίεση κάνει το Ταϊτσί αξιόλογο στην καθημερινή ζωή, όχι μόνον για καθαρή αυτοάμυνα.
Αυτές οι εφαρμογές της φόρμας μπορούν να γίνουν με κάποια σειρά ή με ελεύθερο τρόπο. Οι περισσότερες σχολές του Ταϊτσί διδάσκουν, επίσης, τεχνικές που δεν μοιάζουν να είναι στη φόρμα, αλλά στην πραγματικότητα είναι αθέατες λεμπτομέρειες κάποιου μέρους της φόρμας.
Το επόμενο στάδιο έχει να κάνει με την αλλαγή, την ανάπτυξη της ικανότητας να κινείσαι ελεύθερα ανάμεσα από τις χιλιάδες εφαρμογές της φόρμας. Μετά ασκείται μια ποικιλία από περιορισμένες τεχνικές φιλικού αγώνα, που περιλαμβάνουν κάποια σετ σχεδιασμένα για δύο. Για παράδειγμα, οι ρίψεις, λακτίσματα ή λαβές μπορούν να απαγορεύονται. Μετά ακολουθεί η ελεύθερη μάχη όπου όλα επιτρέπονται. Εδώ είναι η πραγματική μάχη.
Οι ασκήσεις σε ζεύγη, μετά, ανατροφοδοτούν το εσωτερικό περιεχόμενο της φόρμας. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται όλα όσα συμβαίνουν κάτω από το δέρμα - τις νευρολογικές, αρθρικές και ενεργειακές δραστηριότητες. Η ανατροφοδότηση στο εσωτερικό τής φόρμας συμπυκνώνει τις κινήσεις που εκδηλώνονται εξωτερικά. Γι’ αυτόν τον λόγο, μια μικρή κίνηση θα εμπεριέχει, στο εσωτερικό του σώματος, όλα τα συστατικά μιας «γεμάτης» κίνησης. Με τον καιρό, αυτή η κίνηση πηγαίνει τόσο βαθιά μέσα στο σώμα, που γίνεται αόρατη στους περισσότερους, εκτός από τον ειδήμονα. Από μέσα η φόρμα θα έχει όλη την ενέργεια, δύναμη και ταχύτητα μιας γεμάτης και ορατής εξωτερικά κίνησης, π.χ. μιας γροθιάς ή λακτίσματος. Εάν αυτή η κίνηση θα κρατηθεί στο δυνητικό στάδιο ή θα πραγματοποιηθεί σε όλη την πληρότητά της είναι απλώς θέμα πρόθεσης. Οι εσωτερικές τεχνικές της φόρμας και όχι οι εξωτερικές κινήσεις ορίζουν την ποιότητα κάποιου που ασκεί το Ταϊτσί. Ουσιαστικά το εξωτερικό της φόρμας μπορεί να παρομοιαστεί με την κούπα του τσαγιού και το εσωτερικό σαν το τσάι. Η κούπα είναι απαραίτητη για να κρατά το τσάι, αλλά το τσάι είναι αυτό που έχει την αξία.
Με τον χρόνο χιλιάδες τεχνικές με παραλλαγές τους ενσωματώνονται στο εσωτερικό της φόρμας. Αυτό επιτρέπει στο τεράστιο μαχητικό λεξιλόγιο του Ταϊτσί να εμπεριέχεται σε ελάχιστες εξωτερικές κινήσεις. Οι εσωτερικές διεργασίες της φόρμας επιτρέπουν την τέλεια χρήση των κύκλων, που είναι η ειδικότητα των εσωτερικών πολεμικών τεχνών, σε αυτές περιλαμβάνονται το Μπάγκουα και το Χσιν-Γι, ως μαχητικά συστήματα. Η επίδρασή τους (των κύκλων) στην εσωτερική ενέργεια του σώματος θα είναι αθέατη σ’ όλους, εκτός από τους ειδήμονες. Τίποτε από όλ’ αυτά δεν έχει να κάνει με τον μυστικισμό και τις υπερφυσικές ικανότητες, έχει να κάνει απλώς με επίπονη δουλειά και εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς της ενέργειας μέσα στο σώμα.
Τελικά, ο νους, το τσι και το πνεύμα αρχίζουν να κινούνται σε συντονισμό με το σώμα, τόσο στην ατομική άσκηση όσο και στις ασκήσεις με συμπαίκτη.





