JUN FAN JEET KUNE DO
ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ
Του Ευάγγελου Παπακίτσου

Μετά τον τραγικό και πρόωρο θάνατο τού Bruce Lee, δεν υπήρχε καμία πρόθεση να διδαχθεί ή χρησιμοποιηθεί εμπορικά το Jeet Kune Do (JKD). Κανένας από το περιβάλλον τού Lee δεν είχε σκοπό να διοργανώσει σεμινάρια ή να γράψει βιβλία. Σύντομα όμως, μετά τον θάνατο του Lee, άρχισαν να ξεφυτρώνουν πλαστές σχολές σε όλον τον κόσμο, που οι ιδιοκτήτες τους ισχυρίζονταν ότι διδάσκουν JKD. Η ίδια η χρήση διαφορετικών ονομάτων (όπως JKD, JKD Concepts, Jun Fan Gung Fu) από το περιβάλλον του Lee, προκαλούσε σύγχυση, και πολλά ερωτήματα για το JKD εξακολουθούν να παραμένουν. Είναι ένα σύστημα, στυλ, διαδικασία ή προϊόν; Είναι μείγμα από άλλες Πολεμικές Τέχνες ή είναι μόνο η προσωπική έκφραση του Lee πάνω στη μάχη; Μπορεί να διδαχθεί; Όλα τα παραπάνω ή τίποτε από αυτά; ΄Οτι και αν είναι το JKD, ένας αρθρογράφος που ασχολείται με την περιγραφή ιστορικών γεγονότων, κινδυνεύει να εκφράσει την προσωπική του άποψη, που ίσως διαφέρει από την πραγματικότητα. Αλλά και κάθε αναγνώστης, είτε διαβάσει την αντικειμενική άποψη είτε όχι, θα καταλήξει πάντα στα δικά του συμπεράσματα. Στο άρθρο που ακολουθεί, γίνεται μία περιγραφή τής τεχνικής του Jun Fan JKD, και μόνο σε σχέση τόσο με τη ζωή του ιδρυτή της Bruce Lee, όσο και με τις εξελίξεις που συνέβησαν από τους «διαδόχους» του, μετά τον θάνατό του και μέχρι σήμερα. Δίνονται γεγονότα και απόψεις των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας, ελπίζω όσο πιο πιστά γίνεται. Ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει λοιπόν τα δικά του συμπεράσματα.

Ο Bruce Lee γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1940, στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Το γεγονός αυτό του χάρισε την Αμερικανική υπηκοότητα, που αργότερα θα του φανεί πολύ χρήσιμη. Ο πατέρας του ήταν ηθοποιός της Κινέζικης όπερας και γνώστης του Τai Chi, όπως κάθε αξιοπρεπής Κινέζος τού είδους του. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή του Lee με τις Πολεμικές Τέχνες, μέσω του πατέρα του [1]. Φαίνεται όμως ότι ο «Μικρός Δράκος» (αυτό ήταν το παρατσούκλι του Lee επειδή είχε γεννηθεί τη χρονιά τού Δράκου, κατά το Κινέζικο ωροσκόπιο) είχε έφεση σε αυτές και ειδικά τις μη παραδοσιακές αφού 11 χρονών τον βρίσκουμε στο Χόνγκ–Κονγκ, όπου επέστρεψε η οικογένεια του, να παίζει άγριο ξύλο με παιδικές συμμορίες, στα σοκάκια της πολύβουης πόλης. Όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος για την παιδική του ηλικία γελώντας, ήταν ένας «τραμπούκος». Οι στενοί και πολυσύχναστοι δρόμοι του Χονγκ-Κονγκ υπήρξαν, όπως φαίνεται, μεγάλο σχολείο για τον Lee. Δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 