Καλάθι Αγορών


Εμφάνιση Καλαθιού
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

Σύνδεση Πελατών

Προϊόντα

Αναζήτηση Προϊόντων

ΤΡΟΠΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΟ ΚΑΡΑΤΕ ΝΤΟ Εκτύπωση E-mail
dinami_karate-1.jpg

Του Νικόλαου Ζιμπούλια

Ξεκίνησα το Καράτε πριν από 19 χρόνια, στα 23 μου, έχοντας στο μυαλό μου το Καράτε μέσα από κινηματογραφικές ταινίες, όπως πιστεύω και πολλοί άλλοι άνθρωποι της γενιάς μου. Ταινίες που έδειχναν έναν άνθρωπο να μπορεί να αντιμετωπίζει πολλούς αντιπάλους μαζί, πολλές φορές πιο μεγαλόσωμους και πολύ πιο δυνατούς από αυτόν. Πολύ γρήγορα, βέβαια, κατάλαβα ότι για να πετύχεις κάτι τέτοιο χρειάζεται πολλά χρόνια σκληρής και επίπονης εξάσκησης, τελειοποίηση των τεχνικών και ανάπτυξη της δύναμης μέσα από πολλούς τρόπους, κάποιους από τους οποίους θα προσπαθήσω να αναφέρω παρακάτω.

ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑ ΧΤΥΠΗΜΑ

Αυτό που από την αρχή άκουσα σαν βασική αρχή του Καράτε είναι ό,τι όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ μέσα από την προπόνηση να πετύχω. Όχι κυριολεκτικά, φυσικά, αλλά με το να νιώθω ότι με ένα χτύπημά μου μπορώ να φτάσω στην επίτευξη αυτού του στόχου, στηριζόμενος όχι στη φυσική μου δύναμη, που άλλωστε ποτέ δεν ήταν μεγάλη, αλλά στη χρησιμοποίηση όλου του σώματος και στην ενεργοποίηση κάθε ζωντανού κυττάρου αυτού, τη στιγμή του χτυπήματος. Η ιδέα ότι δίνεις ή αποκρούεις ένα χτύπημα με όλο το σώμα, χωρίς να παίζει ρόλο το μέσον το οποίο χρησιμοποιείς για να το πετύχεις, φυσικό ή τεχνητό (πόδια, χέρια, μπο, σπαθί κλπ.)

Οι τρόποι για να εξασκηθούμε ώστε να γίνουμε ικανοί να επιτύχουμε τα παραπάνω είναι διάφοροι. Θα ξεκινήσω με την «Περιστροφή των γοφών». Είναι ο πρώτος τρόπος που διδάσκεται κάποιος, όχι μόνο στο Καράτε, αλλά και στο σύνολο των πολεμικών τεχνών, όπως και σε πολλά άλλα αθλήματα (γκολφ, μπέιζμπολ κ.ά.). Κυρίως έχει να κάνει με χτυπήματα που ξεκινούν από πλάγια θέση του σώματος και καταλήγουν μπροστά (45°), όπως για παράδειγμα ένα γιακουζούκι ή ένα σούτο ούκε. Περιστροφή που βέβαια μπορεί να ξεκινήσει από μπροστά και να καταλήξει πλάγια (45°) για χτυπήματα όπως ένα κιζάμι ζούκι ή ένα άγκε ένπι, όπως και για πολλές αποκρούσεις σαν το γκένταμ μπαράι, σότο ούκε, ούτσι ούκε κ.ά.

Η περιστροφή των γοφών μπορεί να είναι και μεγαλύτερη (90°), όπως το γιόκο χάμι που χρησιμοποιείται ταυτόχρονα σαν αποφυγή και επίθεση ή σαν αποφυγή και απόκρουση, αποδιοργανώνοντας περισσότερο τον αντίπαλο και αφήνοντάς τον εκτεθειμένο.

Εδώ βέβαια πρέπει να πούμε για χρησιμοποίηση των γοφών σε πολλές περιπτώσεις με την εκτίναξή τους ευθεία μπροστά, όπως για ένα διεισδυτικό λάκτισμα μάε γκέρι ή και πίσω, όπως συμβαίνει σε ένα λάκτισμα ουσίρο γκέρι, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις εκτελώντας ένα κεκόμι γκέρι, κατά το οποίο ο γοφός κινείται πλάγια και μέσα ή πλάγια και πάνω για ένα γιόκο γκέρι κεάγκε ή ακόμη και κάνοντας μια κίνηση 90° ανάποδα και πλάγια, εκτελώντας ένα ούρα μαουάσι γκέρι.

