SHAOLIN KUNG FU - Μέρος Α'
Κείμενο - φωτογραφίες του Song Shufang
Απόδοση Δημήτρης Αθανασίου





ΠΡΟΛΟΓΟΣ
(από τον Υu Deyun)


Ο Ναός των Shaolin είναι ο ιερός χώρος γενέσεως τού Chan. Η ιερότης του χώρου είναι ισάξια με αυτήν ενός βασιλικού οίκου. Το Κung Fu των Shaοlin αντιπροσωπεύει τον αυθεντικότερο από όλους τους κλάδους των πολεμικών τεχνών, ανά την υφήλιο. Όλοι γνωρίζουν ότι το Κung Fu των Shaolin είναι πολυμαθές και εμβριθές. Παρ’ όλ' αυτά πολύ λίγοι έχουν δει αυτό το μυστηριώδες Κung Fu. Δια μέσου των αιώνων, αμέτρητοι ερευνητές προσπάθησαν να εισχωρήσουν στα μυστικά του Κung Fu των Shaolin, αλλά χωρίς εξαίρεση, όλοι απέτυχαν. Πολλοί θαυμαστές από όλον τον κόσμο, έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να μάθουν την αληθινή ουσία αυτού του Κung Fu, αλλά όλες τους οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε, παρά μόνο να μοιρολογούν την αποτυχία τους, έξω από τον ναό. Είναι χάρη στην μοναδικώς πλεονεκτική θέση του Song Shυfan και στη φωτογραφική του μηχανή, που το Κung Fu ή Wushυ των Shaolin είναι δυνατόν να γίνει προσιτό στους αναγνώστες ενός βιβλίου, και χωρίς αμφιβολία είναι ένα μεγάλο γεγονός, στον κύκλο του διεθνούς Wυshυ.

Το όρος Song, είναι το κεντρικό από τα πέντε όρη της Κίνας. Είναι πασίγνωστο για το πανέμορφο φυσικό τοπίο και τις εξέχουσες προσωπικότητες, τις οποίες κατά καιρούς ανέδειξε. Σε αυτό ακριβώς το παγκοσμίου φήμης μέρος γεννήθηκε ο Sοng Shυfan, το όρος Sοng, από το οποίο κληροδότησε το ψυχικό σθένος και την ευθύτητα τού χαρακτήρα και τον ποταμό Υing, ο οποίος του καλλιέργησε την ατρόμητή του επιμονή, για την επίτευξη τού στόχου. Το πνευματικώς γόνιμο έδαφος της γενέτειράς του ενέπνευσε, από τα νεανικά του χρόνια, τον χαρισματικό αυτόν υιό ενός αγρότη. Συνδεδεμένος συναισθηματικώς με την ιερή αυτή γη, ο Sοng Shυfan αφιέρωσε όλη του τη σοφία και ενέργεια, στην εξόρυξη του πλούσιου πνευματικού θησαυρού.

Οι δυνατοί ψυχικοί δεσμοί με το όρος Sοng και τον ποταμό Υing, η εκπορευόμενη από τη φύση έμπνευση στο Chan και η δουλειά του σαν φύλακας των ιστορικών λειψάνων τού Ναού των Shaοlin, συνέβαλαν ώστε να βρεθεί στην πλεονεκτική θέση, να έχει φίλους πολλούς μοναχούς από τον ναό των Shaοlin. Μεταξύ άλλων, επιστήθιοί του φίλοι είναι ο «ευλαβής Dechan», ηγούμενος του Ναού, ο «ευλαβής Shυxi», ο ανώτατος άρχων του Ναού και ο «ευλαβής Χing Ζheng», ο ηγούμενος.




Από αυτούς τους φίλους έμαθε πολλά για την ανάγκη υπάρξεως του Chan στο Κυng Fυ.το μυστικό για την εκμάθηση της πυγμαχίας των shaοlin και για τις τέλειες ικανότητες οι οποίες αναπτύσσονται. Με λίγα λόγια έγινε, τρόπος του λέγειν, ένας ερασιτέχνης μοναχός Shaolin. Μεταφέροντας τα λόγια του Song «κέρδισα την άδεια φωτογραφήσεως με τη φιλία και την ειλικρίνεια», φαίνεται σαφώς o τρόπος με τον οποίον κατόρθωσε να απαθανατίσει πολλές πολύτιμες και μοναδικές στιγμές του Ναού, απρόσιτες σ' άλλoυς.