Το Μεσαίο Επίπεδο το Ταϊτσί

Αυτό το επίπεδο προϋποθέτει μία ικανότητα να μάχεσαι με κάποια επιδεξιότητα. Εδώ τώρα, το σώμα και ο νους είναι σε πλήρη συντονισμό, έτσι ώστε όταν το ένα μέρος του σώματος κινείται, όλα τα υπόλοιπα κινούνται επίσης. Οι τεχνικές έχουν αποκτήσει μια απόλυτη φυσικότητα και αυθορμητισμό, ακριβώς σαν την αναπνοή. Η έμφαση δίνεται στη λεπτότητα. Αυτό που είναι απίστευτα σύνθετο εμφανίζεται απλό, αν και οι ίδιες τεχνικές χρησιμοποιούνται και στο χαμηλότερο επίπεδο του Ταϊτσί, η ποιότητα είναι έτη φωτός μπροστά.
Το Τσι σε αυτό το στάδιο μετατρέπεται σε Νέϊτζίνγκ, που συνήθως παίρνει τον όρο τής Εσωτερικής Δύναμης. Υπάρχει μόνο μία Νεϊτζίνγκ στο σώμα, αλλά έχει αρκετές ποιότητες οι οποίες ονοματίζονται από τους τρόπους λειτουργίας που είναι σε χρήση. Οι πιο σημαντικές είναι η σκληρή και η μαλακή (στα κινέζικά Γκανγκ - σίδερο και Ρο- μαλακό, ευλύγιστο). Η ενέργεια Γκανγκ ζητά να υπερνικήσει τον αντίπαλο, σε αντίθεση με την ενέργεια Ρο, που αφήνει τον αντίπαλο να κάνει αυτό που θέλει, αλλά χωρίς απολύτως κανένα αποτέλεσμα. Ο απώτατος στόχος στο Ταϊτσί είναι να έχεις τη σκληρή και τη μαλακή ενέργεια (Νεϊτζίνγκ) να ρέουν η μία στην άλλη τόσο γρήγορα, ώστε να είναι μία ενοποιημένη δύναμη. Στις άλλες μορφές της Νεϊτζίνγκ συμπεριλαμβάνονται οι ενέργειες που έχουν κάποια κατεύθυνση, που εξουδετερώνουν, που είναι απότομες, εκρηκτικές και διατρητικές για να ονομάσουμε μερικές. Οι βασικοί τύποι της Νεϊτζίνγκ περιγράφονται στα Κλασσικά κείμενα τού Ταϊτσί.
Πρέπει να θυμάστε ότι η εσωτερική ενέργεια είναι μία δύναμη που λειτουργεί στο εσωτερικό του ανθρωπίνου σώματος. Αν ο μαθητής έχει κάποιους τραυματισμούς ή υπερπροπονείται, αυτή η ενέργεια είναι σε θέση να βλάψει το σώμα του στα επόμενα χρόνια της ζωής του. Η αγνόηση της εσωτερικής ενέργειας και η εστίαση στην καθαρά εξωτερική δύναμη, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό το πρόβλημα που οι κινέζοι καλούν Ουάϊτσιάνγκ Τσονγκ Γκαν. Αυτό σημαίνει ότι όταν οι εφαρμογές γίνονται πιο ισχυρές, η ενέργεια στο εσωτερικό του σώματος στερεύει, εκεί που η σωματική δύναμη θα έπρεπε να θρέφει την εσωτερική ενέργεια. Συχνά το άτομο δεν γνωρίζει τα εσωτερικά του όρια. Γι’ αυτό, ένας καλός δάσκαλος είναι ζωτικής σημασίας.

