Το καινούργιο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλκίμαχον είναι ένα βιβλίο που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Είναι ένα έργο ζωής ενός επί δεκαετίες μάχιμου διώκτη του εγκλήματος, αληθινά απρόβλεπτο, σκληρό και βίαιο, όπως ακριβώς και η πραγματικότητα σε μια αληθινή συμπλοκή ζωής ή θανάτου. Αντί να στέκεται αποκλειστικά σε τεχνικές για κάθε περίπτωση, ψάχνοντας να βρει ποια είναι η πιο αποτελεσματική, ασχολείται κυρίως με την κατανόηση της ιδιοσυγκρασίας και της ψυχής του εγκληματία, της αληθινής μάχης και των όρων της, καθώς και με τη δημιουργία μιας καινούργιας συνείδησης στον αμυνόμενο. Μιας συνείδησης η οποία εκτός από το μυαλό περνάει και στο σώμα, μέσα από ειδικές και (ομολογουμένως) πολύ παράξενες και πρωτόγνωρες, ειδικά για όσους έχουν ασχοληθεί αποκλειστικά με σκληρές πολεμικές τέχνες, ασκήσεις και τεχνικές μάχης. Διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, πραγματικά ένοιωσα την αγριότητα του δρόμου να με πλημμυρίζει βαθιά μέσα μου και πιστεύω ότι η αλήθεια και η πρωτοτυπία του θα ανοίξει νέους ορίζοντες σε όσους ασχολούνται ή θέλουν να ασχοληθούν με την αυτοάμυνα στη χώρα μας.

Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Yπάρχουν εκατοντάδες στυλ πολεμικών τεχνών και πολλαπλάσιος αριθμός βιβλίων που έχουν γραφτεί γι’ αυτές. Τα περισσότερα, ωστόσο, είναι λίγο-πολύ ίδια, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην προσέγγιση. Αυτό που πρόκειται να διαβάσετε αποτελεί εξαίρεση· δεν μοιάζει με κανένα άλλο βιβλίο αυτοάμυνας που έχετε συναντήσει.

Δεν πρόκειται να σας χρυσώσουμε το χάπι: αυτοάμυνα σημαίνει πόλεμος. Στον πόλεμο υπάρχει χαρακτηριστική διαφορά ως προς το τι λειτουργεί και τι όχι, τι είναι πραγματικό και τι θα θέλαμε να είναι. Ο πόλεμος είναι ένα φίλτρο των αποκυημάτων της φαντασίας. Μέσα από μια θανάσιμη διεργασία φθοράς, η άχρηστη γνώση, είτε το θέλετε είτε όχι, απορρίπτεται. Αυτό που μένει είναι η ικανότητα επιβίωσης.

Στη σύγχρονη εποχή, η εκπαίδευση στη μάχη σώμα με σώμα έχει χαθεί, ιδιαίτερα για τους πολίτες. Οι αιτίες ποικίλουν αλλά περιλαμβάνουν οικονομικές, πολιτισμικές και εγωκεντρικές επιρροές. Οι πολιτικές και προσωπικές αντιπαραθέσεις στο εξωτερικό μεταξύ ατόμων και κυβερνήσεων έχουν προκαλέσει μυστικοπάθεια, καταπίεση και οικονομική δυσπραγία σε πολλούς δασκάλους του παλιού κόσμου και οικονομική απληστία σε πολλούς μαθητές του νέου. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει ολόκληρο βιβλίο πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά δεν είναι ο σκοπός μας. Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε είναι ότι, είτε σκόπιμα είτε τυχαία, η εκπαίδευση στην αυτοάμυνα, σε όλα τα επίπεδα, έχει γίνει ανεπαρκής, υπερβολικά στυλιζαρισμένη και αφύσικη. Για να εκπαιδευτούν πολλοί άνθρωποι σε λίγο χρόνο, οι αμυντικές κινήσεις συχνά συρρικνώνονται σε απλές, πειθαρχημένες, μηχανικές τεχνικές, που δεν έχουν καμία ομοιότητα με την πραγματική μάχη. Ομοίως, μερικά αυθεντικά συστήματα μάχης έχουν εξελιχθεί σε καλλιτεχνικές, χορευτικές μορφές που είναι κατάλληλες μόνο για επίδειξη. Ενώ πλασάρονται ως αυτοάμυνα, είναι πολύ περίπλοκα και δυσκίνητα για την καταστροφική βία της πραγματικότητας.

ΛΟΥΤΡΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΓΙΟΝΚΕΡΣ Τζον Πέρκινς Σε μια τεκμηριωμένη περίπτωση, ένας αστυνομικός απάντησε σε μια κλήση από τον ασύρματο για να πάει να βοηθήσει έναν τραυματισμένο συνάδελφό του, στο κακόφημο μπαρ Γιόνκερς της Νέας Υόρκης. Ο αστυνομικός που έσπευσε για βοήθεια ήταν πολύ καλά εκπαιδευμένος στο καράτε και το κουνγκ φου και όρμησε μέσα στο μπαρ έτοιμος για δράση. Καθώς πέρασε το κατώφλι τρέχοντας, το πρώτο του βήμα μέσα στην υποφωτισμένη αίθουσα ήταν πάνω σε μια λίμνη αίματος. Σαν να περπατούσε σε πάγο, γλίστρησε και έπεσε με δύναμη κάτω ανάσκελα. Αμέσως, ένα τεράστιο κτήνος έπεσε πάνω του και άρχισε να τον χτυπά βίαια στο πρόσωπο, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να τον στραγγαλίσει. Σε κατάσταση φρενίτιδας, ο αστυνομικός τράβηξε το κλομπ του και επιχείρησε να χτυπήσει με όλη του τη δύναμη τον επιτιθέμενο. Το βαρύ κλομπ χτύπησε πάνω σε ένα σκαμνί του μπαρ και έσπασε πριν προλάβει να έρθει σε επαφή με το κεφάλι του κακοποιού. Ως παραδοσιακό όπλο, ήταν πλέον άχρηστο. Αυτό που έσωσε τον αστυνομικό ήταν ότι, όταν ήταν μικρός, είχε εκπαιδευτεί από τον πατέρα του στις μαχητικές αρχές των Ινδιάνων που βασίζονται στη χαλάρωση, τον αυθορμητισμό και την αχαλίνωτη αγριότητα. Άρχισε να χρησιμοποιεί το σπασμένο κλομπ σαν αιχμηρό όπλο και σαν ρόπαλο, χτυπώντας το πάνω στον κρόταφο του εγκληματία. Αυτό, σε συνδυασμό με την αυξημένη αδρεναλίνη του, του επέτρεψε να αποφύγει χτυπήματα, να προσαρμοστεί στο σπασμένο κλομπ και να αποφύγει τον σοβαρό τραυματισμό.

Οι μεθοδολογίες αυτού του βιβλίου είναι αποτέλεσμα εκτεταμένων δοκιμών στον πραγματικό κόσμο και δεν έχουν απαραίτητα σχέση με μαύρες ζώνες, τουρνουά, κατατάξεις, εγωισμούς ή τη διατήρηση παραδόσεων που δεν αντικατοπτρίζουν πλέον την αποτελεσματικότητα των αρχικών μορφών τους. Ο δημιουργός τους, Τζον Πέρκινς, είναι ένας πρώην Nεοϋορκέζος αστυνομικός και ειδικός στη δυναμική της βίας σε τόπους ανθρωποκτονιών. Τα ερευνητικά του πειράματα για τον Δρ. Πίτερ Ντεφόρεστ (επικεφαλής του τμήματος Δικανικής Επιστήμης στο Κολλέγιο Ποινικής Δικαιοσύνης Τζον Τζέι) και τον Δρ. Πίτερ Πιτσόλα (από το εγκληματικό εργαστήριο Γιόνκερς της Νέας Υόρκης), πάνω στην ερμηνεία των προτύπων της αιματηρής βίας, ήταν αποφασιστικής σημασίας για να κατανοήσει και ο ίδιος τις διάφορες πλευρές των πολύ βίαιων συμβάντων. Αυτά τα πειράματα αποκάλυψαν στον Τζον Πέρκινς ότι οι θανάσιμες αναμετρήσεις δεν εξελίσσονται όπως πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Ο Τζον Πέρκινς χρησιμοποίησε τις ρεαλιστικές αρχές που προέκυψαν από τη δουλειά του, τη μακρόχρονη εκπαίδευσή του στις πολεμικές τέχνες και την προσωπική του εμπλοκή σε πάνω από 100 ένοπλες και άοπλες αντιπαραθέσεις με την ιδιότητα του αστυνομικού, για να αναπτύξει ένα μοναδικό και δυναμικό μαχητικό σύστημα. Αυτό το σύστημα χρησιμοποιείται σήμερα από ορισμένους υψηλά εκπαιδευμένους πεζοναύτες, ομάδες SWAT και προσωπικό του FBI αρμόδιο για τη διάσωση ομήρων, καθώς και από κρατικούς και τοπικούς αστυνομικούς. Όπως αναφέραμε παραπάνω, αυτή η μέθοδος αυτοάμυνας είναι διαφορετική από ό,τι άλλο έχετε συναντήσει. Και έτσι πρέπει να είναι, για να απευθυνθεί στο παράδοξο που μαστίζει τον χώρο της αυτοάμυνας εδώ και καιρό: Αν όλες οι μάχες ζωής και θανάτου είναι καταιγίδες μη χορογραφημένου χάους και σύγχυσης, τότε γιατί τα άλλα συστήματα σας εκπαιδεύουν με επαναλαμβανόμενες, τυποποιημένες τεχνικές; Είτε πρόκειται για τυποποιημένες φόρμες είτε για απλές γροθιές, το νευρικό σύστημα και τα ανακλαστικά των μαθητών και των επαγγελματιών εκπαιδεύονται από την αρχή για μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει –την προσχεδιασμένη μάχη.

