Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

ΤΡΕΙΣ ΗΛΙΟΙ ΤΟΥ ΤΑΙ ΤΣΙ ΤΣΟΥΑΝ Εκτύπωση E-mail
του Αντώνη Γιαννούλη

Τρεις Ήλιοι του Τάι Τσι Τσουάν έσβησαν το 2002. Τρία φωτεινά παραδείγματα Δασκάλων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην πρακτική και στην ανάπτυξη του Τάι Τσι Τσουάν και των Εσωτερικών Κινέζικων Μαχητικών Τεχνών, γενικότερα, πέθαναν τον τελευταίο χρόνο. Οι παρακάτω γραμμές είναι ένα πολύ μικρό αφιέρωμα στη ζωή και τη διδασκαλία τους.

Γ. Γ. ΤΣΑΝΓΚ (1916-2002)

Ο πρώτος ήταν ο Μάστερ Γ. Γ. Τσάνγκ, ο οποίος είχε μια διακεκριμένη καριέρα ως στρατιωτικός και εκπαιδευτής Μαχητικών Τεχνών. Γεννημένος στο Τσεκιάνγκ, αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Πολεμικής Αεροπορίας Χανγκ Τσόου, στο Τσεκιάνγκ της Κίνας και ανέλαβε επικίνδυνες αποστολές κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανερχόμενος μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Ως Μαχητικός Καλλιτέχνης υπήρξε προσωπικός μαθητής του Μάστερ Τσεν Παν Λίνγκ, και με τις προσωπικές του προσπάθειες ανέπτυξε το στυλ Τσεν Παν Λίνγκ, του Τάι Τσι Τσουάν.
Εκτός από αυτό το στυλ μελέτησε και αργότερα δίδαξε, τα στυλ Χσινγκ Γι Τσουάν και Πα Κουά Τσανγκ. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη και έγραψε γύρω από τις Μαχητικές Τέχνες σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Αφιέρωσε πολλά χρόνια για να εκπληρώσει μια επιθυμία του Δασκάλου του: τη μετάφραση του βιβλίου του Τσεν Παν Λίνγκ «Το Αυθεντικό Εγχειρίδιο του Τάι Τσι Τσουάν» και την παρουσίασή του στο κοινό. Συνέβαλε πάρα πολύ στην ανάπτυξη και στη διάδοση αυτού του στυλ του Τάι Τσι Τσουάν – αλλά ποτέ δεν ζήτησε κάποιον τίτλο ή κάποια αναγνώριση για τον εαυτό του.
Το μεγαλύτερο, όμως, επίτευγμά του ως Μαχητικός Καλλιτέχνης και Δάσκαλος ήταν η ποιότητα της διδασκαλίας του. Για πολλά χρόνια δίδασκε ακούραστα τους θησαυρούς της γνώσης που είχε μάθει επί δεκαετίες. Περίπλοκες αλλά απαλές κινήσεις, εκρηκτικές μαχητικές εφαρμογές και την ανώτερη τέχνη τού να στέκεσαι απλώς σε Ακινησία (ακίνητος διαλογισμός).
Οι πρακτικές που δίδασκε ήταν σχεδιασμένες για να χαλαρώνουν τον νου των ασκουμένων, να δυναμώνουν το σώμα τους και να καλλιεργούν τον χαρακτήρα τους. Οι διδασκαλίες του προχωρούσαν πολύ βαθύτερα από την απλή εκμάθηση αυτοάμυνας. Μέσω της φιλοσοφίας τού Τάι Τσι Τσουάν δίδασκε πράγματα τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν σε κάθε πλευρά και τομέα της ζωής.
«Τι άλλο αξίζει να προσπαθεί κανείς να επιτύχει στη ζωή του εκτός από την ανάπτυξη του εαυτού του σε ολοκληρωμένο άνθρωπο και την ανάπτυξη ενός δυνατού και ακέραιου χαρακτήρα;» Έλεγε. Εκείνοι που γνώριζαν τον Γ. Γ. Τσανγκ ήξεραν ότι τα είχε πετύχει και τα δύο, μέσω της πρακτικής του Τάι Τσι Τσουάν και των άλλων Εσωτερικών Μαχητικών Τεχνών.
Λένε ότι ο Γ. Γ. Τσανγκ δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τον τίτλο «μάστερ» όταν αναφερόταν στον εαυτό του, προτιμώντας να τον αποκαλούν «κύριο Τσανγκ» ή «συνταγματάρχη Τσανγκ». Όσοι τον γνώρισαν όμως καταλάβαιναν ότι ήταν ένας πραγματικός Μάστερ.
Από το 1922 ο Μάστερ Γ. Γ. Τσανγκ ζούσε και δίδασκε στη Νέα Ορλεάνη. Εκεί πέθανε ειρηνικά σε ένα νοσοκομείο, από καρδιακή ανεπάρκεια, στις 31/1/2002, σε ηλικία 86 ετών. Ήταν από πολλές απόψεις ένας Δάσκαλος υψηλού επιπέδου στην Τέχνη του Τάι Τσι Τσουάν.






