Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

ΖΩΩΔΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ Εκτύπωση E-mail

Τρεις Προσεγγίσεις των Πολεμικών Τεχνών

zoodis - 03.jpg
Το φάσμα των πολεμικών τεχνών που ασκούνται ανά την υφήλιο είναι εξαιρετικά ευρύ. Ωστόσο, αν ερευνήσετε το θέμα λίγο βαθύτερα από το επίπεδο των εξωτερικών διαφορών, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις: η μαχητική ενός ζώου, η μαχητική ενός ανθρώπου και η μαχητική που στοχεύει στην πνευματική εξέλιξη. Η επιμελής εξάσκηση σε οποιαδήποτε πολεμική τέχνη μπορεί είτε να ενισχύσει ζωώδεις όψεις της ανθρώπινης φύσης, είτε να βοηθήσει τον άνθρωπο να πραγματώσει το πνευματικό του δυναμικό. Η στάση που τηρεί ο αναζητητής, σε συνδυασμό με τον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύεται, θα τον ωθήσει στην μια ή στην άλλη κατεύθυνση.

Του Μπρους Κουμάρ Φραντζή

Ως ανθρώπινα όντα, μπορεί να έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας μια βαθιά ριζωμένη ανάγκη να επιδεικνύουμε συμπεριφορές κυριαρχίας και υποταγής. Αυτή η τάση είναι συνήθης στην κοινωνία, σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Απαντάται ανάμεσα σε ανταγωνιστικές ομάδες στον χώρο του αθλητισμού και των επιχειρήσεων, αλλά και στην πολιτική αρένα, όπου οι διενέξεις και ο πόλεμος έχουν υπάρξει ο κανόνας. Από τη φύση του, ο κλάδος των πολεμικών τεχνών σχετίζεται άμεσα με αυτή τη διάσταση της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, στις πολεμικές τέχνες δεν εξιδανικεύουμε τις έμφυτες βίαιες τάσεις μας, αλλά τις αναδιφούμε. Ιδεωδώς, η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών αρχικά χαρίζει στον ασκούμενο κατανόηση των αιτιών που εξωθούν τον άνθρωπο στη βία, και τελικά του επιτρέπει να υπερβεί αυτά τα ταπεινά ένστικτα.

Στις πολεμικές τέχνες η πόρτα που καλεί τους ασκούμενους στο δρόμο των ζωωδών ενστίκτων ή στην πλατφόρμα των ανώτερων πνευματικών δυνατοτήτων, είναι πάντα ανοιχτή. Η εξανθρωπιστική διάσταση των πολεμικών τεχνών μαθαίνει τους ασκούμενους να βασίζονται στη λογική και να μην πιάνονται στο δίχτυ των βίαιων παρορμήσεων. Αυτή η ικανότητα είναι ιδιαίτερα πολύτιμη στις μέρες μας, αφού καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε στο ολοένα αυξανόμενο στρες που πηγάζει από τους καταιγιστικούς ρυθμούς του σύγχρονου τεχνολογικού κόσμου.

Από μια άποψη, όλες οι πολεμικές τέχνες, στο επίπεδο της πραγματική συμπλοκής, έχουν υποβαθμιστεί εξαιτίας της εφεύρεσης και χρήσης των πυροβόλων όπλων, από τα μουσκέτα μέχρι τα πλέον αυτοματοποιημένα όπλα. Ανεξάρτητα από αυτά τα γεγονότα, οι πολεμικές τέχνες παρέχουν δυνατά εργαλεία για την καλλιέργεια του χαρακτήρα και της πνευματικής ταυτότητας. Άλλωστε, αυτό έχει αποδειχτεί από όσα συνέβησαν στην Ιαπωνία, μετά την αποκατάσταση των Μεϊτζί, στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Κατόπιν, απαγορεύτηκε δια νόμου στους σαμουράι να φέρουν σπαθιά και να διεξάγουν μάχες μέχρι θανάτου. Οι Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες που εστιάζονταν στην επιστήμη της θανάτωσης του εχθρού, ονομάζονταν μπουτζίτσου (= πολεμική τεχνική). Η Κινεζική λέξη «Τάο» (της Ταοϊστικής πνευματικής παράδοσης του Λάο Τσε και του Γι Τσινγκ), προφέρεται «ντο» στα Ιαπωνικά. Έτσι, οι Ιαπωνικές σχολές που εστιάζονταν τόσο στις αποτελεσματικές μαχητικές τεχνικές, όσο και στην καλλιέργεια του πνεύματος των ασκούμενων, καλούνταν μπούντο (= πολεμικό μονοπάτι).

Η αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε πολεμικής τέχνης που εφαρμόζεται σε πραγματικές συμπλοκές, εξαρτάται αποφασιστικά από το άτομο που την ασκεί. Οι πολεμικές τέχνες είναι κάτι παραπάνω από μια μάχη απέναντι σε έναν αντίπαλο. Αποτελούν έναν δρόμο που μας επιτρέπει να πολεμήσουμε τους εχθρούς της ζωής: την κακή υγεία, την χαμηλή αυτοπεποίθηση, το στρες και την έλλειψη της πνευματικής εστίασης. Από αυτή την άποψη, οι πολεμικές τέχνες που ήταν αποτελεσματικές σε αγροτικές και ηπίως βιομηχανοποιημένες περιοχές, την εποχή όπου οι άνθρωποι κέρδιζαν τον επιούσιο από τον ιδρώτα τους, μπορεί να μην είναι τόσο χρήσιμες στο σύγχρονο τεχνολογικό κόσμο που δεν εξαντλεί τους μύες, αλλά τα νεύρα και τα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Σήμερα, είναι φρόνιμο να εξετάσουμε την ζωώδη, την ανθρώπινη και την πνευματική διάσταση των πολεμικών τεχνών και να διαπιστώσουμε τι μπορεί να κάνει για μας στην κονίστρα της καθημερινότητας.
zoodis - 01.jpg