Το βιβλίο αυτό προετοιμάζει τους έμπειρους στις πολεμικές τέχνες αλλά και τους απλούς πολίτες να αντιμετωπίσουν τους δύο πιο επικίνδυνους εχθρούς τους: τον ψυχοπαθή βίαιο εγκληματία και την αμάθεια. Η αυτοάμυνα, αν και μπορεί να φτάσει στο επίπεδο μιας πολεμικής τέχνης, δεν είναι ούτε παιχνίδι ούτε άθλημα. Ο ψυχοπαθής βίαιος εγκληματίας δεν είναι κάποιος χαρακτήρας κινηματογραφικής ταινίας αλλά ένα ζωντανό κτήνος που απολαμβάνει τις ωμές κτηνώδεις πράξεις του –τον ακρωτηριασμό ή τη δολοφονία αθώων ανθρώπων– μέσα από τις οποίες απελευθερώνει την αναβράζουσα οργή του. Μπορεί να είναι νηφάλιος ή να δρα υπό την επήρεια ουσιών. Μπορεί να είναι ένα τέρας που εκπαιδεύτηκε στη φυλακή ή έμαθε στον δρόμο. Μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, από τον γείτονα της διπλανής πόρτας ή έναν πρώην σύζυγο, μέχρι έναν διαταραγμένο αστυνομικό ή μια φαινομενικά αθώα μητέρα. Επιτίθεται άμεσα και αποφασιστικά, βασιζόμενος στον αιφνιδιασμό ή την εξαπάτηση, οπλισμένος ή με γυμνά χέρια. Δεν αφήνει περιθώρια και δεν ενδιαφέρεται αν θα σκοτωθεί και ο ίδιος. Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συναντήσετε.

Το βασικό για σας είναι ότι πρέπει να προετοιμαστείτε για πιθανές αντιπαραθέσεις, σωματικά και διανοητικά. Συνεπώς, θα πρέπει να μάθετε να λειτουργείτε λίγο διαφορετικά. Για να αντιμετωπίσετε έναν πραγματικό αντίπαλο, δεν αρκεί να μάθετε κάποια ειδική τεχνική· αυτό δεν θα σας βοηθήσει. Ούτε όμως να καταφύγετε στον μυστικισμό της Άπω Ανατολής ή της Νέας Εποχής. Θα πρέπει να βουτήξετε στην πραγματικότητα με τα μάτια και τις αισθήσεις σας διάπλατα. Με τη βοήθεια αυτού του βιβλίου, θα γίνετε ειδικοί στο καθοδηγούμενο χάος. Θα μάθετε να αντιμετωπίζετε τη βία όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Αυτό το βιβλίο προσφέρει στους έμπειρους ασκούμενους στις πολεμικές τέχνες μοναδικές αρχές οι οποίες βελτιώνουν αυτά που ήδη ξέρουν, ενώ στους αρχάριους τα βασικά της επιβίωσης, καθώς και μια μέθοδο προπόνησης που θα βελτιώσει τον συνολικό τους συντονισμό, τον συγχρονισμό, την ισορροπία και την εσωτερική και εξωτερική τους αρμονία. Αλλά, πράγμα που δεν συμβαίνει με την καθαρά διαλογιστική προπόνηση, αυτή η εσωτερική γαλήνη γίνεται πιο βαθιά με την προπόνηση, γιατί βασίζεται σε σωματικές και νοητικές ικανότητες και σε μια πραγματική αναπαράσταση της δυναμικής της μάχης.

Αυτή η μαχητική μεθοδολογία διαφέρει από άλλα οργανωμένα «στυλ» πολεμικών τεχνών σε πολλά σημεία, αλλά μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά σε πολλά από αυτά. Πόσο διαφορετική είναι; Πρώτα απ’ όλα, οι μέθοδοι που παρουσιάζονται εδώ δεν έχουν φόρμες. Δηλαδή, δεν υπάρχουν καθορισμένες και καθαγιασμένες τεχνικές, ούτε προκαθορισμένες αντιδράσεις σε προκαθορισμένες επιθέσεις, ούτε χορογραφίες που μαθαίνονται βήμα-βήμα και μπλοκάρουν το μυαλό και τα ανακλαστικά με περιττούς στρατηγικούς υπολογισμούς. Πώς γίνεται αυτό; Αντιστρέφουμε ολόκληρη τη διαδικασία της μάθησης. Στο καθοδηγούμενο χάος, αρχίζουμε να σας εκπαιδεύουμε από το σημείο που τα περισσότερα καταλήγουν –με χάρη– και προχωράμε αντίστροφα. Αυτό το κάνουμε γιατί, σε μια πραγματική μάχη ζωής και θανάτου, είναι σχεδόν αδύνατον να εφαρμόσει κάποιος αποτελεσματικά μια στυλιζαρισμένη τεχνική. Η ταχύτητα, το χάος, η μοχθηρία, η σύγχυση και ο απόλυτος τρόμος που μεσολαβούν σε μια πραγματική μάχη το αποκλείουν. Το νευρικό σας σύστημα απλώς υπερφορτώνεται από μια πλημμύρα αισθητηριακών ερεθισμάτων. Δεν μπορείτε να μεταχειριστείτε τον εγκέφαλό σας σαν ένα ηλεκτρονικό λεξικό αντιδράσεων αυτοάμυνας και να περιμένετε να επιλέξει τη σωστή «τεχνική» που αντιμετωπίζει μια συγκεκριμένη επίθεση, υπό συνθήκες εξαιρετικής πίεσης. Απλώς δεν λειτουργεί έτσι. Αν έχετε προγραμματιστεί να εφαρμόζετε μια συγκεκριμένη αντίδραση σε μια συγκεκριμένη επίθεση, η άμυνά σας θα αποτύχει αν η επίθεση αλλάξει ακόμα και ελάχιστα από αυτό που σας έχουν διδάξει.