ΜΠ. Π. ΤΣΑΝ (1922-2002)

Ο Μπούν Πιάκ (Μπ. Π.) Τσαν, που δίδασκε Εσωτερικές Μαχητικές Τέχνες για πάνω από 25 χρόνια στη Νέα Υόρκη, πέθανε στις 17/3 στη Νέα Υόρκη. Ήταν 81 ετών.
Γεννημένος στην επαρχία Φουκιέν της Κίνας, άρχισε τις Μαχητικές Τέχνες από τα δέκα του χρόνια, εκπαιδευόμενος στον Ναό Σαολίν, στη δεκαετία του 1930. Αργότερα διεύρυνε τις γνώσεις του μελετώντας επί πολλά χρόνια Πα Κουά Τσανγκ, Χσινγκ Γι Τσουάν, Γι Τσουάν, Γιανγκ και Τσεν στυλ Τάι Τσι Τσουάν, παραδοσιακά όπλα του Τάι Τσι Τσουάν και Τσι Κουνγκ.
Οι μαχητικές του ικανότητες ήταν καταπληκτικές – ήταν σε ένα επίπεδο για το οποίο διαβάζουμε μόνον ότι κάποιοι παλιοί Δάσκαλοι το κατείχαν, και που πολύ σπάνια το βλέπουμε σήμερα. Όχι μόνον το σώμα του ήταν δυνατό σαν ατσάλι, αλλά μπορούσε να κινεί τα εσωτερικά του όργανα με τη θέλησή του και να κρατάει εξαιρετικά δύσκολες στάσεις, χωρίς καθόλου προσπάθεια. Στη μάχη είχε την εκπληκτική ικανότητα να γνωρίζει τι σκεφτόταν να κάνει ο αντίπαλός του, προτού αρχίσει να το κάνει.
Το 1976 ο Μάστερ Μπουν Πιακ Τσαν μετανάστευσε στις Η.Π.Α. και άρχισε να διδάσκει σε μια σχολή Τάι Τσι στο Μανχάτταν. Αν και ήταν αυθεντία σε έξι διαφορετικά στυλ του Κουνγκ Φου, κρατούσε πάντα χαμηλό προφίλ και απέφευγε τη δημοσιότητα, τη συγγραφή βιβλίων και άρθρων και τη διαφήμιση του ονόματός του. «Δεν γυρίζω βιντεοταινίες, δεν φωτογραφίζομαι, δεν γράφω άρθρα, δεν διαφημίζομαι» έλεγε ο ίδιος στους μαθητές του. «Δεν επιδιώκω φήμη, πλούτη ή δημοσιότητα – θέλω μόνο να μεταδώσω αυτά που έχω μάθει».
Παρ’ όλο που απέφευγε κάθε μορφή προβολής ή επίδειξης του εαυτού του και των ικανοτήτων του, οι μαθητές του τον θεωρούσαν αληθινό θησαυρό για την τεράστια γνώση, τη μακρόχρονη πείρα και τον ανώτερο χαρακτήρα του. Σε μια εποχή αυτοπροβολής, διαφήμισης, μάρκετινγκ και αναζήτησης φήμης και δόξας, ο Μπουν Πιακ Τσαν ήταν ακριβώς το αντίθετο – ένας ταπεινός, απομονωμένος Μαχητικός καλλιτέχνης και Δάσκαλος, αφοσιωμένος αποκλειστικά στην τέχνη του και σε εκείνους που ήθελαν να τη διδαχτούν. Σε μια εποχή γεμάτη δασκάλους, μάστερς, γκραντμάστερς, καθηγητές και ιδρυτές καινούργιων στυλ μαχητικών τεχνών, εκείνος θεωρούσε προσβολή να τον αποκαλούν «Μάστερ».
«Μην με αποκαλείτε «Μάστερ» έλεγε στους μαθητές του. Είσαι Μάστερ μόνον όταν πεθάνεις, γιατί τότε γνωρίζεις τα πάντα».
Εννοούσε ότι αν είναι κανείς πραγματικός Μάστερ, τότε δεν έχει τίποτα περισσότερο να μάθει. Έχει ήδη κατακτήσει απόλυτα την Τέχνη του. Και η Τέχνη, όπως η ζωή, συνεχώς αλλάζει, έτσι πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεσαι και να εξελίσσεσαι. Το να μένεις προσκολλημένος σε μια στατική μορφή γνώσης, όσο μεγάλη ή καλή κι αν είναι, είναι το να μένεις στάσιμος χωρίς καμία πρόοδο. Ο Μπ. Π. Τσαν θεωρούσε χρέος του να μαθαίνει κάτι καινούργιο και να εμβαθύνει στην Τέχνη του κάθε μέρα, να την τελειοποιεί όλο και περισσότερο, σε μια πορεία διαρκούς εξέλιξης, βελτίωσης και προόδου.
Ο Μπ. Π. Τσαν ήταν ένας αληθινός Μάστερ – ήταν ο γέρος, σοφός, παραδοσιακός Δάσκαλος που έπρεπε να ψάξεις για να τον βρεις και που έπρεπε να αποδείξεις την αφοσίωσή σου για να σου διδάξει την τέχνη του.
Μέσα σε ένα υλιστικό περιβάλλον γεμάτο μεγαλόσχημους τίτλους, διπλώματα, αγώνες και κύπελλα, αυτός δεν είχε ποτέ ούτε καν μια δική του σχολή. Δίδασκε σε σχολές άλλων, σε πάρκα, βιβλιοθήκες και σε άλλους δημόσιους χώρους που έβρισκαν οι μαθητές του.