Σαν στενός φίλος του Song, είμαι περήφανος που βοήθησα στη διακόσμηση, έκδοση και διάδοση αυτού τού μεγάλου φωτογραφικού λευκώματος. Είναι και με τη δική μου συμβολή που οι οπαδοί του Κυng Fυ στη Κίνα και σε όλον τον κόσμο, μέσω αυτών των φωτογραφιών, έμαθαν πολύ περισσότερα όσον αφορά τις πολεμικές τέχνες στον Ναό των Shaolin. Με αυτόν τον τρόπο έχουν κατανοήσει σε μεγαλύτερο βαθμό, την πλούσια πολιτιστική παράδοση της Κίνας. Εν τω μεταξύ, περιμένω με ανυπομονησία το δεύτερο λεύκωμα του δασκάλου Sοng Shufan.

γραμμένο στην Junbaozhai, Ζhengzgrhou


Τo όρος Song, το κεντρικότερο από τα «πέντε όρη» της Κίνας, βρίσκεται στην ενδοχώρα. Το όρος Song χωρίζεται σε δυο μικρότερα, το Τaishi και το Shaοshi. Το θαυματουργό αυτό όρος είναι μια αξιόλογη δημιουργία, της συνδετικής δυνάμεως της μυστηριώδους φυσικής εξελίξεως και του αρχαίου Κινεζικού Πολιτισμού, με ιστορία πολλών εκατοντάδων ετών. Στο όρος Song το σκηνικό είναι πολύ γοητευτικό και το παραδοσιακό στοιχείο εμφανέστατο. Ο ναός των Shaolin είναι κτισμένος στους πρόποδες του όρους Shaoshi.

Ο Ναός πήρε την ονομασία αυτή όταν κτίσθηκε μέσα στο δάσος (lin στα Κινέζικα) του όρους Shaο - Shi. Κτίστηκε το 19ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτωρος Χiaowen, της δυναστείας των Βορείων Wei, με σκοπό να φιλοξενήσει τον διαπρεπή Ινδό μοναχό, ονόματι Βada. Για τον ευλαβή Βada πολύ λίγα από τα κατορθώματα του γνωρίζουμε σήμερα. Μετά από 32 έτη ήρθε ο Βodhi – dharma, που είτε λόγω της μέθης του από το μαγευτικό και εμπνευστικό τοπίο, είτε λόγω της προσκολλήσεώς του στο πνευματικώς γόνιμο έδαφος, έθεσε τέλος στη μακρόχρονη περιπλάνησή του. Εισήλθε μοναχός του στη σπηλιά, κοντά στην κορυφή Wυru και κάθισε μπροστά στο πέτρινο τοίχωμά της για εννιά έτη. Όταν κατόρθωσε να ολοκληρωθεί πνευματικώς (κοιτάζοντας το τοίχωμα), το είδωλό του σχηματίστηκε πάνω στο τοίχωμα, το οποίο μπορούμε να δούμε ακόμη και σήμερα.

Είναι δύσκολο να εξακριβωθεί, αν ο βράχος αυτός είναι γνήσιος ή όχι. Ένα όμως είναι σίγουρο. Όταν ο Βodhi-darma εξήλθε από τη σπηλιά, ένα νέο Βουδιστικό Δόγμα, το Chan, έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο. Αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο αποδεικνύεται και από ιστορικές πηγές. Από τότε ο Ναός των Shaοlin είναι παγκοσμίως γνωστός, ως ο τόπος γενέσεως του Chan. Έκτοτε παραμένει ο πιο ξακουστός Ναός ανά την υφήλιο.

Από τη γη αυτή που βρίθει από παραδοσιακά στοιχεία, ο Βodhi-dharma απορρόφησε με έναν μοναδικό τρόπο, την ουσία των Κινεζικών παραδοσιακών φιλοσοφιών, τις οποίες ολοκλήρωσε με τη Βουδιστική θεωρία, της αλληγορικής κατανοήσεως της αληθείας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δημιούργησε το μοναδικό δόγμα, αυτό του Chan, το οποίο στηρίζεται στην αυτοκαλλιέργεια με την αυτοσυγκέντρωση και υποστηρίζει ότι κάποιος μπορεί να γίνει Βουδιστής, τη στιγμή κατά την οποία κατανοεί το Βουδιστικό του «εγώ».