Η ΖΩΩΔΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Είναι προφανές ότι το ζήτημα της ζωώδους συμπεριφοράς είναι τεράστιο. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί πολλά επιστημονικά στοιχεία, τόσο από πειράματα όσο και από παρατηρήσεις (υπάρχουν και ανεκδοτικά στοιχεία), και η έρευνα συνεχίζεται. Παρ’ όλη την τεράστια προσπάθεια, έχουμε ρίξει φως μόνο σε ένα μικρό τμήμα του ζητήματος. Υπάρχει πληθώρα θεωριών. Μερικές πασχίζουν να συνδέσουν την ζωώδη μαχητική συμπεριφορά με τη βία που πηγάζει από τα μύχια του ανθρώπινου ψυχισμού. Σε αυτό το σημείο, θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν πιστεύω πως η βίαιη συμπεριφορά είναι αμιγώς ζωώδης. Η προσέγγιση που αφορά στο παρόν περιορίζεται στη συγκεκριμένη κατάσταση όπου ένα ζώο απειλείται από ένα άλλο ζώο ή ένα κοπάδι ζώων για οποιονδήποτε λόγο, και επιδεικνύει μια από τις συνήθεις αντιδράσεις της μάχης, της φυγής ή της παράλυσης. Υπάρχουν πολλές κοινωνιοβιολογικές και φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις γνωμών σχετικά με το ζήτημα του πώς η βίαιη συμπεριφορά των ζώων συνδέεται με τη βίαιη συμπεριφορά των ανθρώπων, ειδικά σε περιστάσεις όπως οι εδαφικές διεκδικήσεις, ο σεξουαλικός ανταγωνισμός, το κέρδος και η απώλεια και ενίοτε η τελετουργική συμπεριφορά.

Γενικά, η εικόνα των μαχητικών πολεμικών τεχνών που παρουσιάζεται στο γενικό κοινό μέσω διαφόρων μέσων, μεταδίδει την ιδέα μιας ελεγχόμενης βίας – τρίξιμο των δοντιών, σφίξιμο των μυών, προβαλλόμενος θυμός. Στις ταινίες πολεμικών τεχνών (αλλά και στην πραγματική ζωή) που παράγονται στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στην Ιαπωνία και στο Χονγκ Κονγκ, εκτιθέμαστε στην εικόνα ενός ήρωα που παράγει ζωώδεις ήχους, με πρόσωπο παραμορφωμένο από τις διάφορες εκφράσεις σκληρότητας και μύες κουλουριασμένους. Η εικόνα αυτή σαφώς παραπέμπει στο φρένιασμα ενός επικίνδυνου ζώου που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Μετά από όλο το δράμα, ο ήρωας συνήθως είναι γαλήνιος. Αυτή η ζωώδης εικόνα τελικά συναρπάζει πολλούς ασκούμενους των πολεμικών τεχνών, αφού αναπαριστά μια δυνατή ενέργεια. Στην ουσία, καθ’ όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η επίκληση της ζωώδους ενέργειας ήταν ένας από τους ευκολότερους τρόπους εξώθησης των ανθρώπων στη σωματική βία.

Στους προϊστορικούς χρόνους, όποτε μια τίγρη με τρομακτικά δόντια πλησίαζε τη φωτιά του καταυλισμού, το ανθρώπινο ενδοκρινικό σύστημα ενεργοποιούνταν πάραυτα, για μάχη ή φυγή. Αυτή η αντίδραση αποτελούσε έναν αμιγή μηχανισμό επιβίωσης που προφανώς προηγείτο των διανοητικών λειτουργιών. Τώρα, αυτός ο μηχανισμός αποκαλείται «αντανακλαστικό μάχης ή φυγής». Αυτές οι επικίνδυνες αναμετρήσεις άφησαν ένα βαθύ αποτύπωμα στον ανθρώπινο ψυχισμό. Παρότι η παρουσία αυτού του αποτυπώματος συμβάλλει στην επιβίωσή μας, πολλοί πολιτισμένοι άνθρωποι αντιστέκονται στην ιδέα ότι είναι θεμιτό να βλάψουν ένα άλλο άτομο προκειμένου να διαφυλάξουν την προσωπική τους ασφάλεια. (Η πρόσωπο-με-πρόσωπο αναμέτρηση με ένα άλλο άτομο διαφέρει παρασάγγες από την ασφάλεια που υπάρχει σε ένα βιντεοπαιχνίδι, όπου η πίεση ενός κουμπιού αρκεί.)

Πολλές πολεμικές τέχνες χρησιμοποιούν τη «ζωώδη» αντίδραση της αδρεναλίνης για να ενεργοποιήσουν και να εξελίξουν την κίνηση και τη φυσική κατάσταση των ασκούμενων. Όταν ένα άτομο έρχεται άμεσα αντιμέτωπο με τον φόβο που συνεπάγεται η βία, εμφανίζεται το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εφαρμογή οποιασδήποτε τεχνικής αυτοάμυνας: η παράλυση. Με την επίμονη εξάσκηση εν όψει αδρεναλινικών καταστάσεων, ο ασκούμενος προετοιμάζεται να ενεργήσει υπό πίεση, μιμούμενος το πιο δυνατό και επικίνδυνο ζώο. Σε ένα πεδίο μάχης όπου η δύναμη, η ταχύτητα και η αντοχή αποτελούν παράγοντες ζωτικής σημασίας, αυτή η προσέγγιση είναι λογική. Ωστόσο, στη σύγχρονη ηλεκτρονική εποχή, όπου ο αντίπαλος είναι το άνευ προηγουμένου στρες και όλες οι συμπαρομαρτούντες παθήσεις, η ζωώδης προσέγγιση μπορεί να αποβεί επιζήμια.