Δίδασκε «τις θεμελιώδεις αρχές» - τους νόμους της φύσης όπως εφαρμόζονται στο ανθρώπινο σώμα – και ήταν καθήκον του μαθητή να τις εξασκήσει και να τις ενσωματώσει στην κίνησή του, βάζοντάς τες έτσι μέσα στην Τέχνη του.
Έλεγε επίσης: «Δεν είμαι Δάσκαλος – είμαι απλά ένας καθοδηγητής. Πρέπει να πάρετε ό,τι σας διδάσκω και να το ελέγξετε εσείς οι ίδιοι και αν δεν δουλεύει για σας τότε να το πετάξετε».
Ήταν πολύ αυστηρός και απαιτητικός ως Δάσκαλος, συγκεντρωμένος στη διδασκαλία της ακρίβειας των κινήσεων. Ήταν πολύ λεπτομερής και έδινε έμφαση στην τεχνική και στη σωστή εκτέλεση της κάθε κίνησης. Ειδικευόταν στη διδασκαλία των μαχητικών εφαρμογών των τεχνικών.
Πίστευε ότι η γνώση των μαχητικών εφαρμογών κάθε κίνησης ήταν πολύ σημαντική και αποτελούσε το θεμέλιο της διδασκαλίας του.
Πίστευε ότι το Τάι Τσι Τσουάν χρησιμεύει και για υγεία και για αυτοάμυνα, επειδή για να τα κατακτήσεις αμφότερα απαιτείται η ίδια διαδικασία. Η διαδικασία, η κίνηση και η νοοτροπία πρέπει να είναι η ίδια και για τα δύο.
Έλεγε ότι είναι καλύτερο να μαθαίνεις μια κίνηση σωστά, παρά χίλιες κινήσεις λάθος. Αν μπορείς να εφαρμόσεις μια κίνηση πραγματικά σωστά, μπορείς να μάθεις χίλιες κινήσεις σωστά.
Τα τέσσερα στάδια της ανάπτυξης τέλειας γνώσης στις Μαχητικές Τέχνες, σύμφωνα με τον Μπ. Π. Τσαν, είναι: «Πίστεψε, ανάλυσε, κάνε και, τέλος, απόδειξε».
Ο ασκούμενος πρέπει να πιστεύει στην Τέχνη, να αναλύει κάθε τι που μαθαίνει ακριβώς και σωστά. Ύστερα πρέπει να το εξασκεί πολλές φορές και τελικά πρέπει να αποδείξει ότι αυτό που κάνει είναι αποτελεσματικό, εφαρμόζοντάς το σε έναν αντίπαλο, για να δει αν είναι πρακτικά χρήσιμο.
Μιλούσε επίσης για την ανάγκη να είναι κανείς σε αρμονία με τη φύση – μαθαίνοντας απ’ αυτήν και όχι προσπαθώντας να της αντιστέκεται. Μιλούσε για την ανάγκη να βρεις την Κίνηση μέσα στην Ακινησία και την Ακινησία μέσα στην Κίνηση.
Οι διδασκαλίες του ήταν ζωντανή σοφία: «Η δράση γίνεται γνώση. Το να γνωρίζεις κάτι με το κεφάλι σου μόνον δεν είναι πραγματικά γνώση. Πρέπει να είσαι σε επαφή με το σώμα σου, συγκεντρωνόμενος στη σωστή στάση, στη σωστή ευθυγράμμιση και στον έλεγχο του κέντρου βάρους του σώματος. Όταν μπορείς να ευθυγραμμίζεις σωστά το σώμα σου και να το απελευθερώνεις από κάθε ένταση, η εσωτερική σου ενέργεια θα κυκλοφορεί φυσιολογικά από μόνη της. Μην έχεις προσδοκίες, απλά απολάμβανε τη διαδικασία».
Ο Μπ. Π. Τσαν ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος, μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια γνώσης σχετικά με τη μηχανική του σώματος, τις Κινέζικες Μαχητικές Τέχνες και τη φιλοσοφία τους. Μετά από μια ώρα μαζί του ένοιωθες σαν το κεφάλι σου να ήθελε να εκραγεί από τις πολλές πληροφορίες. Αλλά, μαθαίνοντας απ’ αυτόν, η ζωή σου άλλαζε επίσης προς το καλύτερο.
Κάθε τι που δίδασκε σκόπευε να σε κάνει καλύτερο ως άνθρωπο, λιγότερο εγωκεντρικό, πιο ειλικρινή στην καρδιά και στις σκέψεις σου, λιγότερο αγχώδη και νευρικό και περισσότερο πρόθυμο να βοηθάς τους άλλους.
Κάποτε ρωτήθηκε από έναν μαθητή του πώς περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του. Απάντησε ότι καθόταν και κοίταζε έξω από το παράθυρο και σκεφτόταν όλες τις ερωτήσεις που μπορεί να του έκαναν οι μαθητές του, έτσι ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους απαντήσει αμέσως και με σαφήνεια.
«Ως Δάσκαλος πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος, επειδή έχει αναλάβει την ευθύνη να διδάσκει τους άλλους να είναι προετοιμασμένοι», έλεγε.
