Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

Bad Budo Εκτύπωση E-mail

Όταν κάτι πολύ καλό γίνεται πολύ κακό. Ή απλώς πολύ αστείο...

badbudo-0.jpg
Ο τίτλος είναι, περίπου, δανεισμένος από τον Έλλις Άμντουρ -όπως θα έχει καταλάβει ακόμα και ο πλέον αφηρημένος αναγνώστης, έχουμε πάθει μια εμμονή με τον Έλλις, όμως τι να κάνουμε που στην προκειμένη περίπτωση το θέμα μας πλησιάζει πολύ ένα από τα δοκίμια που υπάρχουν στον Μύθο του Σοφού Πολεμιστή; Ομολογουμένως το σκεφτήκαμε πολύ πριν το ακουμπήσουμε, επειδή τυγχάνει κάπως ταμπού, όμως είναι κάτι που βρίσκεται στο στόμα ή στο μυαλό σχεδόν όλων όσων έχουν ασκηθεί με τις πολεμικές τέχνες. Πρόκειται για το φαινόμενο το οποίο οι Αμερικανοί αποκαλούν «Bad Budo», ήτοι τη σκοτεινή πλευρά των πολεμικών τεχνών. Και επειδή ήδη το πράγμα αρχίζει να θολώνει επικίνδυνα, ας πετάξουμε στο τραπέζι μερικούς ορισμούς, μήπως καταφέρουμε να βρούμε μια άκρη –και μαζί μας και εσείς.

 

Περί ηθικής
Ακόμα και οι πρωτοετείς της φιλοσοφίας ξέρουν ότι η ηθική είναι κλάδος της πρακτικής φιλοσοφίας που εξετάζει το πώς θα πρέπει να διαμορφώνεται η ζωή του ανθρώπου από την άποψη του «πρέπει». Μάλιστα. Στην ουσία, δηλαδή, η ηθική ξεκινάει από το πώς «πρέπει» να ζει τη ζωή του κάποιος για να φτάσει (αναπόφευκτα και πολύ σύντομα) στο αρχαίο ερώτημα περί καλού και κακού. Το να αποπειραθούμε να δώσουμε έγκυρες απαντήσεις για το συγκεκριμένο θέμα στα πλαίσια ενός άρθρου είναι κάτι πέρα από μάταιο –χώρια που δεν είναι και το αντικείμενο του περιοδικού– όμως για τις ανάγκες του άρθρου θα πρέπει να ορίσουμε τι θεωρούμε καλό και κακό στην προκειμένη περίπτωση, έστω και ως υπόθεση εργασίας.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι για τα δεδομένα της συζήτησής μας, κακό είναι κάτι που βλάπτει είτε σωματικά, είτε οικονομικά τον συνάνθρωπό μας. Ή, σε πιο απλούς όρους, κακός είναι ένας εκπαιδευτής που χρησιμοποιεί βία στους μαθητές του ή προσπαθεί με κάποιον τρόπο να τους εξαπατήσει. Απλοϊκή προσέγγιση που μπάζει πιο πολλά νερά και από το σορτσάκι μιας τσιπούρας θα μας πείτε –και θα έχετε δίκιο. Πώς αλλιώς όμως να το πιάσουμε; Και πρέπει να το πιάσουμε, διότι ο κόσμος είναι γεμάτος από ποικιλοτρόπως δυσαρεστημένους ασκούμενους στις πολεμικές τέχνες, γεγονός που μας κάνει να σκεφτούμε ότι κάποια φωτιά υπάρχει πίσω από τον καπνό των παραπόνων τους.

Επειδή ενδέχεται το συγκεκριμένο άρθρο να ακουστεί ως πολεμική κατά των δασκάλων (ή έστω, κάποιων δασκάλων), θα πρέπει να πούμε εξαρχής ότι σε μια σχέση όπως αυτή μεταξύ δασκάλου και μαθητή, οι ευθύνες πέφτουν και στις δύο πλευρές. Ένας δάσκαλος μπορεί να έχει μια συμπεριφορά που τον κατατάσσει σε αυτό που στο συγκεκριμένο κείμενο αποκαλούμε Bad Budo, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ο μαθητής είναι άμοιρος ευθυνών. Σε μια εποχή που η πληροφόρηση διατίθεται άφθονη και από πολλές πλευρές, ο μαθητής έχει τη δυνατότητα να ερευνήσει πριν «ψωνίσει», καθώς και τη δυνατότητα να αλλάξει γνώμη αφ’ ότου «ψωνίσει» –με άλλα λόγια να εγκαταλείψει μια σχολή που δεν τον ικανοποιεί. Το αν δεν αποφασίζει να το κάνει (τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση), είναι καθαρά, απόλυτα και 100% δικό του θέμα. Είμαστε οι επιλογές μας και αυτό όσο πιο σύντομα στη ζωή μας το κατανοήσουμε, τόσο πιο ευτυχισμένοι ζούμε.
  
Αυτά για τη θεωρητική βάση (που λέει ο λόγος) του άρθρου. Ας πάμε τώρα στους ορισμούς του Bad Budo, χρησιμοποιώντας τις τρεις κατηγορίες που ορίζει και η μεγαλύτερη Ιντερνετική κοινότητα σχετικά με τις πολεμικές τέχνες, το e-Budo (http://www.e-budo.com/): σωματική και ψυχολογική βία, απατεώνες δάσκαλοι και αμφίβολοι ισχυρισμοί.
badbudo-4.jpg

Bad Budo 1: Βία (στο σώμα)
Οι πολεμικές τέχνες σχετίζονται με τη βία. Το ίδιο τους το αντικείμενο είναι η βία και ο τρόπος χειρισμού της τόσο στον εαυτό μας, όσο και στους άλλους. Ο ασκούμενος στις πολεμικές τέχνες περνάει τον χρόνο του μαθαίνοντας πώς να προκαλέσει σωματικές βλάβες με μια πλειάδα τρόπων, σε ορισμένες δε τέχνες με μια πλειάδα τρόπων ταυτόχρονα! Ρίψεις, ανατροπές, χτυπήματα με κάθε πιθανό (και απίθανο) μέρος του σώματος, σε κάθε πιθανό (και κυρίως απίθανο) μέρος του σώματος, στραγγαλισμοί με χέρια, σκοινιά ή αλυσίδες, χτυπήματα με πάσης φύσεως ξύλινα και μεταλλικά όπλα, κοψίματα με σπαθιά –μην απεραντολογούμε, όλοι ξέρουμε πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει η τέχνη που κάνουμε. Γι’ αυτό και την κάνουμε άλλωστε, όχι;
  