13 ετών, αποφασίζει να ασχοληθεί σοβαρότερα με τις Πολεμικές Τέχνες. Σύμφωνα με τον Dan Inosanto [1] αυτό έγινε γιατί είχε αποκτήσει φήμη σαν αρχηγός εφηβικής συμμορίας και άρχισε να ανησυχεί για την προσωπική του ασφάλεια. Έτσι οδηγήθηκε στη σχολή Wing Chun του δασκάλου Yip Man. Eκεί πήγαινε νωρίτερα από όλους. Μετά τα μαθήματα ο Lee ακολουθούσε τον William Cheung στην πόλη, για να τον βλέπει πώς κέρδιζε τις μάχες που έδινε στους δρόμους. Κάθε σχολή Κung Fu τότε, έπρεπε να υπερασπίζεται στην πράξη την αξία της. Όμως η μεγαλύτερη επιρροή στον τρόπο μάχης του Lee, προήλθε από τον Wong Shun Leung, σύμφωνα με τον Jesse Glover [2]. O Wong Shun Leung εθεωρείτο ο καλύτερος μαχητής της «οικογένειας» τού Wing Chun, και φυσικά εκτός από αυτόν, ο Lee διδάχθηκε σημαντικά πράγματα από τον Yip Man και άλλους αρχαιότερους μαθητές τής σχολής. Λέγεται ότι ο Lee είχε διδαχθεί την πρώτη φόρμα Sil Lum Τao, το 1/3 από τις 108 τεχνικές της «ξύλινης κούκλας», την άσκηση ενέργειας και ευαισθησίας Chi Sao και όλη τη θεωρία και τακτική μάχης του Wing Chun. Εκείνη την εποχή, η διδασκαλία των Πολεμικών Τεχνών δεν ήταν εμπορική και οι γνώσεις που διδάσκονταν έπρεπε να είναι ουσιώδεις, και να έχουν άμεση εφαρμογή στους δρόμους!! Η τακτική χρήση του Wing Chun περιελάμβανε 4 θεωρίες: του «αμετακίνητου αγκώνα», των «τεσσάρων γωνιών», της «κεντρικής γραμμής» και της «ταυτόχρονης άμυνας και επίθεσης». Αυτές απετέλεσαν έναν από τους πυρήνες ανάπτυξης του Jun Fan Jeet Kune Do (JFJKD). Παράλληλα ο Lee κάνοντας παρέα με τους φίλους του, που όλοι προέρχονταν από διαφορετικές σχολές, ήλθε σε επαφή με πολλά στυλ Kung Fu, όπως το Ηung Gar. Στο Λύκειο –μαθητής- αποφάσισε να πάρει μέρος στο Λυκειακό πρωτάθλημα πυγμαχίας τού Χονγκ-Κονγκ, στο οποίο βγήκε πρωταθλητής, νικώντας τον, επί τρία συνεχή χρόνια, προηγούμενο πρωταθλητή. Ο Lee εύρισκε στο Wing Chun 3 χαρακτηριστικά: oικονομική δομή, ευθύτητα και έμφαση στην εξάσκηση ενέργειας και ευαισθησίας. Όμως εύρισκε επίσης το συγκεκριμένο στυλ άκαμπτο και με έμφαση στην κοντινή μάχη (με χέρια) εις βάρος της μακρινής μάχης (με πόδια). Σύμφωνα με τον ίδιο τον Bruce, τα επικίνδυνα δρομάκια του Χονγκ-Κονγκ ήταν το ιδανικό πεδίο δοκιμών για μάχη [1]. Η δημιουργία του JFJKD είχε ήδη ξεκινήσει. Πριν τελειώσει το Λύκειο, για δύο μήνες ο Lee πήγαινε κάθε πρωί στον δάσκαλο (Sifu) Siu Hon-San, όπου μάθαινε τα βασικά της «Βόρειας Γροθιάς», Pang Poh Kuen, Northern Praying Mantis, το σπαθί του Pakua, τη «Λόγχη των 5 Τίγρεων» και φόρμες Ching Wu [3]. Tελειώνοντας το Λύκειο, ο Lee επιστρέφει στην Αμερική, εύκολα χάρη στην υπηκοότητά του, κι εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας Ουάσινγκτον, στην πρωτεύουσα τής Πολιτείας Seattle.

