Ένας θεσμός για κλάματα
Όμως, οι θιασώτες της ριζικής αμφισβήτησης των ολυμπιακών αγώνων άδραξαν την ευκαιρία, όχι μόνο από αυτό το γεγονός αλλά και από μία πλειάδα παρομοίων περιστατικών και σε άλλα αθλήματα. Μπορεί τα ονόματά τους να μην παρουσιάζουν την ίδια αίγλη με αυτό του Φιντέλ Κάστρο, όμως τα επιχειρήματα της κριτικής τους έχουν τέτοια δυναμική, που μπορεί να θέσουν υπό αμφισβήτηση τον ολυμπιακό θεσμό.

Οι αποδείξεις που έχουν για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους είναι ισχυρές. Οι παρεκτροπές εστιάζονται σε διεφθαρμένα κυκλώματα, υποταγμένα σε πολυεθνικές εταιρείες, σε «Αθανάτους» και σε διαιτητές και παράγοντες που χρηματίζονται, στην εμπορευματοποίηση του ολυμπιακού ιδεώδους, στο ντόπινγκ και την έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού και ένα σωρό άλλα.

Στη συνείδηση του μέσου φιλάθλου – τηλεθεατή είναι πια εδραιωμένη η ιδέα ότι οι ολυμπιακοί αγώνες είναι μία καλοστημένη εμπορική επιχείρηση.

Τα πράγματα γίνονται πια τόσο απροκάλυπτα, που κανένας από τους λαμπρούς παράγοντες, ούτε καν οι εντεταλμένοι κονδυλοφόροι της άλλης πλευράς, δεν τολμάει να υπερασπισθεί ανοικτά την «αγνή ολυμπιακή ιδέα».