Αυτό ισχύει είτε ξέρετε μια τεχνική είτε χίλιες. Πώς θα ξέρει το σώμα σας πότε να χτυπήσει αν οι αισθητηριακές πληροφορίες με τις οποίες βομβαρδίζεται δεν αντιστοιχούν σε αυτά που έχετε μάθει; Μην ξεχνάτε ότι όλες οι σοβαρές, πραγματικές μάχες είναι κυριολεκτικά ένας κολασμένος καταιγισμός χάους. Συνεπώς, δεν μπορείτε να βασιστείτε σε μια χορογραφημένη εκπαίδευση. Αυτό δεν είναι εικασία. Έχει αποδειχθεί μέσα από την εμπειρία, μέσα από αμέτρητες αστυνομικές και ιατροδικαστικές αναφορές και μέσα από τις μαρτυρίες αστυνομικών με πολλά νταν μαύρης ζώνης σε διάφορα στυλ πολεμικών τεχνών, που η κλασική τους εκπαίδευση δεν τους βοήθησε όταν ξεκίνησε το χάος.

ΨΥΧΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ Τζον Πέρκινς Μια αλήθεια της ζωής είναι ότι, όσο δυνατός, μεγαλόσωμος ή γρήγορος κι αν είστε, πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο δυνατός, πιο μεγαλόσωμος ή πιο γρήγορος. Και συνήθως, αυτοί είναι οι άνθρωποι που σας επιτίθενται. Επίσης, όπως κι αν δείχνει ο επιτιθέμενος, ποτέ δεν ξέρετε με ποιον έχετε να κάνετε. Ένα αδύναμο, υπό κανονικές συνθήκες, άτομο μπορεί να εξαγριωθεί τόσο πολύ εξαιτίας ναρκωτικών, ψύχωσης ή τρόμου, και να αποκτήσει κυριολεκτικά τη δύναμη ενός λιονταριού. Για παράδειγμα, κάποιοι αστυνομικοί βρήκαν μια μικροσκοπική, άστεγη γυναίκα να κάθεται ακίνητη στον δρόμο, μουρμουρίζοντας στον εαυτό της. Όταν της ζήτησαν να φύγει, έγινε χαμός. Για να μη μακρηγορούμε, από τον δρόμο που τη βρήκαν ως το ψυχιατρείο όπου τελικά κατέληξε, ξέσκισε τη στολή του ενός αστυνομικού, έγδαρε το δέρμα ενός άλλου και δύο μεγαλόσωμοι νοσοκόμοι που προσπάθησαν να τη συγκρατήσουν, τραυματίστηκαν σοβαρά ενώ ζητούσαν βοήθεια. Ένας απληροφόρητος αστυνομικός βάρους 100 κιλών, κάτοχος μαύρης ζώνης, τη χτύπησε με ανάποδη γροθιά στο ηλιακό πλέγμα και την πέταξε στον τοίχο. Αυτό απλώς την εξαγρίωσε. Έβγαλε έναν βαθύ, λαρυγγώδη βρυχηθμό, που θα έκανε ακόμα κι έναν εξορκιστή να τραπεί έντρομος σε φυγή, και ξέσπασε βίαια. Το πρώτο διαθέσιμο αντικείμενο για να τη χαλιναγωγήσουν χωρίς να την τραυματίσουν σοβαρά, ήταν ένα νοσοκομειακό κρεβάτι 90 κιλών. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι, παρά το μέγεθός της, η γυναίκα ήταν ένας ανθρώπινος ανεμοστρόβιλος.

Αυτό το βιβλίο περιέχει τεκμηριωμένα παραδείγματα πραγματικών ανθρώπων που βρέθηκαν σε φρικιαστικές καταστάσεις. Τα παραδείγματα αυτά λειτουργούν σαν υπενθυμίσεις ότι η βία σπάνια ξεδιπλώνεται όπως συμβαίνει στις σχολές πολεμικών τεχνών ή όπως απεικονίζεται στην τηλεόραση ή τις ταινίες.

Επίσης, προσφέρει έναν αποδεδειγμένο εναλλακτικό τρόπο σκέψης, προπόνησης και μάχης, που αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τα ακόλουθα ζητήματα:

* Η εκπαίδευση σε ένα «σκληρό» στυλ πολεμικής τέχνης, που δίνει έμφαση στην ωμή δύναμη, μπορεί να μην σας προετοιμάσει επαρκώς για πραγματικές αντιπαραθέσεις ζωής και θανάτου.