Βεβαίως, σε όλες λίγο-πολύ τις τέχνες υπάρχει πάντοτε ο στάνταρ κώδικας ηθικής: η τέχνη μας είναι μόνο για άμυνα, η τέχνη μας είναι μόνο για την περίπτωση που ο «άλλος» θα μας πειράξει, για την περίπτωση που θα απειλήσει εμάς ή τους αγαπημένους μας, για την περίπτωση που θα «μας την πέσει στον δρόμο», για την περίπτωση που «δεν θα μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά» κ.λπ. Ασχέτως των πραγματικών κινδύνων που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς στην καθημερινή του ζωή, η γνώση μιας πολεμικής τέχνης υποτίθεται ότι είναι ένας άσος στο μανίκι για την κακιά την ώρα, κάτι σαν τον πυροσβεστήρα στο σπίτι ή το αυτοκίνητο. Και αυτό θα το υποστηρίξουν ενθέρμως όλοι οι δάσκαλοι πολεμικών τεχνών –δεν έχουμε ακούσει ποτέ κανέναν που να προωθεί στους μαθητές του την ιδέα «χτυπήστε πρώτοι και ξεριζώστε του την καρδιά», έτσι δεν είναι;
    
Και όμως, έτσι δεν είναι. Αν και το φαινόμενο, ευτυχώς, δεν έχει ανησυχητικές διαστάσεις, δεν είναι λίγοι οι δάσκαλοι που εμμέσως (και εδώ, στο εμμέσως είναι όλο το κόλπο) προάγουν ακριβώς αυτήν την αντίληψη. Αν και στο ξεκίνημα οι μαθητές υφίστανται σε σημείο πλύσης εγκεφάλου την προαναφερθείσα χρηστομάθεια περί της ηθικής των πολεμικών τεχνών, του πολεμιστή και της συγκεκριμένης τέχνης, σε μερικούς μήνες διαπιστώνουν ορισμένες δυσάρεστες... παρεκτροπές. Άλλοτε με μια φιλοσοφία περί «σεν-σεν νο σεν» (το να προλάβεις την επίθεση πριν ο αντίπαλος εκδηλώσει καν την πρόθεσή του) και άλλοτε με τη δημιουργία ενός σεναρίου που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια (ο αντίπαλος είναι αφηνιασμένος, είναι οπλισμένος, ξέρει σαράντα πολεμικές τέχνες, όλη η συμπλοκή εκτυλίσσεται μπροστά στην καλή σας κ.λπ.) οι μαθητές αρχίζουν και πιστεύουν ότι τελικά μπορούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του. Και κάπου εκεί, το πράγμα αρχίζει να χαλάει.
   
Πρόκειται για Bad Budo; Κατά τη γνώμη μας ναι, διότι όταν η παραπάνω λογική αρχίζει να δείχνει το άσχημο πρόσωπό της, σπανίως μένει στα λόγια. Οι μαθητές σιγά-σιγά εκτίθενται και στην πρακτική πλευρά της και συχνά η προπόνηση –και ειδικά το κομμάτι της που σχετίζεται με σπάρινγκ, ραντόρι ή οποιουδήποτε άλλου τύπου ελεύθερο παίξιμο– καταλήγει σε κλωτσοπατινάδα με τραυματισμούς σωματικούς και ψυχολογικούς. Επειδή, δε, οι ίδιοι οι δάσκαλοι σπανίως εμπλέκονται στο παιχνίδι αυτό, τον ρόλο του εκτελεστικού οργάνου παίζουν οι παλαιότεροι μαθητές –οι «μαυροζωνάδες» της σχολής. Αυτοί, έχοντας υπάρξει κάποτε οι αποδέκτες της ίδιας τακτικής (από ακόμα παλαιότερους ή από τον ίδιο τον δάσκαλο) λειτουργούν με τη λογική του παλιού στον Ελληνικό Στρατό και φροντίζουν να δείξουν στους νέους μαθητές ότι «εδώ που ήρθατε δεν παίζουμε», ότι «πολεμική τέχνη είναι –άμα φοβάστε μη χτυπήσετε πηγαίνετε να κάνετε μπαλέτο» και ότι «όταν σας την πέσει ο άλλος στον δρόμο τι θα του πείτε; Πόνεσα;»
   
Όπως έχουμε αναφέρει επανειλημμένως, μεταξύ άλλων και στην πρώτη παράγραφο του άρθρου που διαβάζετε, πράγματι οι πολεμικές τέχνες έχουν σαν στόχο να εξοικειώσουν τον ασκούμενο με τη βία –σε τελική ανάλυση, πράγματι δεν είναι μπαλέτο και πράγματι, σε μια πραγματική συμπλοκή δεν υπάρχουν κανόνες. Όμως, και εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά, όταν βρισκόμαστε σε ένα ντότζο, δεν είμαστε στον «δρόμο» αλλά σε μια προπόνηση. Εμείς στηριζόμαστε στο ότι ο συνασκούμενός μας θα σεβαστεί τη συμφωνία ότι του δίνουμε το σώμα μας για να μάθει, εκείνος ότι εμείς θα σεβαστούμε την ίδια συμφωνία και όλοι μας ότι ο δάσκαλος θα μας δείξει χωρίς να μας βλάψει. Τι σημαίνουν αυτά; Ότι υπάρχει ένα όριο πόνου, βίας και έντασης, πέρα από το οποίο αρχίζει η κατάχρηση. Από εκείνο ακριβώς το σημείο και μετά αρχίζει το Budo να γίνεται Bad Budo και καλά θα κάνουμε να αντιδράσουμε.
badbudo-5.gif

Bad Budo 1α: Βία (στο πνεύμα)
Η σωματική βία είναι δυστυχώς μόνο μια διάσταση του φαινομένου. Πολύ συνηθισμένη είναι και η ψυχολογική βία, η οποία μάλιστα συνοδεύει πολύ ταιριαστά την πρώτη. Ο δάσκαλος ή ο παλαιότερος χρησιμοποιεί την απειλή της βίας προκειμένου να τσακίσει το ηθικό του μαθητή, να τον κάνει να υπακούει τυφλά και να του επιβεβαιώνει την κυριαρχία του –πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά του λεγομένου «Συνδρόμου του Σενσέι». Ο δάσκαλος ξέρει, ο δάσκαλος έχει τις απαντήσεις για τα πάντα, ο δάσκαλος ελέγχει τα πάντα, ο δάσκαλος κατέχει τα επτασφράγιστα μυστικά της σοφίας, ο δάσκαλος είναι ο πιο δυνατός, ο δάσκαλος τα έχει ψάξει τα πράγματα, ο δάσκαλος επιτρέπει και απαγορεύει, ο δάσκαλος αποφασίζει, ο δάσκαλος κατευθύνει την πορεία του μαθητή, ο δάσκαλος ορίζει το μέλλον του, ο δάσκαλος του ανοίγει τα μάτια, ο δάσκαλος έχει τον τελευταίο λόγο, ο δάσκαλος αντιμετωπίζει όλες τις κρίσεις, ο δάσκαλος συμβουλεύει κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Ο κατάλογος αυτός μπορεί να συνεχίσει επί αρκετές αράδες· σελίδες ίσως. Και όλοι όσοι ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες έχουν ακούσει τουλάχιστον μια-δυο από τις παραπάνω προτάσεις –ορισμένοι μάλιστα ίσως και όλες.
    