Είμαστε στο 1959, και καλό είναι σε αυτό το σημείο να διαχωρίσουμε αυτά που μελετούσε ο Bruce Lee για τον εαυτό του και αυτά που κατά καιρούς δίδασκε στους μαθητές του. Ο φίλος τού πατέρα του, Fook Yong, ηθοποιός και αυτός της κινεζικής όπερας και δάσκαλος της «Κινεζικής Λέσχης Νεότητας» στο Seattle , πηγαίνει με το αυτοκίνητό του τον Lee, από το Σ. Φρανσίσκο στο Seattle. O Fook Young του δείχνει υλικό από τα στυλ Red Boat Wing Chun και Southern Praying Mantis, ενώ ο ίδιος ο Lee μελετά Bagua, Hsing Yi, Eagle Claw, Choy Li Fut, Hung Gar, πυγμαχία και Judo. Φαίνεται ότι ο Lee έβλεπε το Kung Fu σαν ένα ενιαίο σύνολο της Κινέζικης κουλτούρας και όχι τόσο αποσπασματικά, όπως είναι κάθε μεμονωμένο στυλ. Το 1962 είχε την ιδέα να ανοίξει αλυσίδα σχολών Kung Fu στις ΗΠΑ, ιδέα την οποία αργότερα απέρριψε. Το πρώτο του βιβλίο έχει τίτλο «Κινέζικο Gung Fu: Η Φιλοσοφική Τέχνη Αυτοάμυνας”. Στο Seattle o Lee γνωρίζει τον πρώτο μαθητή του, τον Jesse Glover. Τον διδάσκει τεχνικές από τα Wing Chun, Praying Mantis, Tai Chi, Pakua, Eagle Claw, Hung Gar και την «Τίγρη». Του λέει επίσης ότι θεωρεί τα «μαλακά στυλ» (Tai Chi, Hsing Yi και Pakua) σαν τα καλύτερα, πίστευε δε ότι υπήρχαν Master σε αυτά, που ήταν ισάξιοι ή και καλύτεροι από τους καλύτερους ανθρώπους του Wing Chun. Eίχε δε ο Lee ιδιαίτερη αδυναμία στη φιλοσοφική βάση των παραπάνω στυλ και ειδικά στο Ying – Yang. Aργότερα τον ίδιο χρόνο (1959), ο Lee γνωρίζει τον Taky Kimura και ανοίγει την πρώτη του μη εμπορική σχολή, στην κινεζική συνοικία (Chinatown) του Seattle. H σχολή του ονομαζόταν Jun Fan Gung Fu Institute , δηλαδή το ινστιτούτο Kung Fu τού Jun Fan, που ήταν η κινέζικη έκδοση τού οικογενειακού του επιθέτου (Bruce Lee Jun Fan). Aργότερα το ινστιτούτο μετακόμισε κοντά στο Πανεπιστήμιο (University Way). Εκεί έμειναν μέχρι το 1963, οπότε ο Lee παντρεύεται την Linda Emery και το ινστιτούτο επιστρέφει στην Chinatown. O Taky Kimura γίνεται βοηθός του και διατηρεί το ινστιτούτο μέχρι σήμερα, σε ιδιωτική βάση στο υπόγειο της δουλειάς του, μετά το οριστικό κλείσιμο της σχολής, το 1963. Ο όρος Jun Fan τότε προσδιόριζε την ίδια τη σχολή και όχι την τέχνη που δίδασκε ο Βruce Lee. Σύμφωνα με τους Kimura και Glover, οι μαθητές τής σχολής (ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Ed Hart και James DeΜiles) διδάσκονταν ένα τροποποιημένο Wing Chun, που περιελάμβανε τη φόρμα, τις τεχνικές, τις θεωρίες, τις ασκήσεις (chi sao) και τα χαρακτηριστικά που γνώριζε ο Bruce Lee, όπως τα εφάρμοζε ο Wong Shun Leung. Eπιπλέον είχαν προστεθεί κινητικότητα και λακτίσματα από τα «Βόρεια Κινέζικα» στυλ, για να καλυφθούν οι μεγαλύτερες αποστάσεις μάχης στους ανοικτούς χώρους της Αμερικής (αντίθετα με τα στενά δρομάκια του Xονγκ–Κονγκ). Αυτό το τροποποιημένο Wing Chun, ονομάστηκε αργότερα Jun Fan Gung Fu.