Ήταν πολύ ταπεινός και ποτέ δεν κατέκρινε άλλους δασκάλους. Ήταν πολύ αφοσιωμένος την ώρα που δίδασκε. Υπήρχαν φορές που ο χρόνος του μαθήματος είχε τελειώσει, αλλά αυτός δεν ήθελε να σταματήσει το μάθημα.
Ήταν ένας Μαχητικός καλλιτέχνης πολύ υψηλού επιπέδου. Κάθε βδομάδα σταματούσε στη μέση του μαθήματος και μιλούσε για τη φιλοσοφία της Τέχνης, για το τι είναι αυτό που κάνει και για τους λόγους που το κάνει. Ανέλυε τη διδασκαλία με διαφορετικούς τρόπους και προσπαθούσε να την εξηγήσει από διαφορετικές πλευρές για να εντυπωθεί βαθιά και καθαρά μέσα στο μυαλό των μαθητών του. Ήθελε να μοιραστεί τις γνώσεις του με όλους.
Παρ’ όλο που δεν διαφημιζόταν και δεν είχε δική του σχολή, τον καιρό που έμεινε στην Αμερική είχε πάντα πολλούς μαθητές στις τάξεις του. Αλλά μόνον λίγοι παρέμειναν για πολλά χρόνια μαζί του, μαθαίνοντας και αναπτύσσοντας σε βάθος τις διδασκαλίες του. Αργότερα, αυτοί οι μαθητές άρχισαν να διδάσκουν τις δικές τους τάξεις, μένοντας πάντα μακριά από τη διαφήμιση και την αυτοπροβολή. Ποτέ δεν έλαβαν μέρος σε αγώνες μαχητικών αθλημάτων, ποτέ δεν έγραψαν βιβλία και ποτέ δεν γύρισαν βιντεοταινίες. Όπως ο Μπ. Π. Τσαν, έτσι και οι διάδοχοί του παραμένουν άγνωστοι στον πολύ κόσμο, διδάσκοντας μόνον εκείνους που τους βρίσκουν μόνοι τους.
Για τον Μπούκ Πιακ Τσαν, το Τάι Τσι Τσουάν ήταν ένα μέσον συμφιλίωσης μεταξύ των ανθρώπων, ανάπτυξης της υγείας και απόκτησης αυτογνωσίας πρωταρχικά και ύστερα μέθοδος αυτοάμυνας, αν υπήρχε απόλυτη ανάγκη.
Μια από τις πιο σπουδαίες διδασκαλίες του είναι:
«Κάνοντας πρακτική εξάσκηση είναι ο μόνος τρόπος να μάθεις. Τα λόγια έχουν πολύ μικρή σημασία. Το να μάθεις να αισθάνεσαι είναι ο μόνος τρόπος να κατακτήσεις μια Μαχητική Τέχνη κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί διαβάζοντας βιβλία ή βλέποντας βίντεο».
Ο Μπ. Π. Τσαν είχε εκπαιδευτεί απευθείας από τους παλιούς Δασκάλους της Κίνας, ως προσωπικός μαθητής τους. Οι στάσεις και οι τεχνικές του στο Γιανγκ και στο Τσεν στυλ του Τάι Τσι Τσουάν ήταν διαφορετικές από τις διαδεδομένες σήμερα τεχνικές και στάσεις του Κινέζικου Γου Σου. Για τον Τσαν, όλες οι στάσεις και οι τεχνικές πρέπει να έχουν κάποιο λογικό νόημα και από πλευράς σωματομηχανικής και δομής του σώματος και από πλευράς πρακτικής μαχητικής εφαρμογής. Οι χορευτικές, όμορφες κινήσεις του σύγχρονου Γου Σου μπορεί να κάνουν κάποιον να χάσει τη ζωή του σε μια πραγματική μάχη. Σύμφωνα με τον Τσαν, οι μαθητές των Μαχητικών Τεχνών πρέπει να αναπτύξουν «Κριτική Σκέψη», διερευνώντας και εξετάζοντας το γιατί κάθε συγκεκριμένη κίνηση γίνεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Προέτρεπε τους μαθητές του να ερευνούν όλα όσα μαθαίνουν, να αποδείχνουν οι ίδιοι τη χρησιμότητα και την εγκυρότητα της γνώσης τους, να μελετούν τις θεμελιώδεις αρχές της κάθε Μαχητικής Τέχνης και να τις ενσωματώνουν ύστερα στην εξάσκησή τους.
Ο Μπουκ Πιακ Τσαν έλεγε πάντα πως μάθαινε και ο ίδιος από τους μαθητές του. Συμβούλευε τους μαθητές του να κρατούν σημειώσεις πάνω σ’ αυτά που μαθαίνουν και να διαβάζουν επιλεκτικά καλά βιβλία γύρω από τις Μαχητικές Τέχνες, αλλά κυρίως να εξασκούνται όσο πιο προσεκτικά γίνεται, «αφήνοντας το σώμα να κάνει την κίνηση», έτσι ώστε όλες οι κινήσεις να είναι ζωντανές, με τη σωστή συγκέντρωση και το σωστό πνεύμα.
Παρ’ όλο που δεν ήθελε να τον αποκαλούν Μάστερ, οι μαθητές του θα υποκλίνονται πάντα στη μνήμη του. Μπορεί μήπως ο ήλιος να κρύψει το φως του, ή το φεγγάρι να κρύψει τη λάμψη του;