Δεν θα διαφωνήσουμε ότι υπάρχει μια βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η «παντοδυναμία» του δασκάλου (και όχι μόνο των πολεμικών τεχνών αλλά κάθε δασκάλου) αλλά όπως μας έμαθαν και οι Pink Floyd στο The Wall –we don't need no education, we don't need no thought control κ.λπ–, ένας δάσκαλος που καταχράται της εξουσίας του και τη χρησιμοποιεί για να μειώσει και να ελέγξει τους μαθητές του είναι κατάπτυστος. Αυτό που κάνει τα πράγματα κάπως πιο προβληματικά στις πολεμικές τέχνες είναι ότι το ίδιο το αντικείμενο προσφέρεται για κατάχρηση ακόμα περισσότερο από ό,τι π.χ. ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο. Επειδή οι πολεμικές τέχνες σχετίζονται, έστω και εμμέσως, με τον πόλεμο και δη με τη στρατιωτική οργάνωση, επειδή απαιτούν ιδιαίτερη πειθαρχία, επειδή οι ανατολίτες είναι ολιγόλογοι και διδάσκουν μόνο με το παράδειγμα, επειδή οι κοινωνίες τους είναι πολύ πιο σφιχτά οριοθετημένες και επειδή –τελικά– οι εικόνες που έχουμε για τις πολεμικές τέχνες προέρχονται κατά πολύ από τον κινηματογράφο, το ίδιο άτομο που θα τσακωθεί με έναν μηχανικό αυτοκινήτων για το κόστος ενός μπουζί είναι πρόθυμο να ανεχτεί άπειρες ταπεινώσεις από έναν δάσκαλο πολεμικών τεχνών.
badbudo-1.gif
Μια άλλη διάσταση του ελέγχου, την οποία ευτυχώς δεν βλέπουμε συχνά στην Ελλάδα αλλά από ό,τι ακούμε κάνει θραύση στο εξωτερικό, είναι ο έλεγχος που έχει σαν στόχο τις σεξουαλικές απολαβές. Σε πιο απλά Ελληνικά, αναφερόμαστε στους δασκάλους εκείνους που θα χρησιμοποιήσουν τη θέση και τις γνώσεις τους για να φανούν πιο ελκυστικοί στις μαθήτριές τους και να καταλήξουν στο κρεβάτι μαζί τους. Υπερβολές; Ίσως, αλλά αν θέλετε να δείτε μια ενοχλητική πρώτη ένδειξη για το πόσο συχνό είναι το φαινόμενο, επισκεφθείτε μια σχολή μόνοι και εν συνεχεία επισκεφθείτε την παρέα με κάποιες φίλες σας –όσο πιο όμορφες τόσο καλύτερα. Η προπόνηση που θα δείτε στην πρώτη περίπτωση πιθανότατα δεν θα έχει καμία σχέση με αυτήν που θα δείτε στη δεύτερη, δείγμα ότι τόσο ο εκπαιδευτής όσο και οι ασκούμενοι (και δη οι πιο προχωρημένοι) έχουν σαφή συνείδηση του ότι βρίσκεστε εκεί (για την ακρίβεια, του ότι οι φίλες σας βρίσκονται εκεί) και κάνουν ό,τι μπορούν για να σας/τις εντυπωσιάσουν.
     
Είναι η απόπειρα εντυπωσιασμού ένδειξη σεξουαλικής παρενόχλησης; Προφανώς, όχι απαραίτητα. Είναι ωστόσο ένδειξη ότι τα πράγματα δεν λειτουργούν μόνο στο επίπεδο που θέλουν να διαφημίζουν πολλοί δάσκαλοι. Όπως, δε, αντιλαμβάνεται ακόμα και ο πιο αφελής, τα πράγματα αυτά δεν λέγονται στους νεοεισερχόμενους μαθητές· πολύ συχνά, ούτε οι ίδιοι οι ένοχοι δεν συνειδητοποιούν ότι συμπεριφέρονται έτσι. Όμως η συμπεριφορά είναι εκεί και καλό είναι να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να τη δούμε. Οι μαθητές βρίσκονται εκεί για να μάθουν –αν ήθελαν να αναζητήσουν ερωτικό σύντροφο, θα είχαν καλύτερες πιθανότητες σε άλλους χώρους (ούτως ή άλλως οι σχολές των πολεμικών τεχνών δεν φημίζονται για τους υψηλούς αριθμούς των θηλέων μελών τους).
badbudo-6.gif

Bad Budo 2: Απάτη
Εδώ τα πράγματα είναι πιο εύκολα ορατά –ή θα έπρεπε εν πάση περιπτώσει. Ο δάσκαλος αποσκοπεί στο κακό του μαθητή σε επίπεδο οικονομικής σχέσης. Ο συνηθέστερος τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο είναι με τα κρυφά κόστη (βλ. παρακάτω Bad Budo Αντιμετώπιση).
    
Τι μπορεί να είναι, όμως, τα κρυφά κόστη; Ό,τι δεν αναφέρεται ρητώς και κατηγορηματικώς στα έντυπα της σχολής –ό,τι δηλαδή πηγαίνει πέρα από την εγγραφή και τη μηνιαία (ή οποιουδήποτε άλλου διακανονισμού) συνδρομή. Τι μπορεί να είναι αυτό το παραπέρα; μερικά παραδείγματα είναι η υποχρεωτική συμμετοχή σε σεμινάρια και άλλες εκδηλώσεις, η υποχρεωτική προμήθεια εξοπλισμού από την ίδια τη σχολή, τα υπόπτως υψηλά εξέταστρα, τα «δώρα» προς τους εκπαιδευτές κ.λπ. Είναι εντυπωσιακό αλλά υπάρχουν σχολές οι οποίες καταφέρνουν και βγάζουν από τον κάθε μαθητή πάνω από 150 ευρώ τον μήνα με διάφορα τέτοια κόλπα, γεγονός που κάνει την όλη μπίζνα τρεις φορές πιο επικερδή από όσο φαίνεται.
     