Εάν κατά την εξάσκησή σας συνεχώς βάζετε φωτιά στα επινεφρίδιά σας προκειμένου να προετοιμαστείτε για καταστάσεις μάχης ή φυγής, διατρέχετε τον κίνδυνο να μεταφέρετε αυτό το μοτίβο και σε άλλους τομείς της ζωής σας. Μερικές φορές αυτή η μεταφορά είναι χρήσιμη, όπως όταν καλείστε να κάνετε χειρωνακτική εργασία. Σε αυτή την κατάσταση, όλο το σώμα συμμετέχει, και όταν ο σωματικός μόχθος τελειώσει, τελειώνει και η όλη φάση. Αυτή είναι μια φυσική διακοπή. Οι αρχές των εξωτερικών πολεμικών τεχνών γενικά βασίζονται σε αυτή την προσέγγιση. Ωστόσο, η μέθοδος που βάζει φωτιά στα επινεφρίδια σπάνια είναι χρήσιμη, ειδικά για όσους διεξάγουν καθιστική ζωή και είναι εγκλωβισμένοι σε ένα γραφείο. Σε αυτή την περίπτωση, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Η τίγρη μπορεί να ορμήσει στο γραφείο πολλές φορές μέσα σε μια ώρα καθώς η κρίση ξαναχτυπά: η συμφωνία διαλύεται, το αναληφθέν έργο πρέπει να οπωσδήποτε να ολοκληρωθεί πριν τη λήξη της προθεσμίας, πρέπει να καλύψετε τα νώτα σας, ένα μείζον σφάλμα πρέπει να διορθωθεί, ένα ανώτερο στέλεχος θα σας επικρίνει, ο υπολογιστής καταρρέει, κτλ. Το στρες είναι κατακλυστικό στην εποχή μας. Εάν, μέσα από την εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες, στο πλαίσιο της ζωώδους νοοτροπίας, οι αδένες σας αποκτήσουν τη συνήθεια να παίρνουν φωτιά κάθε φορά που καλείστε να αποδώσετε το μέγιστο, μάλλον θα βρεθείτε στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού.

Όταν αναδυθεί η ζωώδης αντίδραση «μάχη ή φυγή», το αίμα φέρεται στους εξωτερικούς μύες του σώματος (αυτό ακριβώς χρειάζεστε για να πολεμήσετε την τίγρη) και συνεπώς απομακρύνεται από τα εσωτερικά όργανα και τον εγκέφαλο. Με τον καιρό, αυτή η κατάσταση διαταράσσει το πεπτικό σύστημα, το κεντρικό νευρικό σύστημα και η λειτουργία της καρδιάς και του εγκεφάλου, αφού δεν αιματώνοναι κανονικά. Είναι ασφαλές να στοιχηματίσουμε ότι οι τίγρεις δεν επισκέπτονταν τα σπήλαια όπου διέμεναν οι άνθρωποι του Νεάτερνταλ τόσες φορές όσες τριγυρίζουν, μεταφορικά, τα σύγχρονα γραφεία. Για να αποφύγετε να σας καταβροχθίσει ένα άγριο θηρίο, ίσως αξίζει τον κόπο να διαταράζεται η πέψη σας μια-δυο φορές τον μήνα. Όμως, αξίζει τον κόπο όταν πλήττεστε από διάφορα σοβαρά και ενίοτε θανατηφόρα νοσήματα που σχετίζονται με το στρες; Αυτό το τίμημα το πληρώνουν πολλοί εργασιομανείς και έφηβοι με ορμονικό σύστημα που έχει πάρει φωτιά.

Έχετε υπόψη σας ότι οι ασκούμενοι όλων των εξωτερικών και εσωτερικών πολεμικών σχολών που εμμένουν στη ζωώδη προσέγγιση, τελικά αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Παρότι η αδρεναλινική αντίδραση μετριάζεται με την γήρανση, ορισμένοι γηραιότεροι ασκούμενοι των πολεμικών σχολών μπορεί να έχουν εκρήξεις ζωώδους συμπεριφοράς. Παρότι η «πυροδότηση» των επινεφριδίων γενικά συνδέεται με τις εξωτερικές πολεμικές τέχνες, παρατηρείται και στις εσωτερικές. Οι ασκούμενοι των εσωτερικών πολεμικών τεχνών δεν πρέπει να πυροδοτούν τα επινεφρίδιά τους, αλλά εν τούτοις πολλοί το πράττουν όταν πιέζονται σε κάποια συμπλοκή, ή ακόμα και στο σπάρρινγκ, στις προκαθορισμένες ασκήσεις για ζευγάρια.