Το 1964 ο Bruce Lee μετακομίζει στην πόλη Oakland, αρχικά στο σπίτι τού φίλου του James Yim Lee. Εκεί άνοιξαν μαζί το δεύτερο ινστιτούτο Jun Fan Gung Fu. O James Lee υπήρξε στα νιάτα του αρσιβαρίστας και γυμναστής. Έτσι ο Bruce Lee άρχισε να ενδιαφέρεται έντονα για το body–building. H προπόνηση με βάρη προστέθηκε σε καθημερινή βάση, και αυτή η εποχή υπήρξε ιδιαίτερα εφευρετική και δημιουργική. Μία πληθώρα προπονητικών εργαλείων σχεδιάστηκαν και δημιουργήθηκαν από τον Bruce και κυρίως από τον James Lee, όπως περιστρεφόμενες ξύλινες κούκλες, συσκευές για γροθιές, κλωτσιές, κ.ά. Το 1965, ο Βruce μετακομίζει στο Λος `Αντζελες και ο James Lee μεταφέρει το ινστιτούτο στο γκαράζ τού σπιτιού του, μέχρι τον θάνατό του, 6 μήνες πριν το θάνατο τού Bruce. H συνεισφορά του James Lee στο JKD υπήρξε τεράστια. Το 1964 ο Βruce γνωρίζεται με τον Dan Inosanto . H φιλία τους θα διαρκέσει ως τον θάνατο τού Bruce. Μαζί μελετούν και μάχη με όπλα, που όμως ο Βruce Lee γνωρίζει ήδη από το Χόνγκ-Κόνγκ.

Στο Λος Άντζελες (1965) ξεκινάει η λεγόμενη φάση Kick Βoxing του Βruce Lee [10]. Mέχρι τότε ο Bruce ακολουθούσε στη διδασκαλία του τη νοοτροπία του Wing Chun, όπου ο μαχητής περίμενε την επίθεση τού αντιπάλου του πριν αντιδράσει. Από εκείνη τη χρονιά αρχίζει να μελετά την αντίδραση σε επίθεση, πριν η επίθεση εκδηλωθεί. Στη φάση αυτή μελέτησε έντονα την πυγμαχία και την ξιφασκία (δυτική). Ο αδελφός τού Bruce Lee ήταν δάσκαλος ξιφασκίας, ενώ το έργο τού μεγάλου πυγμάχου Jack Dempsey υπήρξε καθοριστικό στη διαμόρφωση του JKD. Σε αυτό το έργο, ο Bruce Lee βρήκε την επιστημονική εξήγηση για την ανωτερότητα της κάθετης γροθιάς που ήδη χρησιμοποιούνταν στο Jun Fan/Wing Chun, αν και μελετούσε πυγμαχία ήδη πριν από το 1960 [7]. Ο τρόπος που ο Dempsey εξαπέλυε την τρομερή γροθιά του, υπήρξε η βάση της γροθιάς στο JKD [4]. Επίσης μελετήθηκε η ιδέα της αναχαίτισης, από την ξιφασκία. Εκεί ο ξιφομάχος εκτελεί το λεγόμενο σταμάτημα [5], δηλαδή εξουδετερώνει την επίθεση του αντιπάλου λίγο πριν αυτή εκδηλωθεί ή μόλις έχει ξεκινήσει, με δική του επίθεση. Αυτή η ιδέα της αναχαιτιστικής κίνησης είναι έξω από κάποιο συγκεκριμένο σύστημα. Ο Bruce αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτή η αρχή. ΄Εβαλε το δυνατό χέρι μπροστά, όπως κάνει ο ξιφομάχος. Πρόσθεσε τη στάση και τον βηματισμό τού μπροστινού ποδιού από την πυγμαχία και συνδύασε αυτά με την κάθετη γροθιά. Αυτή ήταν η βασική αρχή και τεχνική, που το 1968 έδωσε το όνομα της στην τέχνη: ο τρόπος (Do) της γροθιάς (Kune) αναχαίτισης (Jeet) ή Jeet Kune Do. Ανάλογη τεχνική δημιουργήθηκε και για το πόδι (Jeet Tek). Σταδιακά, παλαιότερες μορφές εξάσκησης, όπως το Chi Sao εγκαταλείφθηκαν και αντικαταστάθηκαν από απλές βασικές ασκήσεις ενέργειας. Μεγάλη έμφαση δόθηκε στην εξάσκηση των βασικών τεχνικών, των αντανακλαστικών και της απόστασης μάχης. To 1966 o Bruce Lee ανοίγει προσωρινά μία σχολή στην Chinatown του Λος ΄Αντζελες, πίσω από το φαρμακείο Wayne Chan. Tο 1967 ανοίγει το τρίτο και τελευταίο ινστιτούτο Jun Fan Gung Fu, στην οδό College του Λος ΄Αντζελες. Εδώ βοηθός του ήταν ο D. Ιnosanto και πολλά γνωστά ονόματα της τέχνης ήλθαν για πρώτη φορά σε αυτήν τη σχολή, όπως οι Richard Bustillo, Daniel Lee, Ted Wong, Jerry Potet, Larry Hartsell, Bob Bremer, Pete Jacobs, Tony Luna και οι ηθοποιοί James Coburn, Steve McQueen, Chuck Norris κ.ά. Eδώ η προπόνηση είχε έντονη ελεύθερη μάχη (sparring) με τη χρήση προστατευτικού εξοπλισμού, μέρος τού οποίου προσαρμόστηκε από το ράγκμπυ. Η σχολή αυτή έμεινε ανοικτή μέχρι το 1970, οπότε ο Bruce Lee σταμάτησε ουσιαστικά να διδάσκει και είπε στον Ιnosanto να την κλείσει, παίρνοντας μία μικρή ομάδα επιλεγμένων μαθητών στο σπίτι τού τελευταίου, όπως και έγινε. Εδώ συνάντησε την ομάδα αυτή ο Τίm Tackett, που από τότε έγινε μέλος της και αργότερα ο C. Kent.

Tην εποχή αυτή ο Ιnosanto προσθέτει τις προπονητικές μεθόδους της Φιλιππινέζικης πυγμαχίας (Panantukan) στην ύλη, προσδίδοντας έτσι μεγαλύτερη ρεαλιστικότητα, εξυπνάδα αλλά και ασφάλεια στην προπόνηση. Οι μαθητές μάθαιναν μηχανική του σώματος (εμβιομηχανική) και οι μέθοδοι προπόνησης διαρκώς εκσυγχρονίζονταν, διατηρώντας ίδιες της βασικές αρχές μάχης, όπως π.χ. η αρχή «το μακρύτερο όπλο στον κοντινότερο στόχο» ή η αρχή της «αναχαίτισης». Στις 20 Ιουλίου του 1973 ο Βruce Lee πεθαίνει . Ήταν επιθυμία του το JKD να μην διδαχθεί εμπορικά.