Ωστόσο, η απάτη δεν είναι πάντοτε σε οικονομικό επίπεδο. Το συνηθέστερο πρόβλημα στις πολεμικές τέχνες έχει να κάνει με την εξαπάτηση του μαθητή ως προς αυτό που διδάσκεται στη σχολή –και επιτρέψτε μας να το θεωρούμε αυτό εξίσου Bad Budo. Καθώς οι πολεμικές τέχνες είναι ένας αχανής χώρος με καταβολές πολύ έξω από την κουλτούρα μας, είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε, τουλάχιστον με την πρώτη ματιά τις διαφορές μεταξύ πέντε δασκάλων οι οποίοι διδάσκουν αντίστοιχα π.χ. Σότοκαν, Σίτο-ρίου, Αμέρικαν Κένπο Καράτε, Τάε Κβον Ντο και ένα απολύτως αυτοσχέδιο σύστημα για το οποίο πουλιούνται ζώνες και διπλώματα μέσω Ίντερνετ. Όλοι για τα μάτια του αδαούς φορούν «πιτζάμες» και όλοι κάνουν κινήσεις με γροθιές και λακτίσματα –έτσι δεν είναι;
    
Εδώ είναι που μπαίνει το επιχειρηματικό δαιμόνιο αρκετών «γάτων» εγχώριας αλλά και αλλοδαπής παραγωγής. Πρόκειται, βεβαίως, για τη βιομηχανία των νταν η οποία ενίοτε λειτουργεί και εντός των «κοινώς αποδεκτών» συστημάτων. Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό που πουλούν είναι κοπανιστός αέρας και ότι αν δεν ήταν (α) στοιχειωδώς γυμνασμένοι και (β) ενδεδυμένοι με το μυστήριο του δασκάλου, αρκετοί ακόμα και από τους πιο αρχάριους μαθητές τους θα τους έκαναν άλογα από το ξύλο σε μια ευθεία συμπλοκή. Ωστόσο, επειδή είναι (συνήθως) γυμνασμένοι και έχουν κάποια (συνήθως) μικρή σχέση με κάποια πολεμική τέχνη, καταφέρνουν και εξαπατούν τους αδαείς, διδάσκοντάς τους τέχνες που δεν υπάρχουν, πουλώντας τους ζώνες και βαθμούς (εδώ ερχόμαστε και πάλι στο οικονομικό) και βγάζοντας τα μικρό-εξουσιαστικά απωθημένα τους. Ναι, είναι απάτη, ναι είναι εξίσου βαριά απάτη με αυτή που γίνεται για λεφτά και μόνο –η κατάχρηση εμπιστοσύνης είναι, ίσως, χειρότερη– και ναι είναι Bad Budo. Του αισχίστου είδους.
badbudo-2.jpg

Bad Budo 3: Αμφίβολοι Ισχυρισμοί
Σχετικό με το παραπάνω, αλλά εδώ τα πράγματα μερικές φορές δεν είναι τόσο ορατά, επειδή οι δάσκαλοι που εμπίπτουν σε αυτήν την υπό-κατηγορία Bad Budo συχνά δεν το κάνουν με σκοπό να εξαπατήσουν –έχουν εξαπατηθεί και οι ίδιοι επειδή κάποτε υπήρξαν μαθητές απατεώνων δασκάλων (που και εκείνοι με τη σειρά τους υπήρξαν θύματα άλλων δασκάλων κ.λπ.) Αναφερόμαστε βεβαίως σε όλα εκείνα τα απίθανα συστήματα με τις δεκάδες νταν ανά μαύρη ζώνη (βλ. και This is Spinal Tap «Ο δικός μου ενισχυτής πάει μέχρι το 11»), τα απίθανα ονόματα και τις εξωφρενικές γενεαλογίες που σχεδόν πάντοτε έχουν την αφετηρία τους σε κάποιον «σοφό στα βουνά της Κίνας» (ή της Ιαπωνίας ή του Θιβέτ ή του Καυκάσου ή του Καϊμακτσαλάν ή ...). Το θέμα θα μπορούσε να έχει μόνο αστεία πλευρά, όμως είναι εντυπωσιακό το πόσος κόσμος όχι μόνο τσιμπάει αλλά καταπίνει το δόλωμα αμάσητο και βρίσκεται να ασκείται στις απίθανες αυτές τέχνες.
   
Εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο: το πρόβλημά μας δεν είναι τα αυτοσχέδια συστήματα καθ’ αυτά. Όλες οι πολεμικές τέχνες, από την Τένσιν Σόντεν Κατόρι Σίντο Ρίου μέχρι το αγωνιστικό Γου Σου ή την πολεμική τέχνη των Dog Brothers κάποτε υπήρξαν νέες και αυτοσχέδιες –κάποιοι τις πρωτοσκέφτηκαν, κάποιοι τις πρωτοδοκίμασαν, κάποιοι έφαγαν ξύλο μέχρι να καταλήξουν στο τι δουλεύει και τι όχι και από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους και έφτασαν στη μορφή που τις ξέρουμε σήμερα. Για την εποχή του, ο Τζίγκορο Κάνο δεν ήταν λιγότερο καινοτόμος από τον Χέλιο Γκρέυση, χώρια που ο Κάνο μάλλον ήταν και πολύ περισσότερο εικονοκλάστης, ενώ τα μισό-πολεμικά, μισό-φιλοσοφικά πειράματα του Μοριχέι Ουεσίμπα στη δεκαετία του ‘30 θα αντιμετωπίζονταν με ιδιαίτερη θυμηδία αν ένα τέτοιο φαινόμενο περνούσε σήμερα από τα fora του e-Budo.
    