Μεγάλο ρόλο στην αποτελεσματικότητα της χρησιμοποίησης των γοφών παίζει η ταχύτητα και η έκρηξη με την οποία επιτυγχάνεται αυτή, πολλαπλασιάζοντας έτσι τη δύναμη ενός χτυπήματος ή μιας απόκρουσης. Με τη συνεχή προπόνηση, η ταχύτητα πρέπει να μεγαλώνει και η κίνηση των γοφών θα πρέπει να γίνεται πιο κοφτή.
Σ’ αυτό το σημείο μεγάλη σημασία παίζει το χίκι τε, δηλαδή το χέρι που τραβιέται πίσω. Όσο πιο γρήγορο είναι το χίκι τε, τόσο πιο γρήγορη και κοφτή θα είναι η περιστροφή των γοφών.

Τέλος, αυτό που πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας είναι ότι σε μια τεχνική που χρησιμοποιούμε περιστροφή των γοφών πρώτα κινείται η μεγάλη μάζα του σώματος και μετά ακολουθεί η μικρή (χέρι ή πόδι).

dinami_karate-2.jpg

Ένας άλλος τρόπος ανάπτυξης δύναμης είναι η δόνηση των γοφών. Χρησιμοποιείται κυρίως σε κοντινές αποστάσεις μάχης, σε στάσεις όπως η σέισαν, η κίμπα ντάτσι και η νέκο άσι ντάτσι. Όταν δεν υπάρχει δυνατότητα μετακίνησης, η δόνηση των γοφών είναι πολύ σημαντική για την επίτευξη ενός δυνατού χτυπήματος ή μιας αποτελεσματικής απόκρουσης. Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω το ανεβοκατέβασμα της φτέρνας των ποδιών την ίδια στιγμή της δόνησης ή και ακόμα τη στιγμή της περιστροφής των γοφών, που βοηθάει πολύ για μάχη σε πολύ μικρή απόσταση (σώμα με σώμα).

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στη διδασκαλία του Καράτε είναι η μεγιστοποίηση και η συγκέντρωση της δύναμης την τελευταία στιγμή της τεχνικής (Kίμε). Ξεκινώντας από το 0% της ισχύος φτάνουμε στο 100% και μετά την τεχνική γυρνάμε πάλι στο 0%, έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για την πραγματοποίηση μιας καινούργιας τεχνικής. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι χάνουμε την ετοιμότητά μας. Πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι για την επόμενη κίνησή μας. Κίμε είναι το συμπυκνωμένο επίπεδο της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής δράσης, συγκεντρωμένα σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Η κατανόηση κυρίως αυτής της προβολής της ψυχικής ενέργειας κατά τη διάρκεια του Κίμε που μπορεί να συμβεί μόνο μετά από πολλές δεκαετίες, ορίζει ένα προηγμένο Κίμε.

Σημαντική στην ανάπτυξη του Κίμε είναι η συνεχής άσκηση στη Μακιουάρα. Επειδή η Μακιουάρα απορροφά την ενέργεια σαν ελατήριο είναι κατάλληλη για την εστίαση «Κίμε». Μια τεχνική χωρίς Κίμε δεν είναι ποτέ αληθινό Καράτε.

Τη στιγμή αυτή του Kίμε πρέπει να έχουμε την αίσθηση ότι μπαίνουμε μέσα στο έδαφος, ότι κατεβαίνουμε πιέζοντας το πάτωμα 5 πόντους. Αυτό το πετυχαίνουμε σπρώχνοντας τους γοφούς προς τα πάνω, κρατώντας λυγισμένο το πίσω πόδι, έχοντας απόλυτη επαφή με το έδαφος ώστε η δύναμη να μένει μέσα στο σώμα και πιέζοντας τους κοιλιακούς προς τα κάτω, στο κέντρο ενέργειας του σώματος (Χάρα). Με αυτόν τον τρόπο έχουμε ισχυροποίηση της στάσης και εκτόξευση όλης της δύναμης της τεχνικής. Εδώ είναι εμφανές ότι θα πρέπει να έχουμε αναπτύξει μεγάλη δύναμη στο ενεργειακό κέντρο του σώματος (Χάρα), στους κοιλιακούς μυς, με αποτέλεσμα την καλύτερη δυνατή ισορροπία. Ισορροπία που είναι απαραίτητη για την επίτευξη όλων των τεχνικών που εκτελούμε στο Καράτε. Γι’ αυτόν τον λόγο ασκήσεις όπως κοιλιακοί και ραχιαίοι θα πρέπει να γίνονται πάντα.