* Η εκπαίδευση σε ένα «μαλακό» στυλ, με τεχνικά περίπλοκες φόρμες μπορεί να μπλοκάρει το μυαλό, ενώ κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου σε μια πραγματική μάχη είναι απόλυτα απρόβλεπτο.

Μην μας παρεξηγήσετε. Με χρόνο, αφοσίωση, ταλέντο και καλό δάσκαλο, η κλασσική εκπαίδευση έχει δώσει (και ακόμα δίνει) εξαιρετικούς μαχητές. Εμείς, όμως, καταθέτουμε μια διαφορετική προσέγγιση για την εκμάθηση ρεαλιστικής αυτοάμυνας. Μια προσέγγιση που βασίζεται περισσότερο στο τελικό αποτέλεσμα. Ζυγίστε προσεκτικά τα επιχειρήματα και βγάλτε το δικό σας συμπέρασμα. Η μέθοδός μας επικεντρώνεται στη μη-συνεργατική προπόνηση από την αρχή, δίνοντας έμφαση στο απρόσμενο.

Αντιθέτως, σε ένα δημοφιλές στυλ μαλακής πολεμικής τέχνης, όταν ο ένας επιτίθεται το κάνει με συγκεκριμένο τρόπο, ενώ και οι δύο ασκούμενοι γνωρίζουν την τεχνική που θα χρησιμοποιηθεί. Ένα παράδειγμα είναι να στέκονται οι δυο ασκούμενοι πρόσωπο με πρόσωπο και ο ένας να υποτίθεται ότι επιτίθεται με μαχαίρι. Κινείται αργά προς τα εμπρός, κρατώντας το μαχαίρι στο ύψος της μέσης. Ο αμυνόμενος κάνει βήμα προς τη μια πλευρά, βουρτσίζοντας μακριά το μαχαίρι. Μετά, πιάνοντας το χέρι του επιτιθέμενου, στρίβει τον καρπό του. Ο επιτιθέμενος πηδά στον αέρα, στριφογυρίζει και προσγειώνεται στη μια πλευρά του, οπότε ο αμυνόμενος κλειδώνει τον καρπό του χεριού που κρατά το μαχαίρι, και υποτίθεται ότι τον σπάει. Αυτό μοιάζει πολύ με χορογραφία, αλλά είναι κάτι που αντιγράφουν και χρησιμοποιούν πολλές σχολές πολεμικών τεχνών. Συχνά, λένε στους μαθητές ότι αυτές οι τεχνικές λειτουργούν στον πραγματικό κόσμο. Αυτό είναι μια επικίνδυνη πλάνη. Οι αναφορές της αστυνομίας δείχνουν ότι μια οργισμένη και αγύμναστη γυναίκα 45 κιλών, που κρατά ένα μεγάλο μαχαίρι, μπορεί να πετσοκόψει έναν γνώστη πολεμικής τέχνης μέσα σε δευτερόλεπτα.

Αν προπονείστε αφύσικα και όχι ρεαλιστικά, δεν θα μπορέσετε να λειτουργήσετε σε μια πραγματική μάχη. Όσο προφανές κι αν είναι αυτό, είναι κάτι που συνήθως παραβλέπεται στην εκπαίδευση των πολεμικών τεχνών. Και αυτό γιατί, οι περισσότεροι από αυτούς που λένε ότι θέλουν να μάθουν αυτοάμυνα, στην πραγματικότητα ψάχνουν για ένα άθλημα ή μια θρησκεία. Να γιατί τόσες πολλές σχολές πολεμικών τεχνών επικεντρώνονται περισσότερο στο περιττό παρά στο ουσιαστικό.

Μην μας παρεξηγήσετε –είναι πάντα χρήσιμο να είναι κάποιος σε καλή φυσική κατάσταση, ώστε να έχει περισσότερες πιθανότητες σε μια επίθεση. Η καλή καρδιαγγειακή κατάσταση, η μυϊκή δύναμη και η αντοχή σας βοηθούν να κινείστε γρήγορα και να προστατεύετε τον εαυτό σας. Ωστόσο, επειδή στην πραγματικότητα οι περισσότερες μάχες διαρκούν λιγότερο από τέσσερα δευτερόλεπτα, τα κλειδιά της επιβίωσης βρίσκονται στην αδρεναλίνη και τα γυμνασμένα ανακλαστικά. Ακόμα κι αν κερδίσετε τη μάχη, ωστόσο, μπορεί τελικά να χάσετε: αν δεν είστε σε καλή φυσική κατάσταση, το σώμα σας θα υποφέρει από καρδιαγγειακά και σκελετικά τραύματα, προσπαθώντας να αναρρώσει από την πίεση στην οποία το υπέβαλλαν οι αντιδράσεις σας που υπαγορεύθηκαν από την αδρεναλίνη. Εμείς θα σας βοηθήσουμε να αναπτύξετε μόνον αυτές τις σωματικές ιδιότητες που χρειάζονται για την αυτοάμυνα, εις βάρος αυτών που θα σας βοηθούσαν, ενδεχομένως, να κερδίσετε σε έναν διαγωνισμό σωματικής διάπλασης, μπραντεφέρ ή σε ένα τρίαθλο.

O MΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ Τζον Πέρκινς Ένας μεγάλος δάσκαλος του μαλακού στυλ που αναφέραμε (δεύτερος μετά τον ιδρυτή του στυλ), «έχασε» σε μια ψεύτικη μάχη με έναν εικονολήπτη που τον βιντεοσκοπούσε και ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τις πολεμικές τέχνες. Από καπρίτσιο, ο δάσκαλος είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει αυτόν τον εικονολήπτη για μια αυτοσχεδιαστική επίδειξη. Δυστυχώς, ο εικονολήπτης, όπως μπορεί ο οποιοσδήποτε να δει στην ταινία, δεν ήξερε πώς να «συνεργαστεί» με τον δάσκαλο, ο οποίος δυσκολεύτηκε πολύ προσπαθώντας να τον ρίξει στο έδαφος. Πράγματι, χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια και χρόνος για να νικήσει. Η μάχη ήταν εξαιρετικά αδέξια, κάτι που πρέπει να έφερε σε μεγάλη αμηχανία τον δάσκαλο. Το περίεργο είναι ότι αυτό δεν του έγινε μάθημα –αυτή η τέχνη διδάσκεται ακόμα σήμερα, υποθέτοντας ότι ο αντίπαλος θα συνεργάζεται πάντα.

Η κλασσική εκπαίδευση συχνά είναι όμορφη, συνεργατική και προβλέψιμη, ενώ η πραγματική μάχη είναι άσχημη, βλαβερή και χαοτική. Το σπάσιμο σανίδων, τα ψηλά εντυπωσιακά λακτίσματα και τα ρωσικά σπαγκάτ είναι όλα ωραία και αξιοθαύμαστα αθλητικά επιτεύγματα. Αλλά όλα έχουν ένα κοινό: δεν έχουν καμία σχέση με την αυτοάμυνα. Είναι απλό, ο τρόπος που προπονείστε είναι ο τρόπος που μάχεστε. Αν, λοιπόν, δεν μπορείτε να βασιστείτε σε συγκεκριμένες τεχνικές, ούτε μπορείτε να ξεπεράσετε σε δύναμη τον αντίπαλο, τι μένει;

Για να απελευθερώσετε τον νου και να τον αφήσετε να λειτουργήσει σε «ζωώδες» επίπεδο –κάτι ιδανικό για επιβίωση– θα πρέπει να εξασκηθείτε σε κάτι που μοιάζει με παράδοξο: αρχές κίνησης που είναι ταυτόχρονα τυχαίες, αυθόρμητες και ελεύθερες, αλλά μοναδικά αποτελεσματικές. Όταν λέμε αρχές κίνησης εννοούμε τους νόμους της αδράνειας, της ορμής, της ταχύτητας, της βαλλιστικής, του βάρους, της ισορροπίας, της χαλάρωσης, της ευαισθησίας, του συντονισμού και της σωματικής ενότητας, που χαρακτηρίζουν και ταιριάζουν καλύτερα στο ανθρώπινο (και το ζωώδες) σώμα σε μια θανάσιμη μάχη.

Αυτό είναι που ονομάζουμε εκπαίδευση στο καθοδηγούμενο χάος. Στη διάρκεια της μάχης, η μόνη σταθερά είναι η αλλαγή –αλλαγή της κατεύθυνσης, της γωνίας επίθεσης, των όπλων, της ισορροπίας, του περιβάλλοντος, του φωτισμού, του αριθμού των επιτιθέμενων, της τριβής, της ταχύτητας, της δύναμης, της τακτικής, του πατήματος, των συναισθημάτων, του πόνου και πολλών άλλων μεταβλητών. Συνεπώς, με αυτήν τη μεθοδολογία θα μάθετε αρχές –και θα εξασκηθείτε με ασκήσεις– που θα σας βοηθήσουν να γίνετε κυρίαρχοι της κίνησης, της τυχαιότητας και της αλλαγής, αντί για δεξιοτέχνης τεχνικών.

Ένας στρατός μπορεί να παρομοιαστεί με το νερό, γιατί όπως το νερό αποφεύγει τα ύψη και τρέχει στον κάμπο, έτσι και ο στρατός αποφεύγει τη δύναμη και χτυπά την αδυναμία. Και όπως το νερό αλλάζει τη ροή του σύμφωνα με το έδαφος, έτσι και ο στρατός καταφέρνει να νικήσει ανάλογα με την κατάσταση του αντιπάλου. Και όπως το νερό δεν έχει σταθερή μορφή, έτσι και στον πόλεμο δεν υπάρχουν σταθερές καταστάσεις. Έτσι, αν κάποιος μπορεί να νικά αλλάζοντας την τακτική του σύμφωνα με την κατάσταση του αντιπάλου, μπορούμε να πούμε ότι είναι θεϊκός.

Αυτό ισχύει σήμερα όπως και πριν από 2000 χρόνια.