Τι είναι λοιπόν αυτό που ξεχωρίζει τους αμνούς από τα ερίφια και που κάνει τον ένα δημιουργό αυτοσχέδιας τέχνης πανηγυρτζή, ενώ τον άλλον Τζίγκορο Κάνο; Καλή ερώτηση. Εμείς θα λέγαμε ότι η διαφορά είναι στο πόσο σοβαρός δείχνει ο καθένας. Και πώς ορίζεται η σοβαρότητα; Κυρίως από το πώς έχει ασχοληθεί με τις πολεμικές τέχνες πριν αποπειραθεί να φτιάξει τη δική του. Μέσα, δε, στο «πώς» περιλαμβάνεται το «για πόσον καιρό» έχει ασχοληθεί με τις πολεμικές τέχνες, το «με ποιες πολεμικές τέχνες» έχει ασχοληθεί πριν καταλήξει στη δική του, το «σε τι επίπεδο έφτασε» στις πολεμικές τέχνες με τις οποίες ασχολήθηκε, καθώς και στη συνολική του παρουσία στον χώρο των πολεμικών τεχνών.
   
Σκεφτείτε ένα σενάριο: Εμφανίζεται αύριο η Κάρι Αν Μος (η περίεργα ελκυστική μελαχρινή κυρία που κοσμεί τις ταινίες της σειράς Μάτριξ) και μας λέει ότι στα πέντε χρόνια που διήρκεσαν τα γυρίσματα της ταινίας, εκπαιδευόταν π.χ. στο Χαπκίντο. Η πενταετής εκπαίδευσή της, σε συνδυασμό με την έκθεσή της στη φιλοσοφία για τις ανάγκες της ταινίας, την οδήγησαν σε μια αποκαλυπτική έκλαμψη και αποφάσισε να ιδρύσει τη δική της μαχητική τέχνη, χρησιμοποιώντας ως ιδεολογική βάση την ιδεολογία του Μάτριξ (το οποίο με τη σειρά του είναι ένα κολάζ από ανατολικές φιλοσοφίες) και ως πρακτική βάση το Χαπκίντο συνδυασμένο με τις τεχνικές Γου Σου/ Κουνγκ Φου που είδε στα γυρίσματα τις ταινίας από τον εκπαιδευτή των συμπρωταγωνιστών της, Κιάνου Ριβς και Λόρενς Φίσμπερν. Υπερβολές; Αλήθεια; Μια από τις πιο διάσημες φυσιογνωμίες των πολεμικών τεχνών, κάπως έτσι ξεκίνησε τη δική της τέχνη και το ευρύ κοινό εξακολουθεί να ορκίζεται στην σοβαρότητά της –της φυσιογνωμίας, όχι της Κάρι Αν Μος.
    
Δεν θα θέλαμε ο αντίλογος για τις αμφιβολίες μας ως προς τα παραπάνω στιλ (τα οποία, παρεμπιπτόντως, οι Αμερικανοί αποκαλούν «Elvis karate» λόγω της εμμονής του Βασιλιά του Ροκ Εν Ρολ με την ευγενή αυτή τέχνη και των φωτογραφιών του με κόκκινες μεταξωτές φόρμες) να είναι κάτι του τύπου «Μα τι σημασία έχει αφού δουλεύει» ή «Ας φοράει και ας υποστηρίζει ό,τι θέλει –άμα παίξεις μαζί του θα δεις πόσο δύναμη έχει» κ.λπ. Αν το πάμε εκεί, θα καταλήξουμε να δώσουμε από πέντε νταν σε όλες τις τέχνες ταχυδρομικώς στον Πύρρο Δήμα, αφού πιθανότατα είναι δυνατότερος από όλους μας και από άλλα πέντε σε οποιονδήποτε έμπειρο εκπαιδευτή των Αμερικανών πρασινοσκούφηδων με εμπειρία μάχης –επίσης μάλλον μας δέρνει όλους. Το όλο concept των πολεμικών τεχνών είναι άλλο και καλά θα κάνουμε να μην το ξεχνάμε.
    
Τέλος, και επειδή ο διάολος έχει πολλά ποδάρια και οι παρεξηγήσεις δεν λείπουν, δεν κρίνουμε τους ισχυρισμούς των δασκάλων (ή των «δασκάλων») με κριτήριο τη δημοτικότητά τους. Δεν πιστεύουμε ότι κάτι διαδεδομένο είναι κατ’ ανάγκη καλό (ή κακό), ούτε ότι κάτι που διδάσκεται σε μικρές επιλεγμένες ομάδες είναι κατ’ ανάγκη σοβαρό (ή στερούμενο σοβαρότητας). Στις εποχές μας, εποχές που τα ΜΜΕ μπορούν να χειραγωγηθούν και να προβάλλουν οτιδήποτε ως καλό ή κακό, η ποιότητα ούτως ή άλλως έρχεται σε δεύτερη μοίρα και η δημοτικότητα δεν αποτελεί κριτήριο για το ποιος αξίζει και ποιος όχι.
badbudo-3.jpg

Bad Budo: Γιατί;
Το γιατί υπάρχει το Bad Budo μπορεί να εξεταστεί από δύο πλευρές –από αυτήν του δασκάλου και από αυτήν του μαθητή. Όπως μάλλον έχει γίνει σαφές παραπάνω, ένας δάσκαλος μπορεί να κυλήσει σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες συμπεριφοράς για διάφορους λόγους. Δυστυχώς, δε, συνήθως είναι πολύ εύκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ο δάσκαλος συμπεριφέρεται έτσι. Ανασφάλειες, ενοχές, αίσθηση ανικανοποίητου, συμπλέγματα απέναντι στους μαθητές ή στην κοινωνία γενικότερα, είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους ένας δάσκαλος θα καταφύγει στη βία, σωματική η ψυχολογική, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους μαθητές του. Μη γελιόμαστε, οι δάσκαλοι πολεμικών τεχνών είναι και αυτοί άνθρωποι (παρά τα λεγόμενα πολλών, ενίοτε και αυτών των ιδίων!) και είναι εξίσου ευάλωτοι στα πάθη όλων των ανθρώπων. Η μέθη της εξουσίας, η δυνατότητα να παίξεις με το μυαλό ή το σώμα του άλλου, η ευχαρίστηση που νοιώθεις όταν κυριαρχείς σωματικά ή ψυχολογικά είναι εξαιρετικά τοξικά δηλητήρια, ικανά να αλλοιώσουν ακόμα και πολύ ισχυρές συνειδήσεις.
     