Οι μέθοδοι καλλιέργειας του Chan είναι: «κοιτάζοντας το τοίχωμα» και «συλλογιζόμενος - καθήμενος». Απέρριψε τους σχολαστικισμούς που χαρακτηρίζουν τις μεθόδους αυτοσυγκεντρώσεως των παραδοσιακών Βουδιστικών δογμάτων. Η θεωρία του ήταν απαλλαγμένη από κάθε γραπτό κείμενο. Ήταν της απόψεως ότι κάποιος μπορούσε να γίνει «Βuddha», με μία στιγμιαία, πλήρη κατανόηση. Έτσι τροχοδρόμησε μάλλον, ριζικές μεταρρυθμίσεις στο Mahayama, με το «μεγαλύτερο μέσο».

Όταν άλλες Βουδιστικές δοξασίες είχαν περάσει τις στιγμές μεσουρανήσεως τους, και άρχιζαν να παρακμάζουν, το Chan απολάμβανε τότε μιας πρωτοφανούς ευημερίας. Κατά τη Δυναστεία των Τang, ο Ευλαβής Ηui-Νeng, ο αρχηγός της 6ης γενεάς του Βουδιστικού Chan, συνόψισε τη θεωρία του Chan, με αποτέλεσμα να του δώσει επιπρόσθετη μεγαλοπρέπεια. Τότε στην Κίνα το 70-80% των ναών άνηκαν στο δόγμα Chan. Το Chan εξαπλώθηκε ραγδαίως και σε άλλες χώρες στην Ανατολική και Νότια Ασία, δημιουργώντας μία στερεή βάση, για την μετέπειτα εξάπλωσή του σε όλον τον κόσμο.




Αφού το Chan, με τον σιωπηλό συλλογισμό σαν κύρια καλλιέργεια και τη Βουδιστική κατανόηση σαν απόλυτη αρχή, είχε ανάγκη απομακρύνσεως από τα εγκόσμια, και αφού ο ασκητής του Chan νοιαζόταν μόνο για την ατομική του ολοκλήρωση, γιατί έπρεπε να εξασκείται στο σπαθί και το κοντάρι και να γνωρίζει Κung Fu, που είναι χωρίς αμφιβολία, μέσον για μάχη και πόλεμo; Η εντολή του Βοdhi-dharma να μην γραφούν κείμενα για το Chan, κάνει το παραπάνω ερώτημα δύσκολο να απαντηθεί ώστε να δοθεί εξήγηση σ’ αυτό το παράδοξο φαινόμενο. Γι' αυτό υπάρχουν πολλές διαφορετικές θεωρίες, προσεγγίσεως του θέματος.

Ορισμένοι θεωρούν το Κung Fu σαν μέσο για ξεμούδιασμα, μετά από πολύωρη αυτοσυγκέντρωση, η οποία απαιτούσε ακινησία. Άλλοι νομίζουν ότι οι μοναχοί ζώντας στα βουνά, είχαν ανάγκη το Κung Fu σα μέσο αμύνης, από τα άγρια θηρία. Άλλοι θεωρούν το Κung Fu σαν τo μέσον, με το οποίο οι μοναχοί μπορούσαν να κάνουν φίλους, από τον κύκλο του Κung Fu. Άλλοι πάλι θεωρούν το Κung Fu σαν μέσο μακροζωίας και καλής υγείας.

Αυτές οι θεωρίες ακούγονται μάλλον λογικές, με τα επιχειρήματα που φέρουν, αλλά αποτυγχάνουν να αγγίξουν το κατάλληλο σημείο. Τα ιστορικά αρχεία επαληθεύουν, ότι τα τέσσερα κόκκινα τείχη του Ναού των Shaοlin δεν διαχώρισαν ποτέ, τους μοναχούς από τον έξω κόσμο. Η αυλή του Ναού μοιάζει σαν μία μικρή βάρκα που θαλασσοδέρνει, στον ωκεανό του χρόνου. Τα κύματα της κοσμικής εξελίξεως ποτέ δεν σταμάτησαν να κτυπούν τα πλευρά της βάρκας.