Στο επόμενο επίπεδο των πολεμικών τεχνών, οι εκπαιδευμένοι μαχητές διδάσκονται να είναι αποτελεσματικοί χωρίς να παγιδεύονται σε ζωώδη πρότυπα συμπεριφοράς. Αυτό επιτυγχάνεται με την προσέγγιση των ανθρώπινων όψεών μας.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Αυτός είναι ο ζωώδης δρόμος των πολεμικών τεχνών: Μια εν δυνάμει βίαια κατάσταση πυροδοτεί ζωώδη ένστικτα τα οποία προκαλούν φόβο, βάζουν φωτιά στα επινεφρίδια και δημιουργούν ταχυσφυγμία. Αυτός είναι ο ανθρώπινος δρόμος των πολεμικών τεχνών: Μια εν δυνάμει βίαια κατάσταση αμέσως αφυπνίζει την ανθρώπινη ικανότητα εντοπισμού του καλύτερου χειρισμού, χωρίς θυμό. Τότε το σώμα και ο νους γαληνεύουν και περιέρχονται σε εγρήγορση. Ο εστιασμένος νους αμέσως και συνειδητά ενεργοποιεί το τσι, και το σώμα αποκτά ταχύτητα και δύναμη χωρίς να πυροδοτούνται τα επινεφρίδια και να προκαλείται ταχυπαλμία. Στο ανθρώπινο επίπεδο των πολεμικών τεχνών, η νόηση ελέγχει τις κινήσεις του σώματος με νηφαλιότητα. Έτσι, η απόφαση σχετικά με την κατάλληλη κίνηση λαμβάνεται από τον νου και όχι από τα επινεφρίδια. Ασφαλώς, η εφαρμογή της ανθρώπινης προσέγγισης προϋποθέτει ότι το άτομο θέλει να ανυψωθεί πάνω από τα ζωώδη ένστικτά του.

Παρότι η μέγιστη σωματική και νοητική ένταση μπορεί να είναι χρήσιμη για ένα ζώο που καλείται να παλέψει για να σώσει τη ζωή του, η μόνιμη τήρηση αυτής της στάσης αποστερεί τη χαρά από την ανθρώπινη ζωή. Οι γάτες χαλαρώνουν αφού έχουν θανατώσει ένα ζώο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να κάνουν κάτι τέτοιο. Σταδιακά, η ζωώδης ένταση κάνει το σώμα άκαμπτο και το στρες διαποτίζει όλες τις όψεις της ζωής.

Οι Κινεζικές εσωτερικές πολεμικές τέχνες προβλέπουν μια άλλη μέθοδο. Μέσω της εστίασης στις διανοητικές λειτουργίες και στη λεπτοφυή ενέργεια του σώματος, δημιουργούν ένα ανθρώπινο σύστημα μάχης που δεν εμπλέκει το επινεφριδιακό ένστικτο. Αυτός ο δρόμος είναι δυσκολότερος, επειδή ο ζωώδης δρόμος είναι συνυφασμένος με τον γενετικό μας κώδικα. Στις εσωτερικές πολεμικές τέχνες απαιτείται χρόνος, πολλή απογοήτευση, πολλές αποτυχίες και πολλή προσπάθεια προκειμένου να εμποτιστεί το ανθρώπινο σώμα με την επίγνωση που είναι αναγκαία για την υπέρβαση του ζωώδους ενστίκτου. Η αρίστευση στις εσωτερικές πολεμικές τέχνες προϋποθέτει την μεταμόρφωση του ανθρώπινου κεντρικού νευρικού συστήματος. Έτσι, το άτομο είναι σε θέση αφενός να χειριστεί μια βίαιη σύγκρουση αποτελεσματικά και άμεσα, αφετέρου να εξουδετερώσει την επίδραση του στρες. Στη σύγχρονη εποχή της πληροφορικής, η ικανότητα να παραμένει κανείς ψύχραιμος σε πιεστικές καταστάσεις, είναι η καλύτερη άμυνα απέναντι στις συνέπειες του στρες που απειλούν άμεσα την ανθρώπινη ζωή.

Μια μέθοδος για την μεταμόρφωση του κεντρικού νευρικού συστήματος που επιτρέπει στο άτομο να αντεπεξέρχεται σε εξαιρετικά πιεστικές καταστάσεις χωρίς να κατακλύζεται από αδρεναλίνη, είναι η Ταοϊστική 16μερής διαδικασία καλλιέργειας του τσι. Αυτές οι τεχνικές του νέι κουνγκ μετασχηματίζουν το συνήθως τεταμένο κεντρικό νευρικό σύστημα, προσδίδοντάς του μια ρευστότητα η οποία δεν αφήνει χώρο για χρονική υστέρηση μεταξύ της συνειδητής θέλησης και της ταχείας, δυναμικής κίνησης του σώματος. Τελικώς, μεγάλο μέρος της μαχητικής επιτηδειότητας των εσωτερικών πολεμικών τεχνών πηγάζει από την έλλειψη της χρονικής υστέρησης του κεντρικού νευρικού συστήματος. Καθώς ο χρόνος αντίδρασης είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος, ο ασκούμενος των εσωτερικών πολεμικών τεχνών αλλάζει μαχητικές τεχνικές γρηγορότερα από τον αντίπαλό του και καταφέρνει να συνδυάζει τη δύναμη των ξεχωριστών τμημάτων του σώματός του, παράγοντας μια ενιαία, δυναμική ενέργεια.
zoodis - 04.jpg