Από την άλλη, και με τον κίνδυνο να ακουστούμε κοινωνικοί ρατσιστές, τίθεται και ένα θέμα επιπέδου και προσωπικότητας. Πολλοί από τους μεγάλους δασκάλους της Ιαπωνίας και της Κίνας ήταν άνθρωποι μορφωμένοι (ενίοτε και υπερβολικά μορφωμένοι), ενώ ακόμα και σήμερα δάσκαλοι όπως ο Μινόμπου Μίκι (στη συνέντευξη που είμαστε σίγουροι ότι διαβάσατε στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού μας) υποστηρίζουν ότι ένας δάσκαλος πολεμικών τεχνών οφείλει να έχει και κάποιον πανεπιστημιακό τίτλο, αν μη τι άλλο από κάποιο ίδρυμα τύπου ΤΕΦΑΑ. Κάτι τέτοιο τους επιτρέπει όχι μόνο να έχουν μια πιο επιστημονική προσέγγιση στον τρόπο που προπονούν τους αθλητές τους (διότι τελικά περί αυτού πρόκειται) αλλά και μια ευρύτερη παιδεία ως προς το πώς να διδάσκουν και πώς να επικοινωνούν με τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν. Θα ήταν κακία να αναφέρουμε ότι η πλειονότητα των δασκάλων των πολεμικών τεχνών δεν διαθέτει μια τέτοια παιδεία; Πιστεύουμε πως όχι –και αυτό είναι μέρος του προβλήματος.
    
Είναι η παιδεία πανάκεια; Τίποτα δεν είναι πανάκεια. Αν όμως υπάρχει κάτι που την πλησιάζει, αυτό είναι η παιδεία. Βεβαίως, όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει (εντός και εκτός ντότζο) ανθρώπους που ενώ δεν έχουν παρά ένα απολυτήριο Λυκείου είναι εξαιρετικά καλλιεργημένοι, καθώς και ανθρώπους με άφθονους τίτλους που καλύπτουν όλο το φάσμα της αχρειότητας, της χυδαιότητας και της φαυλότητας. Επειδή, ωστόσο, πρέπει να υπάρχει κάποιο μέτρο, στις πολιτισμένες κοινωνίες είθισται το μέτρο αυτό να είναι η παιδεία. Και, παρεμπιπτόντως, η αντίληψη αυτή δεν είναι όψιμη: ο Κομφούκιος αναφέρεται στις «Έξι Τέχνες» (εθιμοτυπία, μουσική, τοξοβολία, αρματηλασία, καλλιγραφία και αριθμητική) ως βάση της παιδείας, ενώ αρκετά γνωστή είναι και η ιαπωνική αρχή του μπούνμπου –μια σύνθετη λέξη που αποτελείται από το ιδεόγραμμα για το «λογοτεχνικό» και από το ιδεόγραμμα για το «πολεμικό» (ναι, όπως λέμε «μπούντο»).
   
Πάμε παρακάτω. Είπαμε παραπάνω, και το ξαναλέμε διότι το πιστεύουμε ακράδαντα: Οι προβληματικοί δάσκαλοι είναι το μισό πρόβλημα. Για την ακρίβεια, είναι το ίδιο μισό πρόβλημα που είναι και οι έμποροι ναρκωτικών –τώρα εδώ κάποιοι θα φρίξουν, όμως το παράδειγμα είναι σκοπίμως ακραίο. Ο κόσμος μας, για την ακρίβεια ο καπιταλιστικός, καταναλωτικός κόσμος μας, στηρίζεται στη λογική της προσφοράς και της ζήτησης. Και όσο παρανοϊκό και να ακούγεται, το Bad Budo υπάρχει επειδή υπάρχει ζήτηση γι’ αυτό. Φαίνεται υπερβολικό, φαίνεται αδιανόητο (ίσως), όμως «εκεί έξω» υπάρχουν λεγεώνες ολόκληρες από ανθρώπους που ζητούν να τους εκμεταλλευτεί κάποιος, τόσο σε επίπεδο άσκησης βίας, σωματικής και ψυχολογικής, όσο και σε επίπεδο εξαπάτησης. Αυτό, βεβαίως, δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την ευθύνη των προμηθευτών (τόσο των ναρκωτικών όσο και των άλλων που αποτελούν το θέμα του άρθρου μας)· αυτοί παραμένουν κατάπτυστοι και θα πρέπει να αποτελούν τον βασικό μας στόχο.
    
Σαφώς υπεύθυνοι για να απαντήσουν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά είναι οι ψυχολόγοι· όπως είπαμε, το άρθρο αυτό αποπειράται απλώς να... θωπεύσει τομείς όπως η ψυχολογία και η φιλοσοφία και όχι να καμωθεί ότι αποτελεί εμπεριστατωμένη πραγματεία επί αυτών. Όμως πρόκειται για φαινόμενα που έχουμε δει επανειλημμένως στα ντότζο: άλλοτε πρόκειται για πιτσιρικάδες που θεωρούν ότι το να τρώνε ξύλο είναι καλό γιατί έτσι βιώνουν τις κινηματογραφικές τους φαντασιώσεις, άλλοτε για ανθρώπους διαφόρων ηλικιών (και πολύ συχνά ενήλικες) που έρχονται ζητώντας τόσο απελπισμένα μια πατρική φυσιογνωμία, που την αρπάζουν ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει και άλλοτε για ανθρώπους (επίσης διαφόρων ηλικιών, επίσης πολύ συχνά ενήλικες) που είναι τόσο βαθιά παραμυθιασμένοι με το «μυστικό», το «απόκρυφο» και το «ψαγμένο» που δεν δέχονται τίποτα αν δεν τους σερβιριστεί κουκουλωμένο με τον σκουρόχρωμο μανδύα της υπερβολής. Οι πρώτοι και οι δεύτεροι συνήθως πέφτουν θύματα του Bad Budo της βίας (σωματικής και ψυχικής) και οι τρίτοι του Bad Budo της απάτης και των αμφίβολων ισχυρισμών.
    
Η περίπτωση των κορίου, που αναφέραμε ήδη, είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα των τρίτων περιπτώσεων. Αν εξαιρέσει κανείς μια ισχνότατη μειονότητα που πραγματικά ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό της Ιαπωνίας και την εξέλιξή του μέσα στους αιώνες ή για τη μαχητική συμπεριφορά στο σύνολό της (οι λεγόμενοι «οπλολόγοι» αλά Ντον Ντρέγκερ), δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να μπει κανείς στη διαδικασία να μάθει μια κορίου –μια πολεμική παράδοση η οποία έρχεται από τον Ιαπωνικό Μεσαίωνα και περιλαμβάνει π.χ. υποβρύχιο κολύμπι με πανοπλία ή –για να μην γινόμαστε τόσο υπερβολικά εξωτικοί– τη χρήση και τον χειρισμό του ιαπωνικού ξίφους. Ποιος, λοιπόν, ο λόγος που κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να βγουν στη γύρα ψάχνοντας «δάσκαλο κορίου» και συνεπώς να γίνονται εύκολα θύματα του εκάστοτε αγύρτη;
    
Ανάλογες περιπτώσεις βρίσκει κανείς και στο νιντζούτσου (αν μιλάμε για πραγματικά παρεξηγημένες τέχνες), καθώς και στις Κινέζικες Εσωτερικές Τέχνες. Η γοητεία που ασκεί σε κάποιους ανθρώπους η ιδέα ότι όλως αιφνιδίως αφυπνίζεται εντός τους μια δύναμη αρκετή να μετακινήσει βουνά –ή έστω μεγαλόσωμους «κακούς»– ή η ιδέα της «γροθιάς της μιας ίντσας», καταφέρνει να τους ισοπεδώσει κάθε αίσθηση κοινής λογικής και να τους στείλει στα δίχτυα όλων αυτών των καταπληκτικών κυρίων με τα δεκάδες, στολισμένα με χρυσαφένιους θυρεούς και ακατάληπτα ιδεογράμματα, διπλώματα.
    