Επειδή η προσέγγισή μας στην αυτοάμυνα είναι ασυνήθιστη, το υλικό του βιβλίου αυτού είναι οργανωμένο διαφορετικά από ό,τι θα περιμένατε. Δεν υπάρχουν επαναληπτικές ασκήσεις προετοιμασίας. Αν και έχουμε ενσωματώσει πολλές σωματικές ασκήσεις, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως ήπια αεροβική, ο σκοπός του βιβλίου είναι να σας διδάξει τις αρχές της κίνησης, που θα σας βοηθήσουν να σώσετε τη ζωή σας.

Στο πρώτο μέρος αναφέρουμε και απορρίπτουμε μερικές λανθασμένες απόψεις σχετικά με τον χειρισμό της βίας. Το πρώτο κεφάλαιο σας προετοιμάζει νοητικά για όσα θα επακολουθήσουν. Αν αυτό σας τρομάζει, μην ανησυχείτε· από τη στιγμή που θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε με τι έχετε να κάνετε και πώς θα το αντιμετωπίσετε, θα δείτε με άλλο μάτι την αυτοάμυνα –ίσως και τη ζωή– που θα σας ηρεμήσει και θα σας θωρακίσει. Θα μάθετε επίσης το ένα και πιο σημαντικό εργαλείο της αυτοάμυνας, που η ειρωνεία είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με τη μάχη. Το δεύτερο κεφάλαιο περιγράφει συνοπτικά τα βασικά χτυπήματα, μερικά προφανή και άλλα ασυνήθιστα, που αποτελούν τα βασικά εργαλεία με τα οποία θα υπερασπιστείτε τον εαυτό σας. Αυτά τα έχουμε επιλέξει από ένα σύστημα εκπαίδευσης των Αμερικανών στρατιωτών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά σχεδιασμένο για μάχη σώμα με σώμα με τους Ιάπωνες, οι οποίοι θεωρούνταν εκπαιδευμένοι στο τζούντο και το καράτε. Με βάση αυτές τις μεθόδους, δημιουργήσαμε ένα απλοποιημένο σύστημα κοντινών αναμετρήσεων, που από μόνο του είναι θανάσιμο και με λίγη εξάσκηση, μπορεί να προσφέρει αποτελεσματική αυτοάμυνα στον μέσο άνθρωπο.

Το δεύτερο κεφάλαιο ολοκληρώνεται με μερικές πολύ ασυνήθιστες ασκήσεις, που συνενώνουν τις νοητικές αρχές του πρώτου κεφαλαίου με τις σωματικές αρχές του δεύτερου κεφαλαίου. Είναι σημαντικό, πάντως, να μην προσπαθήσετε να τελειοποιήσετε τα χτυπήματα στο κεφάλαιο 2, γιατί θα πέσετε στην πιο συνηθισμένη παγίδα των πολεμικών τεχνών: να προγραμματίσετε το σώμα και τον νου σας πάνω σε μια τεχνική. Θα μάθετε ότι το ίδιο το χτύπημα δεν έχει τόση μεγάλη σημασία, όσο το πώς να δημιουργήσετε την ευκαιρία να χτυπήσετε.

Μαθαίνοντας αυτό το υλικό των κοντινών αναμετρήσεων θα αναπτύξετε τη σωστή στάση αυτοσυντήρησης, πριν βουτήξετε στην καρδιά αυτού του βιβλίου –τη μελέτη και εξάσκηση στο καθοδηγούμενο χάος και τις αρχές που σχετίζονται με αυτό, στο δεύτερο και το τρίτο μέρος.

Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στις κοντινές αναμετρήσεις, που περιγράφονται στο πρώτο μέρος, και το καθοδηγούμενο χάος, που περιγράφεται στο δεύτερο και το τρίτο μέρος; Πιστεύουμε ότι το να μάθετε να χτυπάτε με γροθιές και λακτίσματα είναι το εύκολο κομμάτι. Το μόνο που χρειάζεστε είναι να μάθετε να ξεχωρίζετε τα χρήσιμα από τα άχρηστα χτυπήματα. Αυτή είναι η κοντινή αναμέτρηση. Μετά, αφού καταλάβετε ποια είναι τα βασικά χτυπήματα και τι αποτέλεσμα πρέπει να έχουν, μπορείτε να στρέψετε την προσοχή σας στην καρδιά της αυτοάμυνας: πώς να τα κάνετε να δουλέψουν. Εδώ μπαίνει το καθοδηγούμενο χάος. Το καθοδηγούμενο χάος είναι η γλώσσα της μάχης. Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι δεν χρειάζεται μεγάλη μυϊκή δύναμη, σκληραγώγηση των χεριών και ακραία χορευτικά ανοίγματα. Αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρότητα, επιμονή και ανοιχτό μυαλό.

Το δεύτερο μέρος εξηγεί λεπτομερώς τις τέσσερις κύριες αρχές του καθοδηγούμενου χάους. Ο βασικός τους σκοπός είναι να κάνουν τις κινήσεις σας ελεύθερες και δημιουργικές. Κάθε κεφάλαιο έχει τις δικές του μοναδικές ασκήσεις για να ενσωματώσετε τις αρχές σε ενοποιημένες αντιδράσεις σώματος-νου. Λέμε «ενοποιημένες» γιατί, όπως θα δείτε, το μυαλό σας μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σας.