Ένας ακόμη πολύ βασικός παράγοντας ελέγχου και εκτόξευσης της δύναμης στο Καράτε αλλά και σε όλες τις πολεμικές τέχνες και αθλήματα είναι η αναπνοή. Σίγουρα έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την αναπνοή από ανθρώπους πολύ πιο ειδικούς (επιστήμονες κ.ά.) αλλά θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το θέμα όπως πιστεύω ότι σχετίζεται με τη δύναμη στο Καράτε αλλά και στη βοήθειά της κατά τη διάρκεια μιας συνεχόμενης σκληρής προπόνησης. Παρ’ όλα αυτά είναι κάτι που παραλείπεται ή περνάει στα ψιλά γράμματα κατά τη διδασκαλία και την εκμάθηση στο Καράτε.

Σε όλες τις πολεμικές τέχνες η αναπνοή αποτελεί την αφετηρία και την ολοκλήρωση μιας προσπάθειας. Σε μια αποτελεσματική προπόνηση και καθ’ όλη τη διάρκειά της ο προπονούμενος θα πρέπει να αναπνέει πλήρως σε όλες τις επιχειρούμενες ασκήσεις. Ο προπονητής θα πρέπει να υπενθυμίζει συχνά στους προπονούμενους τη ρύθμιση της πλήρους αναπνοής τους. Πολύ αποτελεσματικές όμως κρίνονται και οι αναπνευστικές ασκήσεις κατά το τέλος του προγράμματος, ώστε οι εισπνοές και εκπνοές του αθλούμενου να φθάσουν στο ανώτατο όριό τους. Ενεργοποιούνται έτσι οι κορυφές των πνευμόνων, οι οποίες κατά τη μέση αναπνοή παραμένουν αδρανείς. Οι αναπνευστικές ασκήσεις θα πρέπει να αποτελούν τον προπονητικό επίλογο, για κάθε αθλούμενο, ως αποθεραπεία των έντονων μυϊκών προσπαθειών της προπόνησης. Αυτό μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια του χαιρετισμού (σέισαν) εφαρμόζοντας το μποχάου. Ο γενικός κανόνας κατά την εκτέλεση κάθε τεχνικής είναι ότι εισπνέουμε όταν αποκρούουμε, εκπνέουμε όταν φτάνουμε στο τέλος της τεχνικής και εισπνέουμε και εκπνέουμε όταν εκτελούμε τεχνικές διαδοχικά. Κατά τη διάρκεια της εκπνοής δεν βγάζουμε όλον τον αέρα, έτσι ώστε να μπορούμε να ανταποκριθούμε σε μία ενδεχόμενη αντεπίθεση του αντιπάλου ή σε μια συνεχόμενη δική μας επίθεση. Εισπνέουμε από τη μύτη και εκπνέουμε από το στόμα, έχοντάς το ελαφρώς ανοιχτό, σημαδεύοντας τον στόχο έτσι ώστε να μη χάνεται η ενέργεια.

Ένας άλλος τρόπος εκτέλεσης αναπνοής που μπορεί να απασχολήσει την προπόνησή μας για πολλά χρόνια είναι ο εξής: εισπνοή από τη μύτη, μεταφορά και συμπίεση του αέρα πιέζοντας το πάτωμα κάτω από τον ομφαλό στο ενεργειακό κέντρο (Χάρα) κρατώντας τον για 3 έως 4 δευτερόλεπτα και μετά εκπνοή από το στόμα, έχοντάς το όπως αναφέραμε πριν ελαφρώς ανοιχτό, ελευθερώνοντας την ενέργεια (Κι). Σκεφτόμαστε ότι συμπιέζουμε τον αέρα σαν να έχουμε φουσκώσει ένα μπαλόνι και ξαφνικά το τρυπάμε με μια καρφίτσα και ελευθερώνουμε τον αέρα. Τόσο ξαφνική θα πρέπει να είναι η ενέργεια που ελευθερώνουμε. Όλες οι ενέργειες θα πρέπει να πηγάζουν από την κοιλιά (Χάρα), χωρίς να δίνουμε σημασία στο μέσον που χρησιμοποιούμε, δηλαδή στο πόδι ή στο χέρι. Αυτό δεν έχει σημασία. Για τον λόγο αυτόν, αν έχουμε κάποιο σημαντικό πρόβλημα ή τραυματισμό, η ενέργεια αυτή μπορεί να μεταφερθεί μέσα από κάποιο άλλο μέσον. Χτυπάμε με τη κοιλιά (Χάρα) και αποκρούουμε με την κοιλιά (Χάρα). Σίγουρα ο τρόπος αυτός, όταν προσπαθούμε να τον εφαρμόσουμε σε μια τεχνική που κρατάει κλάσματα του δευτερολέπτου, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολος, γι’ αυτό και χρειάζεται χρόνια εξάσκησης. Για αρχή θα μπορούμε να τον εξασκήσουμε στα αργά σημεία των Κάτα. Πάντα όμως πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η σωστή αναπνοή θα πρέπει να περνάει από το κέντρο του σώματος (Χάρα). Σκοπός της αναπνοής αυτής είναι η παραγωγή, συσσώρευση και ανακατανομή της φυσικής ζωτικής ενέργειας που ονομάζεται «Κι». Το Κι αποτελεί την κινητήρια δύναμη του πολεμιστή, το προωθητικό μέσον προς την πολεμική πράξη και το νικητήριο αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια, το Κι αποτελεί ένα ενεργειακό ελιξίριο το οποίο υποστηρίζει ζωτικά την προσπάθεια του πολεμιστή.