Τι Είναι η «Τέχνη» των Εσωτερικών Πολεμικών Τεχνών;
Η μαχητική τεχνική εξελίσσεται σε δημιουργική τέχνη όταν επιστρατεύουμε τη φαντασία ή τα ανώτερα επίπεδα της φύσης μας. Η δημιουργικότητα που παράγει τέχνη πηγάζει από τα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού, πυροδοτούμενη από ένα μέσον, όπως οι πολεμικές τέχνες. Η καλλιτεχνία των φορμών των εσωτερικών πολεμικών τεχνών εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους. Κατ’ αρχήν υπάρχει το χορευτικό στοιχείο, μέσω του οποίου ο ασκούμενος βιώνει την εκλέπτυνση, την πηγαία χάρη και την τελειότητα του ανθρώπινου σώματος που κινείται στο χώρο με μεγαλοπρέπεια και ακρίβεια. Δεύτερον, υπάρχει η καλλιέργεια και έκφραση του τσι και της εσωτερικής δύναμης (εκφρασμένη σε αδρές και λεπτοφυείς μορφές) που λαμβάνει χώρα στις φόρμες των εσωτερικών πολεμικών τεχνών. Αυτό είναι ένα στοιχείο γενικά απροσπέλαστο για τον συνηθισμένο άνθρωπο. Τρίτον, υπάρχει η επίτευξη των ανώτερων συνειδησιακών καταστάσεων μέσω της εξάσκησης στις φόρμες και στη σπάρρινγκ. Αυτές οι καταστάσεις τελικά επιτρέπουν στην ψυχή να εκφράσει τις ενέργειές της στο σώμα.

Ο ασκούμενος των πολεμικών τεχνών που έχει αφοσιωθεί στην ανθρώπινη προσέγγιση θεωρεί την καλλιτεχνική τελειότητα και τη συνοχή των πολεμικών τεχνικών ως αυτοσκοπό. Έτσι, μέσα από μια πολεμική φόρμα εκφράζει τις ίδιες υψηλές καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζει ένας καλλιτέχνης με τις πινελιές του ή ένας λογοτέχνης με τις λέξεις. Ουσιαστικά, ο ασκούμενος που βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο βιώνει τόσο τις αποχρώσεις της δύναμης, όσο και τη χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα των μαχητικών τεχνικών, κατά τον ίδιο τρόπο που ο καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται τις αποχρώσεις των χρωμάτων. Τα διάφορα είδη των αδρών και λεπτοφυών μαχητικών τεχνικών (λακτίσματα, γροθιές, ρίψεις, λαβές αρθρώσεων κτλ.)μπορεί να είναι σαν διαφορετικές σχολές ζωγραφικής.

Αυτού του είδους η δημιουργικότητα συνήθως δεν εκφράζεται στους αρχάριους που απλά θέλουν να διδαχθούν αυτοάμυνα. Οι στόχοι τους είναι περιορισμένοι. Όταν ο αρχάριος αισθανθεί ότι είναι σε θέση να προστατέψει τον εαυτό του, πολλές φορές σταματά τη σπουδή στις πολεμικές τέχνες και ασχολείται με κάτι άλλο. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει με όσους πραγματικά είναι αφοσιωμένοι στις πολεμικές τέχνες, που ανακαλύπτουν ότι το καλλιτεχνικό τους πάθος για τις πολεμικές τέχνες συνεχίζει να φουντώνει ακόμα και μετά από δεκαετίες εξάσκησης όπου έχουν τελειοποιηθεί στην αυτοάμυνα. Όσοι βιώνουν την καλλιτεχνική διάσταση των πολεμικών τεχνών δεν σταματούν όταν αισθανθούν ότι ολοκληρώθηκε ο στόχος τους. Εξακολουθούν να μαθαίνουν και να εξελίσσονται, επειδή τελικά, στόχος τους είναι η καλλιτεχνική έκφραση των πολεμικών τεχνών. Το κάνουν επειδή το αγαπούν.

Παραδοσιακά, στην Ανατολή πιστεύεται ότι η καλλιτεχνία εκδηλώνεται εξίσου στις πολεμικές τέχνες, στη ζωγραφική, στη μουσική και σε όλες τις τέχνες που αποτελούν έκφραση του ανθρώπινου πνεύματος.
zoodis - 02.jpg

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Η πνευματική προσέγγιση των πολεμικών τεχνών αποτελείται από δυο επίπεδα. Το πρώτο είναι μια προκαταρκτική φάση η οποία αποτελείται από τον αγώνα για αποδέσμευση από τα συναισθηματικά και πνευματικά μπλοκαρίσματα. Η δεύτερη φάση αφορά συγκεκριμένες διαλογιστικές πρακτικές μέσω των οποίων το άτομο βιώνει υψηλότερα συνειδησιακά επίπεδα.

Αρχικά, η μεγαλύτερη πνευματική πρόκληση είναι η απελευθέρωση από τα συναισθηματικά και ψυχολογικά δεσμά του παρελθόντος. Όταν αυτό επιτευχθεί, το άτομο γίνεται πραγματικά ώριμο και είναι πλέον σε θέση να αναλάβει πλήρως την ευθύνη των σκέψεων και των πράξεών του. Μια άλλη πρόκληση είναι η επίτευξη της ισορροπίας ανάμεσα στην υπευθυνότητα και την προσωπική δύναμη. Για να βρει αυτή την ισορροπία, το άτομο πρέπει να αναπτύξει την ικανότητα να νιώθει πραγματική μεταμέλεια για όσες άσκοπες βλάβες έχουν προξενήσει εντός και εκτός μαχητικού πλαισίου. Επιπλέον, θα πρέπει να είναι πρόθυμο να επανορθώσει τις όποιες ηθικές του ανεπάρκειες.