Τον επόμενο χρόνο (1974) ο Dan Inosanto με βοηθό τον R. Bustillo ανοίγουν την Filipino Kali Academy στην πόλη Torrance της Καλιφόρνια. Εδώ υπήρχαν 10 τάξεις μαθητών στις οποίες διδάσκονταν οι Πολεμικές Τέχνες των Φιλιππίνων (Κali, Eskrima, Sikaran, Dumog, Panantukan) της Ινδονησίας (Silat, Kuntao), πυγμαχία, Kickboxing και Wing Chun (Jun Fan) στις πρώτες 9, και μόνον στην τελευταία τάξη κάποιοι μαθητές γίνονταν δεκτοί με ψηφοφορία και μη κερδοσκοπικά, για να διδαχθούν JKD, αφού είχαν περάσει από τις προηγούμενες. Οι μαθητές πάντα επιλέγονταν στο JKD, αφού το μάθημα γινόταν σε προσωπική βάση. Μέχρι το 1981 μόνο σε τρία μέρη του κόσμου διδάσκονταν η κληρονομιά του Bruce Lee. Στην Τorrance, στο Seattle από τον Τaky Kimura και στην Β. Καρολίνα από τον L. Hartsell [8]. Στις 27 Μαρτίου του 1981 το Jun Fan Gung Fu/JKD αναγνωρίζεται σαν ιδιαίτερη τέχνη από την Ομοσπονδία Πολεμικών Τεχνών Kuoshu της Δημοκρατίας της Κίνας. Εκείνη την εποχή οι Πολεμικές Τέχνες Jun Fan (Jun Fan Martial Arts) θεωρούνται το βασικό όχημα που οδηγούν τον ασκούμενο στο Jeet Kune Do, περιλαμβάνουν δε ένοπλο και άοπλο μέρος.

Εδώ είναι ένα καλό σημείο για μία σύντομη ανακεφαλαίωση. Στην αρχή ο Bruce Lee άνοιξε μία σχολή που ονομαζόταν Ινστιτούτο Jun Fan Gung Fu (Gung Fu σύμφωνα με την καντονέζικη προφορά, αντί για Kung Fu) . Aργότερα η τέχνη που δίδασκε ο Bruce Lee στο ινστιτούτο αυτό, ονομάστηκε Jun Fan Gung Fu. Aυτό το Κung Fu ήταν ένα τροποποιημένο Wing Chun, που περιελάμβανε περίπου το 1/3 της αρχικής τέχνης, με βηματισμούς και λακτίσματα από τα «Βόρεια Kung Fu” (που δεν διαφέρουν σε τίποτε τελικά από τα λακτίσματα κάθε άλλης τέχνης, αφού τα πόδια των Βορείων Κινέζων είναι όπως και όλου του υπόλοιπου κόσμου). Αυτό αργότερα εξελίχθηκε με την προσθήκη στοιχείων πυγμαχίας και ξιφασκίας, αφού αφαιρέθηκαν και άλλα στοιχεία τού αρχικού Jun Fan, στο Jeet Kune Do το οποίο διδασκόταν στο τρίτο και τελευταίο ινστιτούτο Jun Fan Gung Fu του Λος Άντζελες. Ο Bruce Lee πεθαίνει και οι πνευματικοί του διάδοχοι δημιουργούν αυτό που ονομάστηκε Jun Fan Martial Arts και (μετά το 1981) Jeet Kune Do Concepts. Εδώ περίπου αρχίζουν οι παρεξηγήσεις για το τι είναι και τι δεν είναι JKD. Αρχικά, αμέσως μετά τον θάνατο τού Bruce Lee, άρχισαν να εμφανίζονται διάφορες «σχολές» που δίδασκαν JKD. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό που δίδασκαν εκεί ήταν σκηνές από τις ταινίες του Bruce Lee! Αυτά οι άνθρωποι του JKD τα ονομάζουν «θεατρικό» JKD και δεν έχει καμία σχέση με το κανονικό. Έτσι άρχισε να δημιουργείται από όλον τον κόσμο μία ζήτηση προς τους μαθητές του Bruce Lee, για σεμινάρια «αληθινού» JKD. Εδώ εμφανίστηκαν δύο απόψεις – δύο σχολές.