Αν τα παραπάνω ακούγονται ως έμμεσος τρόπος να βάλλουμε κατά των κορίου, του νιντζούτσου ή του Πα Κουά Τσανγκ, να επανορθώσουμε τάχιστα: Η πρόθεσή μας δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτή. Όταν, όμως, αντιμετωπίζουμε περιπτώσεις όπως π.χ. του Ασίντα Κιμ (και την ανοιχτή πρόκληση των 10.000 δολαρίων), του Σίφου Ναγκαμπόσι Τόμιο με το επικό Bodhisattva Warriors, ίσως το πιο αστείο βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ στον χώρο των πολεμικών τεχνών, της Κονιγκούν-ρίου (οι νίντζα με τις πράσινες μεταξωτές ζώνες είναι απίστευτοι), της τέχνης των Ιμαλαΐων, Κατέντα, τις Διεθνείς Οργανώσεις Σόκε (ναι, υπάρχουν αρκετές), του καθηγητή (;) Ρόναλντ Ντάνκαν «Πατέρα του Αμερικανικού Νιντζούτσου» –δεν το λένε μόνο οι άλλοι, το λέει και ο ίδιος– και ιδρυτή του «Δρόμου των Ανέμων», του Φρανκ Νταξ (του νίντζα που λάμβανε μέρος σε μυστικές μονομαχίες για λογαριασμό της ΣΙΑ), της Φούμα-ρίου και του Γκραντμάστερ της Χαρουνάκα Χοσίνο (ο οποίος αλλάζει εθνικότητες κατά περίπτωση), του Στίβεν Κάουφμαν (10 Νταν Χάνσι στο «αμερικάνικο καράτε» και «πρώτης γενιάς ιδρυτή» [sic] της δικής του ρίου), του Μάστερ Χανς Έρικ Μπρίστολ και του «Συστήματος Αυτοάμυνας του Δικτύου των Μάγων» ή ακόμα και αυτού του Στίβεν Σίγκαλ και των ασύλληπτων παραληρημάτων του σχετικά με το ότι αποτελεί τη μετενσάρκωση ενός Θιβετιανού Λάμα (και ουχί ενός λάμα των Άνδεων), μας κάνουν να βάλουμε τα γέλια –ή τα κλάματα.

Bad Budo: Αντιμετώπιση
Το ερώτημα που φλέγει, βεβαίως, είναι πώς αντιδρά κανείς σε όλα αυτά. Σε ό,τι αφορά τις απάτες, καλό είναι ο καταναλωτής (το είπαμε ότι περί καταναλωτή πρόκειται, δεν το είπαμε;) να οξύνει κάπως το κριτήριο βάσει του οποίου επιλέγει πολεμική τέχνη και/ή δάσκαλο. Η εποχή μας προσφέρει αρκετά μέσα για να μπορέσει κανείς να ελέγξει τους ισχυρισμούς οποιουδήποτε· το ίντερνετ (sites, fora, ομάδες συζητήσεων κ.λπ.), τα ξένα περιοδικά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, η βιβλιογραφία που εισάγεται από αρκετά βιβλιοπωλεία και –γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε– το ίδιο το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας και τα βιβλία των εκδόσεων Αλκίμαχον, μπορούν να δώσουν σε κάθε μελλοντικό ασκούμενο στις πολεμικές τέχνες ένα σημείο αναφοράς, από το οποίο να ξεκινήσει την αναζήτησή του. Ένας δάσκαλος πολεμικών τεχνών προσφέρει μια υπηρεσία και οφείλει να υπόκειται στους ελέγχους που υπόκειται κάθε πάροχος υπηρεσιών –ένας γιατρός που αρνείται να αποδείξει πλήρως πού έχει σπουδάσει γιατρός δεν θα φαινόταν κάπως περίεργος;
    
Σφήνα περί κρατικού ελέγχου: Κάποιοι θα έλεγαν ότι κάπου εδώ θα έπρεπε να εμπλακεί και η «Πολιτεία»· πάντα υπάρχουν κάποιοι που θα θελήσουν να εμπλέξουν την «πολιτεία» –για την ακρίβεια να μεταφέρουν σε κάποιον τρίτο τις ευθύνες των επιλογών τους. Και η αλήθεια είναι ότι σε ένα ευνομούμενο κράτος, θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος μηχανισμός ελέγχου που να εγγυάται ότι ο καταναλωτής δεν θα εμπλακεί σε κάποια απάτη που ενδέχεται να τον κάνει να χάσει, στην καλύτερη περίπτωση, τα λεφτά του και στη χειρότερη τη σωματική του ακεραιότητα. Πλην όμως, όλοι ξέρουμε ότι οι μηχανισμοί ελέγχου στη χώρα μας δεν είναι αυτοί που θα έπρεπε να είναι και όλοι μας μπορούμε να αντλήσουμε από το παρελθόν μας αρκετά παραδείγματα ολιγωρίας (ή ακόμα και πλήρους αναλγησίας ή αδιαφορίας) της Πολιτείας. Μέχρι, λοιπόν, να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα κάποιος φορέας που να ελέγχει τους δασκάλους πολεμικών τεχνών, ας διατηρήσουμε τον έλεγχο οι ίδιοι και ας ελέγξουμε τις επιλογές μας. Τέλος σφήνας περί κρατικού ελέγχου.
   