Για να σταθεροποιηθούν πνευματικά, οι ασκούμενοι των πολεμικών τεχνών πρέπει πρώτα να εξαγνιστούν από τα ζωώδη και ανθρώπινα πάθη τους. Όσοι βρίσκονται στο ανθρώπινο επίπεδο των πολεμικών τεχνών μπορεί να ασκούνται χωρίς να βάζουν φωτιά στα επινεφρίδιά τους με ζωώδη τρόπο, αλλά να είναι παράλληλα κακοπροαίρετοι, άπληστοι, κακεντρεχείς και γεμάτοι φθόνο, έπαρση και ψευδαισθήσεις – εν ολίγοις, να απέχουν παρασάγγες από την αληθινή πνευματικότητα. Για να υπερβούν τα πνευματικά μπλοκαρίσματα, οι ασκούμενοι πρέπει είτε να διαθέτουν μια έμφυτη αγιοσύνη, είτε να υποβληθεί σε έναν ηθικό εξαγνισμό. Κατά την διάρκεια αυτού του εξαγνισμού, η ηθικότητα και η εντιμότητα εξελίσσονται και δοκιμάζονται παράλληλα, τόσο στον καθιστικό διαλογισμό, όσο και στην σπάρρινγκ. Ελλείψει ηθικότητας, η πνευματική διάσταση των πολεμικών τεχνών θα παραμείνει απροσπέλαστη.

Παρότι η ηθικότητα των εσωτερικών πολεμικών τεχνών του μπα γκουά και του τάι τσι προφανέστατα πηγάζει από τον Ταοϊσμό, η σπουδή των πολεμικών τεχνών δεν απαιτεί την αλλαγή των θρησκευτικών πεποιθήσεων του ατόμου. Το προσωπικό σύστημα ηθικότητας δύναται να δημιουργηθεί από οποιαδήποτε από τις κύριες Ανατολικές ή Δυτικές θρησκείες. Επίσης, μπορεί κάλλιστα να είναι αποτέλεσμα μιας προσωπικής σοβαρής ενδοσκόπησης.

Είτε προέρχεται από μια θρησκευτική πηγή, είτε από κάποια εκκοσμικευμένη ενδοσκόπηση, η ηθικότητα στις πνευματικές πολεμικές τέχνες είναι κάτι που αναπτύσσεται και δοκιμάζεται μέχρι εσχάτων, έως ότου γίνει αναπόσπαστο τμήμα του ψυχισμού του ατόμου. Το σπάρρινγκ συχνά δρα σαν καθρέπτης που μεγεθύνει την επίγνωση τόσο των δυνατών πνευματικών σημείων (θάρρος, ευγένεια, γενναιοδωρία, μεγαλοψυχία, συμπόνια, κατανόηση, ισορροπία και οξυδέρκεια), όσο και των μπλοκαρισμένων, αδύναμων πνευματικών σημείων.

Μέσα από την εκπαίδευση στις εσωτερικές πολεμικές τέχνες, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πρόσβαση στη συμπαντική συνειδητότητα. Το αν ο ασκούμενος θα παραμείνει προσκολλημένος στην κατώτερη φύση του ή αν θα πραγματώσει το πνευματικό ου δυναμικό, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την προθυμία του να δώσει μάχη ενάντια στους «πνευματικούς αντιπάλους» που είναι το μίσος για τον εαυτό μας και τους άλλους, η αρνητικότητα, ο δόλος, η ζήλια, ο θυμός, το υπερφίαλο εγώ, οι κυριαρχικές τάσεις, κτλ. Αυτός ο πνευματικός πόλεμος διεξάγεται μέχρι να επιτευχθεί η νίκη της επικράτησης της θετικής ενέργειας και της πνευματικής εστίασης.
Στο σπάρρινγκ για ζευγάρια, η επίγνωσή σας των νοητικών, συναισθηματικών και ψυχολογικών διεργασιών, είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντική με την μαχητική αποτελεσματικότητα μιας τεχνικής. Εκπαιδεύεστε για να αποκτήσετε επίγνωση του τρόπου με τον οποίο αντιδράτε στα εξωτερικά ερεθίσματα. Καθώς ο παρτενέρ σας «μάχεται» απέναντί σας, αποκτάτε επίγνωση της καθαρότητας του νου σας. Μαθαίνετε πώς αυτή η καθαρότητα χάνεται όποτε θυμώνετε, τρομάζετε, αγχώνεστε, παραλύετε ή αποτυγχάνετε να ανταποκριθείτε δεόντως στην πρόκληση. Καθώς ασκείστε στο σπάρρινγκ, αναδύονται οι ακαλλιέργητες, από πνευματική άποψη, όψεις σας. Τότε, καλείστε να υπερβείτε τα αδύναμα σημεία σας, να καλλιεργήσετε την εσωτερική πνευματική δύναμη και παράλληλα να εξελίξετε την μαχητική σας τεχνική. Με τον καιρό, θα μάθετε ότι το σπάρρινγκ δεν περιλαμβάνει απαραίτητα σύγκρουση. Αυτή η συνειδητοποίηση εδραιώνει αργά αλλά σταθερά, την πνευματική βάση πάνω στην οποία ανεγείρεται το δεύτερο επίπεδο της πνευματικής πρακτικής.

Το δεύτερο επίπεδο της πνευματικής προσέγγισης αφορά σε συγκεκριμένες διαλογιστικές πρακτικές που ανυψώνουν τον ασκούμενο σε ανώτερα συνειδησιακά επίπεδα, όπου η αίσθηση του εγώ θέτεται εκποδών από τη Συμπαντική Συνειδητότητα ή ενέργεια που διαποτίζει τα πάντα. Κύριο μέλημα του ασκούμενου που φτάνει σε αυτό το σημείο, είναι να μετατραπεί σε ζωντανή γέφυρα που ενώνει τον συνηθισμένο ανθρώπινο κόσμο με το πνευματικό σύμπαν. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος μέσω των πολεμικών τεχνών, το άτομο οφείλει να αντιμετωπίσει κατάματα τα εσωτερικά του ενεργειακά μπλοκαρίσματα και τους προσωπικούς νοητικούς «εχθρούς». Τα όπλα που επιστρατεύονται σε αυτό το πεδίο μάχης είναι η επίγνωση, η σόλο εξάσκηση στις φόρμες, το σπάρρινγκ σε ζευγάρια και ο καθιστός διαλογισμός. Το μονοπάτι περνάει από τις πυκνές συστάδες του αγώνα σας με τις εσωτερικές συγκρούσεις της δικής σας ζωώδους και ανθρώπινης όψης, και οδηγεί σε ένα ξέφωτο όπου αποδέχεστε όλους τους ανθρώπινους περιορισμούς σας. Τέλος, το μονοπάτι οδηγεί στην μεταμόρφωση της ψυχής που ανοίγει την πύλη για την αληθινή πνευματική αφύπνιση.