Η μία αντιπροσωπεύεται από τον D. Inosanto και μερικούς στενούς μαθητές του, όπως του Burton Richardson (JKD Unlimited), του Paul Vunak (Progressive Fighting System) και άλλων πολλών λιγότερο γνωστών. O Bruce Lee έλεγε τα γνωστά «Μην έχεις τρόπο σαν τρόπο…», «κράτησε ότι είναι χρήσιμο, απέρριψε ότι είναι άχρηστο, πρόσθεσε ό,τι είναι αποκλειστικά δικό σου», κλπ, κλπ. Έτσι δημιουργήθηκε η εικόνα της απελευθέρωσης από τα δεσμά τού τυποποιημένου συστήματος, που εκφράστηκε από την πρώτη Σχολή, με κύριο εκφραστή τον Inosanto και αυτό που λέμε JKD Concepts. Σε αυτήν τη Σχολή οι ασκούμενοι άρχισαν να αναζητούν, να μελετούν και να ενσωματώνουν τεχνικές από πολλές τέχνες, άγνωστες ως τότε, όπως των Φιλιππίνων, Ινδονησίας, Ρωσσίας (Sambo), της Βραζιλίας και άλλες. Ο Inosanto έγινε διάσημος και έκανε σεμινάρια σε όλον τον κόσμο, μέσα από τα οποία άθελα του ή μη διέδωσε αυτήν την άποψη, την πρακτική τής οποίας ακολουθούσε και στη δική του σχολή (Filipino Kali Academy), χωρίς απαραίτητα να το θεωρεί JKD (αλλά JKD Concepts).

H δεύτερη άποψη αντιπροσωπεύεται από την οικογένεια τού Bruce Lee, την πρώην γυναίκα του Linda (Cadwell σήμερα από τον δεύτερο γάμο της), την κόρη του Shannon Lee Keasler, τον βοηθό του Taky Kimura, το σύνολο σχεδόν των παλαιών μαθητών του όπως του R. Bustillo, T. Wong, L. Hartsell και μία μερίδα μαθητών του D. Inosanto, όπως του Τ. Tackett, του C. Magda (που είναι και οι δύο εκπαιδευτές της Ελληνικής κοινότητας Πολεμικών Τεχνών Jun Fan/ JKD) και του C. Kent. Σύμφωνα με αυτούς, ο Βruce Lee έλεγε επίσης ότι σημασία έχει η αποτελεσματικότητα στη μάχη, η απλότητα, και ότι η γνώση άλλων συστημάτων είναι χρήσιμη, όχι απαραίτητα για να ενσωματώσουμε τεχνικές από αυτά, αλλά για να μάθουμε, με όσα γνωρίζουμε, να τα αντιμετωπίζουμε σε κάθε απόσταση μάχης. Τώρα «ότι είναι χρήσιμο» πρέπει με κάποια κριτήρια να το κρίνουμε. Το να «προσθέσουμε ότι είναι δικό μας» δεν σημαίνει ότι αυτό είναι και αποτελεσματικό. `Ελεγε επίσης ο Lee (και ο Inosanto) ότι η απλοποίηση είναι βασικότατο χαρακτηριστικό του JKD, μία «καθημερινή μείωση» την αποκαλούσαν. Πώς ταιριάζει αυτό με τη συλλογή τεχνικών από πάμπολλα συστήματα και την ενσωμάτωσή τους σε ένα άλλο; Ο Βruce Lee ερεύνησε την απόλυτη αποτελεσματικότητα στη μάχη, που για να την πετύχεις βέβαια πρέπει να απελευθερωθείς από τα «παραδοσιακά» συστήματα, που περιορίζονταν από ορισμένες αποστάσεις μάχης, αλλά αυτή η αποτελεσματικότητα έχει να κάνει με συγκεκριμένες τακτικές, με το περιβάλλον και την ανθρώπινη ανατομία και ψυχοσύνθεση. Άρα δεν πρόκειται για οτιδήποτε, αλλά για αυτό που δίδαξε ο Bruce Lee. Eίναι γνωστό ότι ο Lee έκανε κάτς/Judo (με τον Gene LeBell), Jiu-Jitsu (με τον Wally Jay) και πολλά άλλα πράγματα που φαίνονται στις σημειώσεις του [9], όμως δεν τα δίδαξε ποτέ στις σχολές του. Επιπλέον ο Bruce Lee δεν έκανε μία συλλογή τεχνικών από δεκάδες τέχνες. Χρησιμοποίησε τροποποιημένο