Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

Κέντο - Ιάιντο - Τζόντο Εκτύπωση E-mail
KENTO, IAINTO και ΤΖΟΝΤΟ - KENDO, IAIDO και JODO

ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ:
Ιαπωνικές ένοπλες πολεμικές τέχνες

Κέντο - Ιάιντο - Τζόντο


ΙΣΤΟΡΙΑ: Το ξίφος είναι ένα από τα σύμβολα του ιαπωνικού πολιτισμού. Χάρη σε τεχνικές μεταλλουργίας μοναδικές στον κόσμο αλλά και εξαιτίας των συνεχών πολέμων επί πολλούς αιώνες (12ος-16ος), το ξίφος ταυτίστηκε με τους πολεμιστές της Ιαπωνίας και δη με τους πιο υψηλόβαθμους καθώς και με εκείνους που επεδείκνυαν τα ιδεώδη της πίστης, της αφοσίωσης, της αυταπάρνησης και της ανδρείας, αυτούς που σήμερα αποκαλούμε με μια λέξη, σαμουράι. Οι μαχητές αυτοί που αργότερα (16ος-19ος αι.) αποτέλεσαν την ανώτερη τάξη της Ιαπωνίας ασκούνταν σε δύο τέχνες: στον χειρισμό του ξίφους –το σημερινό Ιάιντο– και στη συμπλοκή με αυτό –το Κεντζούτσου, απόγονος του οποίου είναι το σημερινό Κέντο. Ως περίοδος γένεσης του Ιάιντο ως αυτόνομης τέχνης λογίζεται ο 16ος αιώνας, ενώ του Κέντο ο 18ος• και οι δύο τέχνες στη σημερινή τους μορφή, ωστόσο, οριστικοποιήθηκαν στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Το τζο, το κοντό ραβδί μήκους 1,20 μ., θεωρείται (κυρίως χάρη στην ευελιξία του) ως ένα από τα πιο χρήσιμα όπλα του οπλοστασίου των Ιαπώνων πολεμιστών. Η τέχνη του χειρισμού του συναντιέται σε διάφορες κλασσικές σχολές οι οποίες την ονόμαζαν Τζοτζούτσου ή Τζόντο –η δεύτερη ονομασία είναι αυτή που χρησιμοποιείται και ως σήμερα– η βασική, ωστόσο, σχολή που τη διδάσκει είναι η Σίντο Μούσο Ρίου, την οποία δημιούργησε ο Μούσο Γκονοσούκε Κατσουκίτσι (αρχές του 17ου αιώνα). Ο λόγος που το Τζόντο αναφέρεται μαζί με τις δύο τέχνες του ξίφους είναι επειδή και οι τρεις τέχνες «συστεγάζονται» οργανωτικά στην Παν-Ιαπωνική Ομοσπονδία Κέντο η οποία ορίζει το πρόγραμμα σπουδών τους –και το Τζόντο, όπως και το Ιάιντο και το Κέντο, οργανώθηκε, προτυποποιήθηκε και εξαπλώθηκε από την Παν-Ιαπωνική Ομοσπονδία Κέντο στις αρχές του 20ου αιώνα. Το μοντέλο οργάνωσης είναι ανάλογο με αυτό του τζούντο, του τάε κβον ντο αλλά και πολλών άλλων αθλημάτων: Υπάρχει μια Παγκόσμια Ομοσπονδία με μέλη τις Ηπειρωτικές Ομοσπονδίες οι οποίες με τη σειρά τους έχουν μέλη τις Εθνικές Ομοσπονδίες. Η Παν-Ιαπωνική, αν και απλώς μια από τις εθνικές ομοσπονδίες είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη και αυτή που «διοικεί» παγκοσμίως τις τρεις τέχνες.

Πέραν της Παν-Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Κέντο, η εκμάθηση του Ιάιντο περνάει και μέσα από τις κλασσικές σχολές (κορίου) ξιφασκίας και συνήθως οι ασκούμενοι διδάσκονται κάτα (φόρμες) από κάποιες από τις σχολές αυτές. Οι γνωστότερες τέτοιες σχολές είναι οι Μούσο Σίντεν Ρίου, Μούσο Τζίκιντεν Έισιν Ρίου, Ταμίγια Ρίου, Χόκι Ρίου, Νίτεν Ίτσι Ρίου και Μουγκάι Ρίου. Κάτι ανάλογο ισχύει με το Τζόντο, όμως εκεί οι ασκούμενοι που στρέφονται προς τις κορίου, έχουν συνήθως μια επιλογή: τη Σίντο Μούσο Ρίου. Η αιτία που οι τρεις τέχνες ελέγχονται από την ίδια οργάνωση είναι επειδή οι ιδρυτές της συγκεκριμένης οργάνωσης έκριναν ότι οι τρεις τέχνες αλληλοσυμπληρώνονται και ο ασκούμενος που εκπαιδεύεται και στις τρεις αποκτά μια πιο πλήρη εικόνα για τους τρόπους μάχης της κλασσικής περιόδου. Ως μαχητικό άθλημα το Κέντο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ιαπωνία –αλλά και σε πολλές δυτικές χώρες– και η ομοσπονδία του διαθέτει πάνω από 1,5 εκατομμύρια μέλη-ασκούμενους αυτός είναι και ο λόγος που έχει καταφέρει να στεγάσει τις άλλες δύο τέχνες.