Τ. Τ. ΛΙΑΝΓΚ (1900-2002)

«Το Τάι Τσι Τσουάν είναι μα τέχνη ζωής, όχι απλώς ένα σύστημα σωματικής εκγύμνασης ή ένα στυλ μαχητικών τεχνικών».


Ένας από τους μεγαλύτερους και γνωστότερους Δασκάλους του Τάι Τσι Τσουάν στον Δυτικό κόσμο, ο Μάστερ Τ. Τ. Λιανγκ, πέθανε στις 19 Αυγούστου, στο Νιού Τζέρσεϋ των Η.Π.Α., σε ηλικία 102 ετών.
Γνωστός για την πρωτότυπη και ποιοτική διδασκαλία του, για τις εκπληκτικές ικανότητές του στο Τάι Τσι Τσουάν αλλά και για τη μακροζωία του, ο Μάστερ Τ’ ουνγκ Τ’ σάι Λιανγκ (όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του) γεννήθηκε το 1900, την τελευταία περίοδο της Δυναστείας Τσινγκ, στην μακρινή Κίνα. Μεγαλώνοντας, εργάστηκε ως ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος της Κινέζικης κυβέρνησης.
Ασχολήθηκε σοβαρά με το Τάι Τσι Τσουάν σε ηλικία 45 ετών, όταν αρρώστησε σοβαρά από ηπατίτιδα και πνευμονία – ασθένειες τις οποίες νίκησε οριστικά ύστερα από μερικά χρόνια, μέσω της εξάσκησης του Τάι Τσι.
Από τότε δεν έπαψε ποτέ να τονίζει ότι το Τάι Τσι Τσουάν είναι μοναδικό στην ανάπτυξη της υγείας και της μακροζωίας, έχοντας σαν ζωντανή απόδειξη την προσωπική του εμπειρία. Εκπαιδεύτηκε στο Τάι Τσι Τσουάν από 15 διαφορετικούς Δασκάλους, αλλά ο σημαντικότερος γι’ αυτόν, όπως έλεγε, ήταν ο Δάσκαλος Τσεν Μαν Τσινγκ. (Ένας από τους πιο διάσημους μαθητές του Μεγάλου Δασκάλου Γιανγκ Τσενγκ Φου, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάδοση του Τάι Τσι Τσουάν στις Η.Π.Α.).
Έμαθε πολλές φόρμες, μεθόδους Σπρωχτών Χεριών και Τεχνικές Όπλων, αλλά εκείνο που μετάδωσε στους μαθητές του ήταν η σημασία της προσωπικής κατανόησης και βαθιάς γνώσης των διδασκαλιών, αντί για την απλή μίμηση, αντιγραφή ή επανάληψή τους. Δίδαξε ότι δεν αρκεί να μάθεις το Τάι Τσι Τσουάν των Δασκάλων σου – πρέπει να το αφομοιώσεις ώστε να γίνει το δικό σου Τάι Τσι Τσουάν. «Αν βασίζομαι υπερβολικά στους Δασκάλους, καλύτερα να μην έχω καθόλου Δασκάλους», συνήθιζε να λέει. «Αν βασίζομαι υπερβολικά στα βιβλία, καλύτερα να μην έχω καθόλου βιβλία».
Δίδασκε ότι πρέπει να μαθαίνει κανείς ακριβώς και με κάθε λεπτομέρεια τις φόρμες που διδασκόταν, αλλά πάντα με την κατανόηση ότι αυτό ήταν μόνον το προκαταρκτικό στάδιο της πραγματικής γνώσης.
«Όταν έχεις μάθει ακριβώς και λεπτομερώς κάτι, πρέπει σταδιακά να το αφομοιώσεις, να το προσαρμόσεις στον δικό σου τρόπο – στις δικές σου ικανότητες, ιδιαιτερότητες και ανάγκες. Όσοι επαναλαμβάνουν μηχανικά τις διδασκαλίες, είναι απλά μιμητές και τυφλοί οπαδοί. Ποτέ δεν κατανοούν αυτά που μαθαίνουν, ποτέ δεν τα αφομοιώνουν, ποτέ δεν τα κάνουν δικά τους, ποτέ δεν τα κάνουν με τον δικό τους τρόπο, με το δικό τους στυλ».