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ; Τζον Πέρκινς Σε ένα από τα σεμινάριά μας, ένας αλαζονικός δάσκαλος ενός συγκεκριμένου στυλ που δίνει έμφαση στις τεχνικές με μαχαίρια (που τύχαινε να είναι και εκπαιδευτής αστυνομικών) πίστεψε ότι τα προσόντα του ήταν πολύ παραπάνω από όσο χρειαζόταν, σε μια συγκεκριμένη άσκηση με λαστιχένια μαχαίρια. Τον βάλαμε με μια άπειρη γυναίκα, ύψους 1,60 μέτρων. Πριν αρχίσει η άσκηση, την πήραμε στο πλάι και της είπαμε να φανταστεί ότι ήταν ένας Ινδιάνος πολεμιστής, που οι άποικοι είχαν πιάσει την οικογένειά του. Το μόνο εμπόδιο για να φτάσει στα παιδιά της ήταν αυτός ο –σίγουρος για τον εαυτό του– άντρας που στεκόταν μπροστά της. Της δώσαμε την άδεια να κάνει ό,τι ήθελε. Βγάζοντας μια κραυγή, όρμησε καταπάνω του. Την τελευταία στιγμή, έπεσε στα γόνατα και τον μαχαίρωσε πέντε φορές στους βουβώνες με το λαστιχένιο μαχαίρι. Ξαφνιασμένος, ο αντίπαλος επιχείρησε να την χτυπήσει στο κεφάλι (αλλά αυτή μπλόκαρε το χτύπημα), προτού πέσει προς τα πίσω στο έδαφος. Η γυναίκα πήδησε πάνω του και τον αποτελείωσε με μια «μαχαιριά» στο λαρύγγι. Ο εκπαιδευτής αστυνομικών ταπεινώθηκε. Είναι σίγουρο ότι ήταν πολύ ικανός, αλλά το πρόβλημά του ήταν ότι για να αντιδράσει, έπρεπε να αναγνωρίσει την τεχνική του αντιπάλου. Αυτό που έκανε η γυναίκα δεν έμοιαζε με καμία από τις κινήσεις που γνώριζε· συνεπώς, δεν μπόρεσε να αντιδράσει αποτελεσματικά.

Το τρίτο μέρος σάς δείχνει πώς να εφαρμόσετε τις αρχές του δεύτερου στη μάχη. Εξηγώντας πρόσθετες τροποποιητικές αρχές και ασκήσεις στο έβδομο («Εφαρμογή των Αρχών στην Κίνηση») και το όγδοο κεφάλαιο («Οικονομία της Κίνησης»), αρχίζετε να «ελέγχετε» το χάος. Το ένατο κεφάλαιο («Πιασίματα και Κλειδώματα»), χρησιμοποιεί τις αρχές που αναφέρθηκαν πιο πριν για να σας προστατεύσει από μια από τις πιο επικίνδυνες παγίδες της μάχης: να ερωτευτείτε τις τακτικές ακινητοποίησης. Τέλος, στο δέκατο κεφάλαιο εξηγούμε την προσέγγιση του καθοδηγούμενου χάους στη μάχη στο έδαφος, καθώς και πώς να προστατευτείτε από λακτίσματα, ραβδιά, μαχαίρια, πιστόλια και πολλαπλούς επιτιθέμενους. (Η εφαρμογή του καθοδηγούμενου χάους στην ένοπλη μάχη είναι μια μοναδική και ολοκληρωμένη τέχνη που ξεπερνά τους σκοπούς αυτού του συγγράμματος· δείτε τις βιβλιογραφικές πηγές στο τέλος του βιβλίου.) Επιπλέον, σε όλο το βιβλίο δίνουμε διάφορες συμβουλές εγρήγορσης που είναι χρήσιμες για την αυτοάμυνα και καλύπτουν πολλούς κινδύνους της πόλης, όπως ασφάλεια στα ξενοδοχεία, στο τζόγκινγκ, πώς να προφυλαχθείτε σε περίπτωση αυτοκινητοπειρατείας, κλπ.

Ένα τελευταίο σχόλιο σχετικά με τις μεθόδους αυτού του βιβλίου: Είστε κάτοχος μαύρης ζώνης; Θέλετε να «βάλετε δόντια» στο τάι τσι σας; Δεν χρειάζεται να πετάξετε τις δεξιότητες που ήδη έχετε. Είναι πολύτιμες και τις έχετε αποκτήσει με κόπο. Αντίθετα, όπως παρατήρησε ένας μαθητής που ακολούθησε την εκπαίδευση που σκιαγραφείται στο βιβλίο: «Είναι το γράσο που κάνει όλες τις άλλες δεξιότητες να λειτουργούν καλύτερα».

 

Απόσπασμα από το βιβλίο ATTACK PROOF των εκδόσεων Αλκίμαχον.

 

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.