Κέντο - Ιάιντο - Τζόντο


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Στο Ιάιντο, η εξάσκηση γίνεται κατά μόνας: ο ασκούμενος μαθαίνει να χειρίζεται το ξίφος του (συνήθως χρησιμοποιείται ξύλινη ή μεταλλική απομίμηση πραγματικού ξίφους με θήκη) βάσει κάτα, προδιαγεγραμμένων αλληλουχιών κινήσεων χωρίς αντίπαλο. Στο Κέντο, ο ασκούμενος μαθαίνει να συμπλέκεται βάσει αγωνιστικών κανόνων φορώντας προστατευτική πανοπλία και χρησιμοποιώντας απομίμηση ξίφους κατασκευασμένη από μπαμπού. Στο Τζόντο, η εξάσκηση γίνεται επίσης βάσει κάτα αλλά με αντίπαλο: ο ένας ασκούμενος είναι οπλισμένος με τζο και ο άλλος με μποκέν και εκτελούν σενάρια στα οποία «κερδίζει» πάντοτε ο ασκούμενος με το τζο. Και στις τρεις τέχνες, η εξάσκηση γίνεται σε σκληρό πάτωμα, κατά προτίμηση παρκέ.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ (Ή ΟΧΙ): Το Ιάιντο είναι μια τέχνη για κάθε ηλικία καθώς η εξάσκηση δεν είναι –συνήθως– ιδιαίτερα απαιτητική σε φυσική κατάσταση –το αντίθετο συμβαίνει με το Κέντο το οποίο είναι άκρως δυναμικό και δεν υπολείπεται σε τίποτα από την εξάσκηση σε ένα οποιοδήποτε άθλημα μονομαχίας. Το Τζόντο, αν και λειτουργεί βάσει κάτα, μπορεί σε στιγμές να γίνει άκρως εντυπωσιακό αφού οι ασκούμενοι μαθαίνουν να δίνουν έμφαση στον ρεαλισμό στην άσκηση. Ειδικά στην περίπτωση του Κέντο, ως μειονέκτημα μπορεί να θεωρηθεί και το κόστος του εξοπλισμού το οποίο μπορεί να γίνει απαγορευτικό (ή έστω δυσβάσταχτο) για κάποιους.

Κέντο - Ιάιντο - Τζόντο


ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ:
Ιάιντο: Παντελόνι χακάμα, σακάκι φόρμας καράτε και ξύλινο ξίφος μποκέν (με θήκη). Κέντο: χακάμα, σακάκι φόρμας Κέντο (μοιάζει με του τζούντο αλλά είναι πιο λεπτό και σε μπλε χρώμα), μποκέν και σινάι (ξίφος από μπαμπού). Τζόντο: χακάμα, σακάκι φόρμας καράτε ή Κέντο, τζο και μποκέν. Αργά ή γρήγορα, στο μεν Ιάιντο θα χρειαστεί ιάιτο (μεταλλική απομίμηση ξίφους) ενώ για το Κέντο, μπόγκου (προστατευτική πανοπλία) το οποίο αποτελείται από κράνος, θώρακα, γάντια και προστατευτικό βουβωνικής περιοχής.

ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΒΡΩ: Αθήνα, Βόλος, Θεσσαλονίκη, Καβάλα

Ναγκινάτα (Naginata): Η Ελληνική Ομοσπονδία Κέντο καλύπτει, όπως και οι περισσότερες εθνικές ομοσπονδίες Κέντο, το Ιάιντο και το Τζόντο αλλά και τη ναγκινάτα, ένα ακόμα διάσημο παραδοσιακό όπλο της Ιαπωνίας το οποίο έχει ταυτιστεί με τις γυναίκες –πρόκειται για έναν λογχοπέλεκυ, δηλαδή ένα δόρυ που στην άκρη του έχει μια λεπίδα. Το συνολικό μήκος του ξεπερνά τα δύο μέτρα και ο χειρισμός του είναι ιδιαίτερα θεαματικός, τόσο στις κλασσικές σχολές (κορίου) όσο και στη σύγχρονη, αγωνιστική ναγκινάτα (Αταράσι Ναγκινάτα). Η συγκεκριμένη τέχνη (Ναγκινάτα-τζούτσου) δε διδάσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.