Με την επικράτηση των Κομμουνιστών στην Κίνα, ο Μάστερ Τ. Τ. Λιανγκ μετακόμισε στην Ταϊβάν, το 1949, όπου συνέχισε να ασχολείται σοβαρά με το Τάι Τσι Τσουάν. Εκπαιδεύτηκε στην ατομική φόρμα, στα Σπρωχτά Χέρια, στο Τα - Λου, στο Σαν Σάο (μαχητική εξάσκηση), στο ίσιο δίκοπο σπαθί, στην σπαθασκία, στο κυρτό πλατύ σπαθί του Τάι Τσι, στη μάχη με το κυρτό πλατύ σπαθί, στο Κοντάρι του Τάι Τσι και στη μαχητική χρήση του κονταριού.
Λατρευόταν από τους μαθητές του για την ικανότητά του στα Σπρωχτά Χέρια, για το χιούμορ του και για το βάθος της κατανόησής του στη φιλοσοφία του Τάι Τσι Τσουάν και της ίδιας της ζωής.
Για τον εαυτό του έγραψε:
«Στην αρχή εξασκήθηκα στο Τάι Τσι σαν ένα χόμπυ, και σιγά – σιγά έγινα αφοσιωμένος μαθητής του. Τελικά δεν μπορούσα να το αποχωριστώ άλλο πια. Πρέπει να συνεχίσω να εξασκούμαι για όλη μου τη ζωή – αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσω καλή υγεία. Όσο περισσότερο εξασκούμαι, τόσο πιο πολλά θέλω να μαθαίνω από Δασκάλους και από βιβλία. Όσο περισσότερα μαθαίνω, τόσο λιγότερα αισθάνομαι να γνωρίζω. Η θεωρία και η φιλοσοφία του Τάι Τσι είναι τόσο βαθιές και δυσνόητες! Πρέπει να συνεχίσω τις μελέτες μου για πάντα… Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να βελτιώσω και να αναπτύξω τον εαυτό μου».
Πίστευε ότι το Τάι Τσι δεν είναι τίποτε αν δεν αλλάζει τον χαρακτήρα σου, κάνοντάς σε περισσότερο ήρεμο, πιο διαλλακτικό, λιγότερο οξύθυμο, λιγότερο ευερέθιστο και επιθετικό, πιο ψύχραιμο και αυτοελεγχόμενο, πιο συμπονετικό, λιγότερο νευρικό και ανήσυχο, πιο χαλαρό και πιο ευτυχισμένο.
Το χιούμορ ήταν κομμάτι της διδασκαλίας του, της εξάσκησής και της ζωής του. Πολύ συχνά η μελέτη του Τάι Τσι Τσουάν γίνεται υπερβολικά σοβαρή, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει τον ασκούμενο σε υπερβολική ψυχική ένταση και άγχος. Ο Μάστερ Λιανγκ προσπάθησε να αποτρέψει τους μαθητές του από τέτοιες ακρότητες, δίνοντας έναν τόνο χιούμορ και παιχνιδιού στην εντατική εξάσκηση, προς όφελος των μαθητών του. Για παράδειγμα, συμβούλευε τους μαθητές του να εξασκούνται κάποιες φορές ακούγοντας μουσική, έτσι ώστε να χαλαρώνουν από την υπερβολική προσπάθεια κατά την εξάσκηση. Το Τάι Τσι πρέπει να είναι ενδιαφέρον και έντονο, αλλά δεν χρειάζεται να είναι σκυθρωπό και σφιγμένο.
Μεταναστεύοντας στις Η.Π.Α., το 1960, ο Μάστερ Λιανγκ δίδαξε στη Νέα Υόρκη, στη Βοστώνη, στη Μινεζότα, στη Φλόριντα και στην Καλιφόρνια. Δίδαξε επίσης και στην Αγγλία.
Στη διδασκαλία του, τόνιζε την ανάπτυξη της «Ρίζας» (Σταθερότητα, έλεγχος της ισορροπίας και του κέντρου βάρους του σώματος κατά την κίνηση, σε συνδυασμό με σωστή σωματική στάση και έλεγχο της αναπνοής). Αυτό γινόταν με έναν συνδυασμό από χαμηλές στάσεις και με τη συγκέντρωση του Γι, ή της Νοητικής Πρόθεσης, βαθιά μέσα στο έδαφος κάτω από τα πέλματα των ποδιών.