Wing Chun (Jun Fan), πυγμαχία και ξιφασκία για να δημιουργήσει τεχνικές δεμένες μεταξύ τους, με συγκεκριμένη προπονητική μεθοδολογία, αρχές και στόχους. Με αφορμή τα παραπάνω, τον Ιανουάριο του 1996, 19 άτομα ανάμεσα στα οποία η γυναίκα, η κόρη και άμεσοι μαθητές του Bruce Lee, δημιούργησαν μία ομάδα που ονομάστηκε αρχικά Jun Fan Jeet Kune Do Nucleus ( o πυρήνας του JFJKD). Αυτή η ομάδα δημιούργησε αργότερα την οργάνωση Jun Fan Jeet Kune Do Association και τέλος Bruce Lee Educational Foundation (Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Βruce Lee, ή ΒLEF) με σκοπό τη διαφύλαξη και προβολή όλου του πνευματικού έργου του Bruce Lee, είτε στις Πολεμικές Τέχνες είτε αλλού (αφού ο μακαρίτης ήταν πολύπλευρο ταλέντο). Το όνομα Jun Fan Jeet Kune Do (JFJΚD), με πρόταση της κόρης του Shannon περιέλαβε και τους δύο όρους του Jun Fan Gung Fu και του Jeet Kune Do, σαν αδιαχώριστα έργα τής ζωής τού πατέρα της. Στα σεμινάρια που δίνει η οργάνωση αυτή, η ύλη του JFJKD περιλαμβάνει τις βασικές τεχνικές χεριών–ποδιών, βασικές άμυνες, βηματισμούς, τις 3 αποστάσεις μάχης, τους 5 τρόπους επίθεσης, απλή παγίδευση χεριών (trapping), απλές ασκήσεις ενέργειας (2-3 χωρίς chi sao), σύνθετες επιθέσεις για το άνοιγμα τού αντιπάλου και τις θεωρίες μάχης. Οτιδήποτε άλλο δείχνεται, δεν θεωρείται JFJKD και αυτό γίνεται σαφές. Το ΒLEF δεν κάνει εξετάσεις, δεν μοιράζει βαθμούς, δεν είναι κερδοσκοπικός οργανισμός και δεν ασχολείται με την ιεραρχία της Πολεμικής Τέχνης JFJKD. Αυτό παραμένει αρμοδιότητα τού κάθε ενεργού εκπαιδευτή τού Πυρήνα (Nucleus). O D. Inosanto χαίρει του σεβασμού του Πυρήνα, αλλά δεν είναι πλέον μέλος του. Και επιστρέφοντας στην αρχή, ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει τα συμπεράσματα του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. JEET KUNE DO: The Art and Philosophy of Bruce Lee, Dan Inosanto, Know Now Publ. Com. 1980.
2. Knowing is not Enough, The Official News Letter of JFJKD/ BLEF, Vol. 3, No 1 Spring 1999.
3. Knowing is not Enough, The Official News Letter of JFJKD/ BLEF, Vol. 2, No 4 Winter 1999.
4. Knowing is not Enough, The Official News Letter of JFJKD/ BLEF, Vol. 3, No 3 Fall 1999.
5. Tεχνική Ανάλυση του Ξίφους Ασκήσεως, Πολύκαρπος Δουμπαλακίδης, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, 1990.
6. JUN FAN/JEET KUNE DO: The Text Book, C. Kent & T. Tackett, Know Now Publ. Com. 1988.
7. Championship Fighting: Explosive Punching and Aggressive Defense, J. Dempsey, Prentice Hall Inc., N.Y. 1950.
8. JEET KUNE DO: Entering to Trapping to Grappling, Larry Hartsell, Unique Publ. 1984.
9. The Tao of Jeet Kune Do, Bruce Lee, Ohara Publications 1975.
10. Jeet Kune Do Kickboxing, C. Kent & T. Tackett, Know Now Publ. Com. 1986.


Αναδημοσίευση από το τεύχος 8 του περιοδικού «Μονοπάτι του Πολεμιστή»

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αρκεί να αναφέρεται η πηγή.