Σαν συνέχεια της αναπνοής θα αναφερθώ στον μαχητικό ήχο που δημιουργείται μετά από μια δυνατή εκπνοή, περνώντας από τις φωνητικές χορδές (Κιάι), ελευθερώνοντας έτσι περισσότερη ενέργεια. Τον μαχητικό αυτόν ήχο χρησιμοποιούν και πολλοί αθλητές του στίβου και όχι μόνον. Άμα παρατηρήσουμε έναν άλτη του ύψους, την ώρα της κορύφωσης της προσπάθειάς του βγάζει μια κραυγή για να μπορέσει να πάει ψηλότερα. Σε αυτό το σημείο μπορούμε να θυμηθούμε έναν μεγάλο αθλητή, τον Σοτομαγιόρ επί χρόνια παγκόσμιο πρωταθλητή, ο οποίος εφάρμοζε το ίδιο σε όλες τις προσπάθειές του. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αθλητές του ακοντισμού, της σφυροβολίας ακόμα και σε μία βολή που πραγματοποιεί ένας ποδοσφαιριστής και γενικότερα σε όλους που θέλουν να υπερβούν τις δυνατότητές τους και να ελευθερώσουν μεγαλύτερη εσωτερική ενέργεια. Στις πολεμικές τέχνες όμως το Κιάι είναι πολύ πιο σημαντικό, εξ’ ου και η τέχνη του Κιάι Τζούτσου. Παλαιότερα στη φεουδαρχική Ιαπωνία πίστευαν ότι οι Δάσκαλοι των πολεμικών τεχνών ήταν σε θέση να τραυματίσουν ή να θεραπεύσουν ένα άτομο με μια πολεμική κραυγή. Οι δονήσεις αυτής της πολεμικής κραυγής είναι σε θέση να παραλύσουν ένα άτομο και να το καταστήσουν ευάλωτο σε μια επίθεση.

Κι σημαίνει εσωτερική παραγωγή ενέργειας, Άι σημαίνει ένωση, ολοκλήρωση. Κιάι λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε ότι σημαίνει συνολική ενοποίηση της ενέργειας σε πλήρη στιγμιαίο επίκεντρο. Φυσικά η δύναμη του Κιάι προέρχεται από το κάτω μέρος της κοιλιάς Χάρα, το κέντρο της ζωτικής δύναμης. Μπορούμε να ενεργήσουμε στο Κιάι όπως με ένα τόξο και ένα βέλος. Στην αρχή εισπνέουμε όπως όταν οπλίζουμε ένα βέλος, στη συνέχεια βάζουμε φωτιά στο βέλος κρατώντας και συμπιέζοντας τον αέρα στο Χάρα και στο τέλος απελευθερώνουμε τον αέρα στοχευμένα με μια κραυγή, ακολουθώντας την απελευθέρωση του βέλους. Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι ένα Κιάι είναι ισχυρή ψυχική και σωματική δύναμη που μπορεί να λήξει με μια σύντομη εκρηκτική εκπνοή. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η ψυχική και σωματική δύναμη μπορεί να τρομάξει και να αποδιοργανώσει έναν αντίπαλο και γενικότερα να του προκαλέσει ένα ψυχικό και σωματικό σοκ. Εάν πιστεύουμε έστω και σε αυτό, τότε η ανάπτυξη και η χρήση του Κιάι απαιτεί ειλικρινή, επίπονη και πολύχρονη εξάσκηση.

dinami_karate-3.jpg

ΖΑΝΣΙΝ: «ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΜΥΑΛΟ»

Με τον όρο Ζανσίν στο Καράτε εννοείται η φυσική ή ψυχική κατάσταση της αυξημένης επαγρύπνησης, εγρήγορσης, προσοχής και συγκέντρωσης, ακόμα και κυρίως μετά από μια επιτυχημένη επίθεση.