Ένα σημαντικό σημείο είναι αυτό που επισημάναμε στον Οδηγό Αρχαρίων για τις Πολεμικές Τέχνες στο τεύχος Σεπτεμβρίου του Μονοπατιού: Πριν ξεκινήσετε να ασκείστε καλόν θα ήτο να κάνετε μια πρώτη αναζήτηση μέσα σας. Τι είναι αυτό που θέλετε να μελετήσετε, γιατί θέλετε να το κάνετε, τι απαιτήσεις έχετε από αυτό και πού θέλετε να φτάσετε. Όλες αυτές οι ερωτήσεις (και οι απαντήσεις τους!) θα σας δώσουν μια στέρεα βάση για να αντιμετωπίσετε κάθε ισχυρισμό οποιουδήποτε δασκάλου ή «μάστερ». Το ιδανικότερο θύμα απάτης είναι αυτός που θέλει να εξαπατηθεί, οπότε ας είμαστε βέβαιοι ότι δεν ανήκουμε στην κατηγορία αυτή.
    
Μετά την ενδοσκόπηση, σειρά έχει η επιτόπια έρευνα. Επισκεφθείτε σχολές· ει δυνατόν όλες τις σχολές που διδάσκουν την τέχνη που επιλέξατε. Δείτε δασκάλους, παλαιότερους και καινούργιους μαθητές, δείτε πώς λειτουργούν κατά τη διάρκεια της προπόνησης και πώς συζητούν όταν τελειώνουν. Νοιώστε τον αέρα της σχολής (ναι, ακούγεται κάπως μεταφυσικό αλλά λειτουργεί σε πολλούς ανθρώπους) και προσπαθήστε να καταλάβετε αν οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί αισθάνονται καλά ή αν πάνω από τα κεφάλια τους υπάρχει κάποια σκιά. Και στη συνέχεια ρωτήστε. Ρωτήστε πολλά. Γίνετε ενοχλητικοί –όχι υπερβολικά ενοχλητικοί αλλά εν πάση περιπτώσει μην αρκεστείτε στα εύκολα. Μάθετε τη γενεαλογία της σχολής, σημειώστε ονόματα δασκάλων και δασκάλων των δασκάλων, ώστε να μπορέσετε να τα διερευνήσετε αργότερα στο ίντερνετ ή αλλού. Ρωτήστε ποιος είναι ο μέσος όρος ηλικίας των μαθητών, ζητήστε να μάθετε ενδεικτικά τι δουλειά κάνουν κάποια από τα μέλη· γενικά, ρωτήστε ό,τι δεν εμπίπτει στη νομοθεσία περί προσωπικών δεδομένων! Στο ίδιο μοτίβο, ελέγξτε το οικονομικό μέρος της συμφωνίας που κάνετε με την εγγραφή σας και κυρίως τα «κρυφά κόστη» που αναφέραμε παραπάνω. Ένας δάσκαλος που θα κάνει τέτοιου τύπου μικρό-απάτες είναι πιθανόν να κάνει και μεγαλύτερες.
   
Ειδικά σε ό,τι αφορά το θέμα της βίας, σωματικής και ψυχολογικής, η απάντηση είναι μόνο μία (επίσης την αναφέραμε στο αφιέρωμα του Σεπτεμβρίου). Φύγετε τρέχοντας! Και αν μπορείτε, κάνοντας θόρυβο! Το να χάσετε μερικά ευρώ είναι ενοχλητικό αλλά το να κάνετε σμπαράλια τον ψυχικό σας κόσμο και/ή το σώμα σας είναι κάτι παραπάνω από ενοχλητικό –είναι επικίνδυνο. Μην αρκεστείτε, δε, στο ότι η βία δεν αφορά εσάς αλλά «σκάει» γύρω σας. Αν στη σχολή υπάρχει μια τέτοια νοσηρή κατάσταση, είναι θέμα χρόνου το πότε η καμπάνα θα χτυπήσει και για εσάς. Η κατάχρηση της εξουσίας, της δύναμης και της γνώσης δεν είναι μόνο κοινωνικώς μεμπτή, συχνά είναι και παράνομη και αν ο «μάστερ» ακροβατεί πάνω από το στόμα του νόμου, καλόν θα ήτο να πέσει στα σαγόνια του. Όλο και κάποιος μπορεί να γλιτώσει.

Τελειώνοντας
Οι πολεμικές τέχνες είναι ένα αντικείμενο που ακόμα και στις χώρες που τις γέννησαν καλύπτονται από κάποια μυστικοπάθεια. Αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για περιθωριακές δραστηριότητες –ακόμα και στην Ιαπωνία, η δημοτικότητα π.χ. του κέντο δεν έχει καμία σχέση με τη δημοτικότητα π.χ. του ποδοσφαίρου– και είναι κανόνας ότι όσοι ασχολούνται με μια περιθωριακή δραστηριότητα δημιουργούν σφιχτά δεμένες ομάδες –για περισσότερες πληροφορίες, αναζητήστε τους τρόπους οργάνωσης των κοινωνιών σε οποιοδήποτε καλό βιβλίο κοινωνιολογίας. Περιθωριακές, βεβαίως, δεν σημαίνει ούτε «ύποπτες», ούτε «σκοτεινές», ούτε «μυστικιστικές»· σημαίνει απλώς «στο περιθώριο των κύριων ενδιαφερόντων της μεγάλης μάζας της κοινωνίας». Όταν κανείς αποφασίζει να εμπλακεί μαζί τους, αποκόπτεται έστω και περιστασιακά από το κύριο σώμα της κοινωνίας και αρχίζει να ασχολείται με θέματα που οι περισσότεροι συνάνθρωποί του δεν καταλαβαίνουν και αν καταλαβαίνουν δεν δικαιολογούν. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο ασκούμενος στις πολεμικές τέχνες πρέπει να αποδεχτεί ανεξέλεγκτα όλα όσα του σερβίρονται από το περιβάλλον της πολεμικής τέχνης με την οποία ασχολείται. Η σχολή, ο δάσκαλος, οι παλαιότεροι συνασκούμενοι οφείλουν, από τη στιγμή που προτάσσουν απαιτήσεις, να αποδείξουν ότι έχουν και υποχρεώσεις, στις οποίες ανταποκρίνονται σε μόνιμη βάση. Οποιαδήποτε άλλη «συναλλαγή», οικονομική ή άλλη, εμπίπτει στην κατηγορία του Bad Budo ή εν πάση περιπτώσει το φλερτάρει επικίνδυνα. Θυμηθείτε: βρίσκεστε εκεί για να μάθετε αυτοάμυνα, έτσι δεν είναι; Αυτό-αμυνθείτε λοιπόν!
 

Journal of Asian Martial Arts

NewsLetter

Όνομα
 
Email
 

Νέα Περιοδικού