Η τιθάσευση των κατώτερων συναισθημάτων (φθόνος, απληστία, οργή, άγνοια κτλ.) προϋποθέτει ότι το άτομο θα τρέφει σεβασμό για όλη την πλάση. Στόχος του διαλογισμού είναι η καλλιέργεια της ισορροπίας, της αρμονίας, της συμπόνιας και της σοφίας που χαρίζει τη γνώση της σωστής στιγμής για δράση και απραξία. Αυτός είναι ο στόχος των πνευματικών πολεμικών τεχνών. Από όλες τις προσεγγίσεις των πολεμικών τεχνών, οι Ταοϊστικές πρακτικές του μπα γκουά και του τάι τσι είναι μοναδικές, αφενός επειδή βασίζονται σε πνευματικές αρχές, αφετέρου επειδή ενσωματώνουν όλη την Ταοϊστική παράδοση και μεθοδολογία.

Οι αρχικές πνευματικές τεχνικές γίνονται στις φόρμες που προορίζονται για ατομική εξάσκηση. Υπάρχουν ασκήσεις γενικές και συγκεκριμένες που στοχεύουν στο άνοιγμα και τον εξαγνισμό των μεσημβρινών. Οι ασκήσεις αυτές επιφέρουν έναν κραδασμό ανώτερης οκτάβας όπου επικρατεί η αγάπη, η συμπόνια, η ισορροπία, η ευθυκρισία και η σοφία. Από αυτό το σημείο, ο ασκούμενος μαθαίνει να ενοποιεί το σώμα με τον νου του και να επιφέρει τη γαλήνη. Το σημείο στο οποίο το σώμα κινείται ενώ ο νους είναι γαλήνιος, είναι αυτό όπου αρχίζει ο διαλογισμός σε κίνηση. Σε αυτή τη φάση, ο ασκούμενος δίδει έμφαση στη συνειδητή εκδήλωση αυτού που οι Ταοϊστές αποκαλούν «κενότητα» ή προχωρημένα στάδια διαλογιστικής γαλήνης.

Οι Ταοϊστικές ατομικές πρακτικές που γίνονται τόσο σε καθιστή θέση, όσο και σε κίνηση, μετασχηματίζουν τα όποια πνευματικά μπλοκαρίσματα αναδύονται κατά το σπάρρινγκ. Όπως αναφέρθηκε, το σπάρρινγκ μας ωθεί να αντιμετωπίσουμε κατάματα τον εσωτερικό μας κόσμο, αποτελώντας ένα ισχυρό πνευματικό τσεκ που εξαλείφει την αυταρέσκεια, τον εφησυχασμό και τις ψευδαισθήσεις.

Ο καθιστός διαλογισμός του μπα γκουά του Γου στιλ του τάι τσι που ο συγγραφέας διδάχθηκε από τον Λιού Χουνγκ Τσιέ κατάγονται από την Ταοϊστική αλχημική διαλογιστική παράδοση, που δεν προϋποθέτει πολεμικές ασκήσεις. Ωστόσο, σε ορισμένες γενεαλογίες, ο Ταοϊστικός καθιστός διαλογισμός χρησιμοποιούνταν για την απομάκρυνση των πνευματικών μπλοκαρισμάτων που αναδύονται στις τόσο στις ατομικές πολεμικές ασκήσεις, όσο και στις μαχητικές πρακτικές που εφαρμόζονται σε ζευγάρια. Παρομοίως, ό,τι αναδύεται κατά τον διαλογισμό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο σπάρρινγκ και στις ατομικές φόρμες. Έτσι, ο διαλογισμός, οι ατομικές φόρμες και το σπάρρινγκ σε ζευγάρια αλληλοσυμπληρώνονται.

Π.χ., στο σπάρρινγκ μπορεί να διαπιστώσετε ότι σε συγκεκριμένες περιστάσεις αισθάνεστε παραλυμένοι, οργισμένοι, ανασφαλείς, τρομαγμένοι κτλ. Αυτά τα συναισθήματα δεν έχουν κανέναν λογικό, συναισθηματικό ή στρατηγικό αίτιο ύπαρξης. Αφού το σπάρρινγκ ολοκληρωθεί, κάθεστε να διαλογιστείτε και επικεντρώνεστε στην ενέργεια αυτής της παράλυσης, του θυμού, της ανασφάλειας, του φόβου. Καθώς απομακρύνετε τις στοιβάδες της άγνοιας, ενδέχεται να ανακαλύψετε παρελθοντικά μοτίβα παράλυσης, θυμού, ανασφάλειας και φόβου, που σας κατέκλυζαν για όλη σας τη ζωή. Αυτά τα εσωτερικά πνευματικά μπλοκαρίσματα λύονται μέσω του διαλογισμού. Επίσης, με τη χρήση συγκεκριμένων διαλογιστικών μεθόδων, μπορούν να εξαλειφθούν από το σώμα σας όταν ασκείστε στις ατομικές πολεμικές φόρμες. Ορισμένες ανεπαίσθητες αλλαγές στην κίνησή σας μπορούν να αυξήσουν την επίγνωση των εσωτερικών μηχανισμών που βρίσκονται πίσω από την παράλυση που βιώνετε. Οι αντιδράσεις σας στο σπάρρινγκ αποκαλύπτουν εάν έχετε πραγματικά ξεπεράσει τα μπλοκαρίσματά σας, ή εάν πρέπει να δουλέψετε πάνω σ’ αυτά περισσότερο. Ένα σετ επιλυμένων μπλοκαρισμάτων ορίζει το πλαίσιο για την ανάδυση του επόμενου πνευματικού κενού. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, το άτομο θα πρέπει να αρχίσει πάλι να διαλογίζεται.