Εξωτερικά το Ζανσίν καθορίζεται από τη σωστή στάση του σώματος, τον σωστό έλεγχο, το βλέμμα και τη σωστή απόσταση από τον αντίπαλο. Εσωτερικές πτυχές του Ζανσίν είναι η αρμονία, η αποβλεπτικότητα και η αυξημένη επαγρύπνηση.

Το Ζανσίν μπορεί ακόμα να χαρακτηριστεί ως «διαρκές πνεύμα». Δεν χαρακτηρίζει μόνο τη φυσική ή ψυχική κατάσταση μετά από μία επίθεση αλλά και κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Είναι η πρώτη αντίληψη, η πρώτη επαφή πριν από την επίθεση αλλά και μετά από αυτήν.

Στο Καράτε, Ζανσίν θεωρείται ακόμα και η αυξημένη επαγρύπνηση μετά από την εκτέλεση ενός Κάτα. Πολύ σημαντικό στο Ζανσίν είναι το βλέμμα. Στις μαχητικές τέχνες λέγεται ότι τα μάτια είναι η ζωή. Οτιδήποτε βρίσκεται στην ψυχή εμφανίζεται στα μάτια. Όταν το βλέμμα είναι διαπεραστικό εκφράζει έντονο μαχητικό πνεύμα. Δεν πρέπει να τραβάμε ποτέ τα μάτια μας από τα μάτια του αντιπάλου. Η συγκεκριμένη περιοχή που πρέπει να εστιάζουμε την προσοχή μας είναι το τρίγωνο που σχηματίζουν τα μάτια και οι δύο ώμοι του αντιπάλου. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αντιληφθούμε από πριν οποιαδήποτε κίνησή του και να δούμε οποιοδήποτε σημείο του σώματος χρησιμοποιήσει για να επιτεθεί.

Επίσης σημαντικό είναι να μην ανοιγοκλείνουμε τα μάτια τη στιγμή της επίθεσής μας, γιατί μπορεί να μην αντιληφθούμε μια γρήγορη αντεπίθεση του αντιπάλου ή μια κίνηση που θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα με τη δική μας (ντιάι).

Θεωρώ ότι το Ζανσίν είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στην ανάπτυξη και μεγιστοποίηση της δύναμης μιας τεχνικής που έχει να κάνει όχι τόσο με τη σωματική αλλά με την πνευματική δύναμη και πώς αυτή μεταφέρεται μέσα από την ψυχή και το μυαλό σε μια τεχνική, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο και γενικότερα μια θετική έκβαση της μάχης, είτε αυτή είναι πραγματική είτε πρόκειται για ένα αγώνα Κούμιτε ή για μια εκτέλεση Κάτα.

Σαν συνέχεια του Ζανσίν θα ήθελα να αναφερθώ στον στόχο που θα πρέπει να έχει ένα χτύπημα, μια τεχνική. Κατά την εκτέλεση ενός Τζόνταν Τσούκι στο πρόσωπο του αντιπάλου ο στόχος μας θα πρέπει να είναι το πίσω μέρος του κεφαλιού και όχι το μπροστινό, δηλαδή αυτό που βλέπουμε (πρόσωπο). Αναλόγως το ίδιο και μια γροθιά ή ένα λάκτισμα στο στομάχι του αντιπάλου θα πρέπει να έχει στόχο την πλάτη του. Με αυτόν τον τρόπο η τεχνική έχει μεγαλύτερη διάρκεια, είναι πιο διεισδυτική και αυτόματα γίνεται πιο δυνατή.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτό θα πρέπει να αποφεύγεται στην προπόνηση και σε αγώνες Κούμιτε, στους οποίους θα πρέπει να υπάρχει πλήρης έλεγχος στις τεχνικές που πραγματοποιούνται. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα χτυπήματα όχι μόνο θα πρέπει να καταλήγουν σε αυτό που βλέπουμε αλλά και θα πρέπει να σταματούν δύο έως πέντε εκατοστά από τον στόχο, έχοντας φυσικά πλήρες Κιάι. Αυτό γίνεται θεωρώντας ότι ο στόχος είναι λίγο πιο μπροστά από το ζωτικό σημείο του αντιπάλου. Για πολλούς καρατέκα αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Χρειάζεται πολύχρονη εξάσκηση και συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα, στην πειθαρχία και στην αυτογνωσία.