Αν οι μοναχοί ήθελαν να είναι ελεύθεροι να εξασκούν το Chan, και να έχουν τη γαλήνη σαν πρωταρχικό στόχο, ήταν ανάγκη να έχουν κάτι δυναμικό σαν συμπλήρωμα, βοήθεια και προστασία. Αυτό αντανακλά στην παραδοσιακή Κινεζική φιλοσοφία, ότι δηλαδή η υπερβολική ηρεμία παράγει δύναμη. Σε τελική ανάλυση, το Κung Fu είναι ένας τρόπος μάχης. Μέσα στον κοινωνικό αυτό ανταγωνισμό χωρίς την προστασία του Κung Fu, η ηρεμία για άσκηση του Chan θα ήταν αδύνατη, πόσο μάλλον η τελειοποίηση σε αυτό.

Ανεξαρτήτως χρονικής περιόδου, είτε είσαι μοναχός, είτε ταοϊστής, είτε λαϊκός, το μεγαλύτερό σου μέλημα είναι η επιβίωση. Για να κάνουμε μια λεπτομερή εξέταση κάθε στάσεως του Κung Fu των Shaolin, κάθε γροθιά ή λάκτισμα αποτελεί μια προσπάθεια επιβιώσεως και έναν ελιγμό στο πεδίο συναγωνισμού. Για να προστατεύσεις την ηρεμία δυναμικώς, για να παράξεις δύναμη με την ηρεμία, για να προάξεις τη δύναμη μέσω της ηρεμίας και αντιστρόφως… όλα αυτά υποδεικνύουν ότι χάρη στη βαθιά κατανόηση της αληθινής σημασίας αυτού του φαινομένου, ο Ευλαβής Βodhi-dharma αποφάσισε να βγει έξω από τη σπηλιά του.

Είναι όμως γεγονός, ότι πριν ακόμα την άφιξη του Βοdhi-dharma στην Κίνα, το Κung Fu ήταν ανεπτυγμένο σε πολύ υψηλό βαθμό. Κατά την εποχή που ο Ευλαβής Μοha ίδρυσε τον Ναό των Shaolin, οι μαθητές του, όπως οι Weiguang και Weineng, ήταν φημισμένοι μοναχοί, και εξαιρετικοί μαχητές του Κung Fu. Το γεγονός είναι ότι αυτήν την εποχή, οι πολεμικές τέχνες δεν ήταν κάποιο ξεχωριστό σύστημα.

Ο θρύλος αναφέρει ότι ο Weineng, μπορούσε να λακτίσει την κεφαλή βέλους, 500 φορές κατά την πορεία του, και ότι ο μοναχός Chan χώρισε δύο τίγρεις που μάχονταν μεταξύ τους, μόνο με τη ράβδο του. Η συμβολή του Βοdhi-dharma και του Chan ήταν, ότι το Κung Fu συνδυάσθηκε με τις ανεξάρτητες προσωπικότητες και βαθμιαίως συστηματοποιήθηκε, μεθοδοποιήθηκε και κατέστη ικανό να αναπτυχθεί με μια διαρκή και σταθερή πορεία.




Είναι αυτή η μεθοδοποίηση και συστηματοποίηση που έδωσε παγκόσμια φήμη και αστείρευτη δόξα στο Κung Fu. Ίσως το Κung Fu των Shaοlin δεν είναι κατ' ανάγκη αρχή του Κινεζικού Wushυ, όμως ο Ναός των Shaolin αξίζει την τιμή του επικεφαλής του παγκόσμιου Κung Fu.

Η εποχή του Βοdhi-dharma έχει προ πολλού παρέλθει μαζί με τον θρύλο τού «προς δυσμάς βαδίζοντος υποδήματος», αλλά η παράδοση των πολεμικών τεχνών που δημιούργησε, έχει μεταδοθεί στους μοναχούς από γενιά σε γενιά. Το Κung Fu των Shaοlin είναι τη σημερινή εποχή, ένα εξαιρετικό σύστημα. Η μυστηριώδης και αξιόλογη μαχητική τεχνική απέκτησε παγκόσμιο θαυμασμό. Το Κung Fυ των Shaοlin έχει γίνει το πιο διαπρεπές και διαδεδομένο είδος, στον κύκλο του Wushu.

Συνεχίζεται….


Αναδημοσίευση από το 12ο τεύχος του περιοδικού «Μονοπάτι του Πολεμιστή»

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.