Ήταν πολύ απαιτητικός στη θεμελιώδη αρχή της ευθυγράμμισης και της εναρμόνισης του σώματος στο Τάι Τσι Τσουάν, έτσι ώστε να υπάρχει απόλυτη νευρομυϊκή ισορροπία, συντονισμός και συνεργασία ολόκληρου του σώματος. «Έχετε χέρια παντού πάνω στο σώμα σας», έλεγε «αλλά δεν είναι χέρια που μπορείτε να δείτε».
Ο πυρήνας της διδασκαλίας του ήταν οι μέθοδοι των Σπρωχτών Χεριών. Συνήθιζε να έχει έναν τοίχο της σχολής του καλυμμένο με στρώματα, για να μην τραυματίζονται οι μαθητές του όταν έπεφταν, τινάζονταν ή ρίχνονταν πάνω στον τοίχο από τις τεχνικές των Σπρωχτών Χεριών.
Μια άλλη από τις προτιμήσεις του ήταν η χρήση των παραδοσιακών όπλων του Τάι Τσι Τσουάν. Όσοι τον έβλεπαν να εκτελεί μια φόρμα ή κάποια τεχνική με οποιοδήποτε από τα παραδοσιακά όπλα της τέχνης, έμεναν εμβρόντητοι.
Γνώριζε επίσης απ’ έξω τα Κλασσικά του Τάι Τσι Τσουάν πολύ καλά και η μέθοδος διδασκαλίας του βασιζόταν πάνω στις διδαχές τους.
Ο Μάστερ Λιανγκ έγραψε, επίσης, το βιβλίο «Τάι Τσι Τσουάν για Υγεία και Αυτοάμυνα», ένα από τα καλύτερα βιβλία πάνω στο θέμα, το οποίο εκδίδεται συνεχώς από το 1974 μέχρι σήμερα και έχει γίνει ένα κλασσικό βιβλίο στο είδος του.
Στο βιβλίο αυτό περιγράφει το Τάι Τσι Τσουάν ως «Μια αρχαία Κινέζικη μορφή κλασσικής εξάσκησης για Υγεία και Αυτοάμυνα», «Διαλογισμός σε Δράση και Δράση σε Διαλογισμό», «Απόλυτη χαλάρωση του νου και του σώματος», «την καλύτερη απ΄ όλες τις μορφές εκγύμνασης», «Ένας συνδυασμός πνευματικών και Μαχητικών στοιχείων», και λίγο παρακάτω τονίζει: «Όταν εξασκεί κάποιος το Τάι Τσι, ολόκληρο το σώμα του πρέπει να είναι τελείως χαλαρό, ο νους του συγκεντρωμένος και η κίνησή του πρέπει να είναι αργή, αβίαστη, συνεχόμενη, ρευστή, ελαφριά και ευκίνητη. Μόνον εκτελώντας το Τάι Τσι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να το μάθει κανείς σωστά».
Στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο Μάστερ Λιανγκ έγραψε μια σειρά άρθρα για ένα περιοδικό που λεγόταν «Νέα του Τάι Τσι». Συνέχισε ακούραστα τη διδασκαλία μέχρι τα 80 του και το 1991 (σε ηλικία 91 χρονών) πραγματοποίησε μια επίδειξη Τάι Τσι Τσουάν στο Φεστιβάλ Μαχητικών Τεχνών «Μια Γεύση από Κίνα», που περιελάμβανε Σπρωχτά Χέρια και μια σπάνια φόρμα με σπαθί.
Στη διάρκεια της ζωής του, ο αγέραστος Μάστερ είχε αναπτύξει ένα σετ από δέκα Κατευθυντήριες Αρχές, για τη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και με τον εαυτό του. Αυτές οι Δέκα Αρχές υπάρχουν και στο βιβλίο του, «Τάι Τσι Τσουάν για Υγεία και Αυτοάμυνα». Ο ίδιος ζούσε με αυτές τις αρχές. Ήταν άνθρωπος ακέραιος και ειλικρινής. Η διδασκαλία του ήταν βαθιά και γενναιόδωρη. Ήταν ευγενικός και πράος, απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια.
Ως μια τελευταία παρουσίαση της διδασκαλίας του, παραθέτω τις Δέκα Κατευθυντήριες Αρχές για την Καθημερινή ζωή, με τις οποίες ένας πολύ Μεγάλος Δάσκαλος του Τάι Τσι Τσουάν έζησε τη ζωή του.