dinami_karate-4.jpg

ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ

Η ταχύτητα μετακίνησης είναι πολύ σημαντική στην αύξηση της δύναμης στο Καράτε. Οι βασικές τεχνικές του Καράτε είναι κατά πολύ επηρεασμένες από την ταχύτητα. Η αύξηση της ταχύτητας πρέπει να είναι ένας από τους βασικούς στόχους στην προπόνηση και πρέπει να είναι συνεχής, ανεξαρτήτως της ηλικίας του ασκούμενου πράγμα που είναι αντιστρόφως ανάλογο με τη φυσική ισορροπία των πραγμάτων. Η ταχύτητα είναι άμεση συνάρτηση του πόσο χαλαρός είναι κάποιος όταν ξεκινάει μια προσπάθεια. Αν οι μυς είναι σκληροί και δύσκαμπτοι θα βάλουμε φρένο στην ταχύτητα και κατά συνέπεια στην αποτελεσματικότητα του χτυπήματος. Η ταχύτητα και η ισχύς του χτυπήματος είναι δύο πράγματα άρρηκτα δεμένα. Η ταχύτητα και η εκρηκτικότητα γυμνάζονται τόσο μέσα στη σχολή όσο και με σωστές ασκήσεις αντίστασης που στόχο έχουν τόσο το μυϊκό αλλά και το νευρικό σύστημα. Εφ’ όσον το σώμα μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις ενότητες, η ισχύς γεννιέται με την αύξηση της ταχύτητας και στις τρεις. Αν οι μυώνες που συμμετέχουν στην κίνηση συσπώνται όσο πιο γρήγορα γίνονται, τότε η ισχύς που φέρεται στη γροθιά ή στο πόδι που λακτίζει θα φτάσει τη μέγιστη στάθμη της. Ένα από τα πράγματα που εξαρτάται η ταχύτητα είναι ο μυϊκός έλεγχος. Όταν ορισμένοι μυώνες συσπειρώνονται άλλοι εκτείνονται. Αν λείπει ο κατάλληλος συντονισμός μεταξύ έκτασης και συστολής τότε η κίνηση δεν θα είναι ομαλή και δεν θα είναι δυνατή η γρήγορη μετακίνηση για την εκτέλεση μιας αποφασιστικής τεχνικής. Έτσι, για παράδειγμα, αν θέλουμε να μετακινηθούμε γρήγορα από μια στάση ζενκούτσου ντάτσι για να εκτελέσουμε ένα αποφασιστικό όι ζούκι, θα πρέπει να σπρώξουμε πολύ δυνατά το πάτωμα προς τα κάτω και πίσω, με αποτέλεσμα να κινηθούμε πολύ γρήγορα μπροστά. Το μεγαλύτερο μέρος του βάρους του σώματος συγκεντρώνεται πάνω από τους γοφούς που μεταφέρουν το σώμα μπροστά. Ο ζωτικός πυρήνας της κίνησης είναι η αντίδραση μεταξύ του ποδιού που στηρίζει το σώμα μου και του εδάφους. Όσο πιο μεγάλη είναι αυτή η αντίδραση, τόσο πιο γρήγορα προωθείται το σώμα. Πολύ σημαντικό στη μετακίνηση είναι αυτή να γίνεται στο ίδιο ύψος στο οποίο βρίσκονται οι γοφοί. Δεν πρέπει να αλλάζει η κατεύθυνση στην οποία κινείται το κέντρο βάρους. Αν οι γοφοί ανεβοκατεβαίνουν χάνουμε την κατεύθυνση της ισχύος καθώς και την ισορροπία.

Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ στην ανάπτυξη τη ταχύτητας και της εκρηκτικότητας σε συνάρτηση με την αύξηση της δύναμης. Για να γίνει αυτό πρέπει να χρησιμοποιούμε μεγάλα φορτία και μέγιστη ενεργοποίηση των μυϊκών μας ινών. Χρησιμοποιούμε φορτίο που να είναι κοντά στο 90% του μέγιστου βάρους που μπορούμε να σηκώσουμε. Δοκιμάζουμε να το σηκώσουμε επιταχύνοντας με τη μέγιστη ταχύτητα που μπορούμε. Μπορεί το βάρος να κινείται αργά αλλά η ταχύτητα ενεργοποίησης των μυϊκών ινών να είναι τεράστια. Το νευρικό μας σύστημα ενεργοποιείται απίστευτα. Πρέπει να ξέρουμε ότι οι μυς μας αποτελούνται από δέσμες μυϊκών ινών που η κάθε μία ενεργοποιείται από μία νευρική απόληξη. Όσο περισσότερο ενεργοποιούμε το νευρικό μας σύστημα, τόσο περισσότερες νευρικές απολήξεις θα ενεργοποιούνται και τόσο περισσότερες μυϊκές ίνες θα συμμετέχουν στην κίνηση, αυξάνοντας τρομερά τη δύναμή μας. Έτσι, αθλητές με μικρή μυϊκή μάζα μπορούν να παράγουν απίστευτη δύναμη.

Οι παράμετροι εξάσκησης της μεθόδου αυτής είναι οι εξής:
•    3 σετ από 3 επαναλήψεις με το 90% του μέγιστου φορτίου.
•    5 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των σετ.
•    Προπόνηση 4 φορές την εβδομάδα με βασικές ασκήσεις χρησιμοποιώντας όλο το σώμα.

Είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στην αύξηση της δύναμης χρησιμοποιώντας μεθόδους που δεν έχουν να κάνουν με την άσκηση στο Καράτε αλλά πιστεύω ότι αξίζει να αναφερθεί αυτή η μέθοδος, κυρίως για καρατέκα που ασχολούνται με το πρωταθλητισμό.

Πολύ σημαντικό στο Καράτε είναι η παραγωγή της δύναμης από την εκμετάλλευση της δύναμης του αντιπάλου. Τεχνική που κυρίως χρησιμοποιείται από άλλες πολεμικές τέχνες όπως το Αϊκίντο, το Χαπκίντο, το Τζου Τζόυτσου, το Τάι Τσι κ.α.. Ένας τρόπος μέσα από τον οποίο μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη δύναμη του αντιπάλου είναι το ντιάι, δηλαδή εκτέλεση της τεχνικής τη στιγμή που ο αντίπαλος έχει ήδη ξεκινήσει την προσπάθειά του, προλαβαίνοντάς τον με αποφασιστικότητα. Όσο πιο γρήγορη, εκρηκτική και δυνατή είναι η προσπάθεια του αντιπάλου, τόσο μεγαλύτερο είναι το σοκ που δέχεται από ένα αποφασιστικό ντιάι. Αν δεχτούμε ότι το χτύπημα ενός καρατέκα που ασχολείται συνειδητά με το Καράτε πολλά χρόνια μπορεί να φτάσει και τα 500 κιλά, τότε καταλαβαίνουμε πόσο μπορεί να πολλαπλασιαστεί η δύναμη αυτή πετυχαίνοντας ένα ντιάι την κατάλληλη στιγμή.

Ένας άλλος τρόπος για να εκμεταλλευτούμε τη δύναμη του αντιπάλου είναι οι τεχνικές μετακίνησης όπως το τάι σαμπάκι, το ιρίμι κ.ά. Το τάι σαμπάκι χρησιμοποιείται συνήθως για να αποφευχθεί μια επίθεση φεύγοντας τελείως από τη γραμμή επίθεσης του αντιπάλου, αφήνοντάς τον έτσι εκτεθειμένο σε οποιαδήποτε αντεπίθεση. Με τον τρόπο αυτόν δεν χρειάζεται η χρήση σωματικής δύναμης αλλά κυρίως η χρήση της αρμονίας. Είναι καλό να υπάρχει επαφή με τον αντίπαλο καθ’ όλη τη διάρκεια της τεχνικής (τάι σαμπάκι), παίρνοντας έτσι όλη την εσωτερική ενέργεια του αντιπάλου, αντιστρέφοντάς την εναντίον του. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι το τάι σαμπάκι δεν χρησιμοποιείται μόνο σαν απόκρουση μιας επίθεσης αλλά και για την εκμετάλλευση της δύναμης του αντιπάλου.

ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ

Ένα χτύπημα έχοντας τα στοιχεία που προαναφέραμε μπορεί να γίνει ακόμα πιο δυνατό εκμεταλλευόμενοι την ορμή που έχει όταν κινείται από κάτω προς τα πάνω, όπως ένα ούρα ζούκι ή ένα άγκε ζούκι αλλά και μια απόκρουση που κινείται από πάνω προς τα κάτω, όπως ένα οτόσι ούκε, που είναι ικανό να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο. Όσο πιο μεγάλη είναι η απόσταση της διαδρομής που διανύει το χτύπημα τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη που αυτό παράγει.