Η διαφορά μεταξύ ζωώδους, ανθρώπινης και πνευματικής προσέγγισης των πολεμικών τεχνών δεν σχετίζεται καθόλου με τις επιθετικές και αμυντικές τεχνικές. Αντίθετα, σχετίζεται με το χαρακτήρα του ατόμου και τη φύση των πρακτικών που εφαρμόζει. Η επίγνωση που αφορά στις πολεμικές τέχνες, η ηθικότητα και η πεμπτουσία του διαλογισμού και της εκπαίδευσης του νου, είναι παράγοντες ζωτικής σημασίας για την πνευματική αφύπνιση. Εν ολίγοις, εδώ ισχύουν τα λόγια των Κινέζων διδασκάλων: «Γίνεστε αυτό στο οποίο ασκείστε».

Το αϊκίντο και η τέχνη του ξινγκ γι τσουάν σχετίζονται με την πνευματική προσέγγιση κατά άλλο τρόπο. Και τα δυο στηρίζονται σε πνευματική βάση, αλλά κανένα από τα δυο δεν περιλαμβάνει, ούτε στις ατομικές φόρμες, ούτε στο σπάρρινγκ για ζευγάρια, Ταοϊστικές διαλογιστικές πρακτικές. Παρότι και οι δυο αυτές τέχνες περιλαμβάνουν καθιστές πρακτικές, αυτές στοχεύουν κυρίως στην καλλιέργεια του τσι του κεντρικού νευρικού συστήματος και της ψυχικής δύναμης, και όχι στην μεταμόρφωση της συνείδησης. Το αϊκίντο, π.χ., δίδει μεγάλη φιλοσοφική έμφαση στην επίλυση των συγκρούσεων μέσω της χαλάρωσης, της αγάπης και της αρμονίας.

Όσοι χρησιμοποιούν την ανθρώπινη προσέγγιση των πολεμικών τεχνών και διαθέτουν συγκεκριμένες ψυχοπνευματικές δυνάμεις (όπως η ικανότητα προβολής ενέργειας) αλλά όχι και πραγματική πνευματική βάση, μπορεί να είναι επικίνδυνοι. Μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο σε μια κίβδηλη αίσθηση δύναμης και τελικά στη δυστυχία, αφού η εγωιστική δίψα για δύναμη αποστερεί τη χαρά και την ευτυχία της ζωής. Στην πνευματική προσέγγιση των πολεμικών τεχνών, επιβάλλονται ειδικές διαλογιστικές πρακτικές. Ο ασκούμενος μπορεί να τις διδαχθεί και ανεξάρτητα από τις μαχητικές τεχνικές – όπως συμβαίνει με το Ζεν στην Ιαπωνία ή με την Τάντρα στο Θιβέτ – και να τις ενσωματώσει στην καθημερινή του άσκηση.

Εκπαιδευτείτε με σύνεση
Όποιες κι αν είναι οι μαχητικές σας ικανότητες ή φιλοδοξίες, η εκπαίδευση που ακολουθείτε δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να βλάπτει το σώμα σας. Αυτή η προσέγγιση διαφέρει πολύ από αυτή της Δυτικής πυγμαχίας, όπου η εκπαίδευση συχνά επιφέρει σοβαρούς τραυματισμούς. Δεν ευσταθεί να ισχυριστούμε ότι οι συνεχείς γροθιές στο κεφάλι (όπως δίνονται στη Δυτική πυγμαχία) είναι ωφέλιμες για την υγεία. Ουσιαστικά, το γρονθοκόπημα στο κεφάλι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Στα γηρατειά τους, πολλοί πυγμάχοι υποφέρουν από τους τραυματισμούς που υπέστησαν στα νιάτα τους. Μολαταύτα, πολλοί επαγγελματίες αθλητές, όπως οι ποδοσφαιριστές, εξακολουθούν να παίζουν κυνηγώντας τη νίκη, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι ενδέχεται να είναι ανάπηροι μόλις τελειώσει η καριέρα τους. Οι περισσότεροι ασκούμενοι των πολεμικών τεχνών γνωρίζουν ότι οφείλουν να προφυλάσσουν το σώμα τους.
Η Ταοϊστική άποψη είναι ότι η υγεία και η βέλτιστη απόδοση πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Το να μείνει κάποιος ανάπηρος ή με μόνιμα σοβαρά προβλήματα ενώ μαθαίνει να υπερασπίζεται τον εαυτό του, είναι αντιφατικό. Σε αυτή την περίπτωση, τελικά το μόνο πράγμα που υπερασπίζεται το άτομο είναι το εγώ του και η ανάγκη του να νικήσει.
 
 
Το παρόν δημοσιεύθηκε στο τεύχος 90 του περιοδικού «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες»

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.