1. Κανείς δεν μπορεί να είναι τέλειος. Πάρε ό,τι είναι καλό στους ανθρώπους και απόρριψε ότι είναι κακό.

2. Αν πιστεύω απόλυτα στα βιβλία, καλύτερα να μην διαβάζω βιβλία. Αν βασίζομαι απόλυτα στους δασκάλους, καλύτερα να μην έχω δασκάλους.

3. Το να μετακινήσεις ένα βουνό είναι εύκολο, αλλά το να αλλάξεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου είναι δύσκολο.

4. Αν κάτι είναι λάθος σε μένα, δεν κατηγορώ τους άλλους. Κατηγορώ μόνον τον εαυτό μου.

5. Αν θέλω να ζήσω περισσότερο πρέπει να μάθω Τάι Τσι Τσουάν και να το κατακτήσω και σωματικά και πνευματικά. Το να το κατακτήσω πνευματικά είναι πολύ πιο δύσκολο.

6. Πρέπει να μάθω πώς να λυγίζω, πώς να είμαι ευπροσάρμοστος, πώς να μην είμαι επιθετικός (μικρό χάσιμο, μικρό κέρδος, μεγάλο χάσιμο, μεγάλο κέρδος), πώς να μην εκμεταλλεύομαι τους άλλους, πώς να δίνω (όσο περισσότερο δίνει κανείς τόσο περισσότερο θα πάρει).

7. Η ζωή αρχίζει στα εβδομήντα. Όλα είναι όμορφα! Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα και όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Τώρα πρέπει να ανακαλύψω τον τρόπο για να απολαμβάνω εξαιρετική υγεία σε όλη μου τη ζωή και να ανακαλύψω τον δρόμο της αθανασίας.

8. Κάνε χίλιους φίλους, αλλά μην κάνεις ούτε έναν εχθρό.

9. Πρέπει κανείς να εφαρμόζει αυτά που διδάσκει. Διαφορετικά είναι κούφια λόγια ή άχρηστες διδαχές.

10. Το να κρύβεις τα ελαττώματα των άλλων και να επαινείς τα προτερήματά τους είναι η καλύτερη τακτική.

Το Τάι Τσι Τσουάν είναι μια Τέχνη ζωής, και οι μεγαλύτεροι Δάσκαλοι της Τέχνης διατηρούν πάντα ζωντανό το πνεύμα της μάθησης. Στον επίλογο του βιβλίου του, ο Μάστερ Τ. Τ. Λιανγκ γράφει:

«Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που αξίζει να μάθει κανείς. Αλλά η γνώση είναι απέραντη και η ζωή μας είναι περιορισμένη. Έτσι, ακόμα κι αν μελετάμε όλη μας τη ζωή, δεν μπορούμε να τελειώσουμε την εκμάθησή μας».

Τελειώνει εδώ, αλλά κατά τη γνώμη μου, υπάρχει άλλη μια φράση που εννοείται: «Πώς μπορεί λοιπόν να είναι κανείς περήφανος ή αλαζονικός, όση γνώση κι αν έχει αποκτήσει;»


Τρεις Ήλιοι του Τάι Τσι Τσουάν έσβησαν για Πάντα τον τελευταίο χρόνο.
Η μορφή και το σώμα τους χάθηκαν, έστω κι αν έψαχναν την αθανασία. Για όσους τους γνώριζαν, μένουν κάποιες αναμνήσεις, που κι αυτές θα ξεθωριάσουν με τον καιρό.
Αλλά το Φως τους – το Φως της Σοφίας τους, της Διδασκαλίας και της Ζωής τους – αυτό το φως θα υπάρχει πάντα ανάμεσά μας, φωτίζοντας το νου, ζεσταίνοντας την καρδιά μας και οδηγώντας τα βήματά μας πάνω στον σωστό δρόμο – τον Δρόμο που κάθε ειλικρινής μαθητής της Τέχνης ζωής τού Τάι Τσι Τσουάν βλέπει να απλώνεται ακριβώς μπροστά του…



Αναδημοσίευση από το 27ο τεύχος του περιοδικού «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες».

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.