Στο Καράτε έχουμε μάθει να απορροφάμε χτυπήματα στην κοιλιακή χώρα. Όμως χτυπήματα στην κοιλιακή χώρα που κατευθύνονται ευθεία, όπως ένα όι ζούκι τσούνταν και τελευταία στιγμή χτυπάνε προς τα κάτω, είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Με τον ίδιο τρόπο ένα χάιτο στον αυχένα του αντιπάλου που ξεκινά από κάτω προς τα πάνω γίνεται πολύ πιο επώδυνο αν στο τέλος της τεχνικής κατευθύνουμε το χέρι προς τα κάτω.

dinami_karate-5.jpg

ΤΟ ΣΦΙΞΙΜΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ

Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι πρέπει να έχουμε πάντα σφιγμένο το μικρό δάκτυλο του χεριού. Με αυτόν τον τρόπο ενεργοποιείται η δύναμη του χεριού μέσω του πήχη χωρίς να χρειάζεται να σφίξουμε όλο το χέρι, παραμένοντας χαλαροί καθ’ όλη τη διάρκεια της κίνησής μας, όπως χρειάζεται πριν εκτελέσουμε μια αποφασιστική τεχνική αλλά και μετά από αυτήν. Με αυτόν τον τρόπο είμαστε πάντα σε ετοιμότητα για οποιαδήποτε τεχνική χρειαστεί.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στη σπουδαιότητα της τελειοποίησης των τεχνικών των χεριών και των ποδιών. Από πού ξεκινάει και πού καταλήγει ένα χτύπημα. Τελειοποίηση που χρειάζεται χιλιάδες επαναλήψεις σε κάθε τεχνική, πράγμα που αναπτύσσει και εξασκεί το πνεύμα, συμβάλλει στην πειθαρχία που θα πρέπει να έχουμε στη διαδρομή μας στο Καράτε αλλά και στη ζωή μας.

Νομίζω ότι τελειοποιώντας όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω φθάνουμε κοντά σε αυτό που στην αρχή ανέφερα ως βασική αρχή του Καράτε, δηλαδή το να σκοτώσεις με ένα χτύπημα. Για να καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε όλα αυτά σε μια τεχνική, σε μια στιγμή, σίγουρα χρειάζονται πολλά χρόνια εξάσκησης. Δεν ξέρω αν μια ζωή φτάνει για να το πετύχουμε αλλά αυτή είναι η ομορφιά αυτής της τέχνης. Ότι δηλαδή δεν μπορούμε ποτέ να πούμε ότι κατέχουμε απόλυτα αυτό που κάνουμε, ότι πάντα έχουμε λόγο για να προπονούμαστε, για να βελτιώσουμε κάτι ακόμα στη τεχνική μας και κατ’ επέκταση στον εαυτό μας και στη ζωή μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΠΗΓΕΣ
Μ. Νακαγιάμα «Το καλύτερο καράτε Νο 1 & Νο 2»
«Science and Practice of Strength Training» του Vladimir Zatsiorsky

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
www.shotokanryukaseha.com
www.dewikipedia.org
www.crossgum.gr
www.horsebackarcherygr.com

ΣΗΜ.: Ο Νικόλαος Ζιμπούλιας ξεκίνησε το Καράτε το 1991 με τον σένσει Οτάκε. Από το 1993 έως και σήμερα είμαι μαθητής του σενσέι Σάββα Μαστραππά. Κατέχει το 4ο νταν της Φούντοκαν Σότοκαν Καράτε Ντο, είναι βοηθός του κ. Μαστραππά και έχει συμμετάσχει σε πανελλήνια πρωταθλήματα της ΕΛΟΚ και σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια της Φούντοκαν. Η παρούσα εργασία υποβλήθηκε στον Σινάμ Γιόργκα για τις εξετάσεις του 4ου νταν Φούντοκαν που έγιναν τον Μάρτιο του 2010 στην Αθήνα.


Το παρόν δημοσιεύθηκε στο τεύχος 109 του περιοδικού «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες»

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς τη γραπτή άδεια του Εκδότη.

 

Journal of Asian Martial Arts

NewsLetter

Όνομα
 
Email
 

Νέα Περιοδικού