Το Ανώτερο Επίπεδο του Ταϊτσί

Αυτό το επίπεδο προϋποθέτει ότι οι εφαρμογές του ασκουμένου έχουν αποκτήσει εξαίσια ποιότητα, αλλά το πνεύμα δεν έχει ακόμα εκλεπτυνθεί. Το σώμα έχει έναν τέλειο συντονισμό και οι εφαρμογές είναι εντελώς αυθόρμητες, με σχεδόν απεριόριστο ρεπερτόριο. Όλες οι εφαρμογές και η αντίληψη για το Ταϊτσί ως πολεμική τέχνη πρέπει να παραμεριστούν. Ο νους είναι άδειος και η ενέργεια κινείται όπου και όπως θέλει. Αν στα αρχικά και μεσαία επίπεδα του Ταϊτσί ο μαθητής μαθαίνει να ελέγχει την κάθε πιθανή ενεργειακή ροή και εφαρμογή, στο ανώτερο επίπεδο, απλώς κινείται διαισθητικά. Η αίσθηση της τεχνικής απουσιάζει από την ατομική άσκηση ή την άσκηση με συμπαίκτη. Σε αυτό το επίπεδο κάτι το μοναδικό και ατομικό αναπτύσσεται που δεν μπορεί να διδαχτεί.
Σε κάθε γενιά μόνον πολλοί λίγοι φτάνουν στο ανώτατο επίπεδο του Ταϊτσί. Σε όποιο επίπεδο και να θέλει ο μαθητής να φτάσει, πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ότι ένας εκπαιδευτής μπορεί να διδάξει μόνον μέχρι το επίπεδο που είναι λίγο χαμηλότερο από αυτό που έχει κατακτήσει ο ίδιος (ο εκπαιδευτής). Όπως σε όλες τις πολεμικές τέχνες, δεν μπορείς να διδάξεις γρηγορότερα τους ανθρώπους, γιατί αυτό ορίζεται από το φυσικό τους ταλέντο. Η ταχύτητα της προόδου εξαρτάται από το αν ο μαθητής έχει ξεπεράσει τον ψυχολογικό περιορισμό της ετοιμότητάς του για τη μάχη, τη φιλοτιμία της προσπάθειάς του και την ποιότητα του δασκάλου του.
Υπάρχουν αρκετές μέθοδοι προπόνησης που επιταχύνουν τη χρήση του Ταϊτσί ως πολεμικής τέχνης. Αλλά υπάρχει σε αυτές ο κίνδυνος για τη σπονδυλική στήλη και τις αρθρώσεις, όπως σε όλα τα αθλήματα που η σωματική επαφή συνεπάγεται, ή για το κεφάλι, όπως στην πυγμαχία. Η αργή και ασφαλής πορεία της εκμάθησης του Ταϊτσί ως πολεμικής τέχνης παίρνει 5 με 10 χρόνια για να φτάσεις σε επίπεδο αντίστοιχο αυτού της μαύρης ζώνης 3ο dan του Καράτε. Μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 30 χρόνια για να γίνεις ένας επαγγελματίας μαχητής πρώτης τάξης. Αυτή η μαχητική ικανότητα μπορεί να κρατηθεί καλά και με την πάροδο της σωματικής ακμής, πράγμα σπάνιο στις Εξωτερικές Πολεμικές Τέχνες.
Αλήθεια, δεν έχει σημασία ποια Πολεμική Τέχνη μαθαίνει κάποιος. Ο ασκούμενος μπορεί να φτάσει να γίνει καλός μαχητής ή όχι, αυτό εξαρτάται από το ταλέντο και τις φυσικές του κλίσεις. Αλλά, αν ασχοληθεί με το Ταϊτσί ως πολεμική τέχνη, υπάρχει μια πολύ σημαντική ανταμοιβή - η καλή υγεία, που αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε τίμημα. Είναι μία μορφή της προληπτικής ιατρικής και επιταχύνει την ανάρρωση και την αποκατάσταση μετά τον τραυματισμό. Δίνει στον μαθητή την αίσθηση της χαλαρής ευεξίας. Και πράγματι, οι περισσότεροι ανατολίτες ασκούν το Ταϊτσί καθαρά γιατί είναι πολύ αποτελεσματικό ως ένα σύστημα υγείας και αυτοί που είναι πάνω από τα 50, ως μία πρακτική μέθοδο για να ξαναποκτήσουν τη νεανική υγεία.







Αναδημοσίευση από το 29ο τεύχος του περιοδικού «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες».

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.